Montag, 9. Mai 2016

Kadri Mehmeti - Cikël Poetik

TI NUK E DI, PRANDAJ FLETT

E kam lutur të djeshmen ,me friken e buzëve të ngrira ,e kam zbuluar në korrentin e syve .
Ti ke parë si përvidhesha në miniaturen e një parku i rrethuar me njerëz të dukshem
nderkohë hetoja lekurën e zverdhur me ngjyrë kashteje
dhe vuaja në një rrugë të pakuptimtê,i mpirë nga një e renë që solli plot llahtar ne gjuhën  plot pshtymë .Unë shpeshherë i hutuar prisja !
Dhe unë nuk e di e dashur se ç'vlerë ka dashuria,
përderisa kthetrat prangosen në ajrin e vakët të erës
dhe letrat s'degedisin asnjë zë rrufeje
armiku pushkaton çdo udhetar kalimi
dhe unë nuk e di e dashur pse ngjitem pas kembeve tua
pas një përmbysje të egër rashë i shtrirë në turra
dhe ti e di se e vetmja gjë nuk janë fjalët e pista
dje kam thënë gjithçka kunder fjalëve t'keqija
dhe s'hetoj ngarendjen që ti tash s'je me mua
Përpjekja me e madhe të bashkosh hapat e tu ,të latosh prekjen që i është dhënë secilit .
Kështu kam murmurisur gjithmonë ,numeruar litarët me rrugën me dylle nga djersa në blozen e hargjuar në tymtaret që villnin pa pushim
dhe ti s'ke harruar ato begati që truri ynë shtypej padashur
s'ke vënë në gojë asnjë mace,asnjë kokë të nxirë
një katund të mbushur ledhe të përzier me pluhurin e stergjysherve t'mi
E kupton se si jam vënë në ballin tend me duar
dhe spipetin as zyri yt as zeri im
s'leviz kapaku i kresë
përderisa puthja s'mbaron përderisa shikimi im rreshqet ,
dhe ti largohesh kokëulur ashtu sikur unë dhe shumë të tjerë ,
dhe ti nuk e di e dashur se netët janë të pafundme .
Prandaj shpresojmë dhe kjo na mban .




HETIMI I VETVETES

Elipsa bëri levizjen dhe trupi që prek në sferë ,
godet në zenit ,ulet në nadir ,me ikë ndalem në abetare .
Në rrugën e prehjes së çastit ,mortja dhe paqja e ndjerë
ka ikë myku ka ikë drita ,strofujt lakuriq s'hetojnë fare .

Ishte arkaiste dhe arkaizem i shtuar anijet që u zhyten ,
poemen e titujve ,titujt Eneiden e futën në zjarr e nxorën të vluar .
Inkuzicioni dhe imazhi i kryqeve .Antikrishti dhe heretikët u mbytën .
Helena afshi i trupit që zemrat në mes kish pushtuar .

Rrufetë pushojnë nën pemë ,dhe pemët myshk të harresës
Unë prek lartë.Shkopi i ebanitit ,qelqi,mesjeta
Prometeu .Shpendin e përgjuan në qiell morën gjoksin
Zeusi që tradhtoi .Hejdesi ,shembën nga shigjeta .

Dhe era për stuhi ka ngritë furtunën si më parë ,
shtëpitë u bartën në Syrin e Salomonit ,tek veten ngadalë e zumë.
Bushtrat e karcejve ,meloditë gjatë natës ,prapë kishin qarë ,
eshtrat e vdekjes si simbol në derën e shtëpisë i vunë .

Humb dera dhe humben dyert,diku ora e fshehtë mbeti ,
ngjitën lartë me fluturimin e qilimave si je perendi !
Tek ngjitën vrapojnë gëzimet dhe poshtë n'arkivol skeleti ,
të gjallët ,të vdekurit u përulen ne altarin e tij .

Dikë mund ta kem në mendje si një e ftohur banale ,
që me kthehet papritmas në pneumoni,nganjëherë e mendoj atë shikim
është Syri i Salomonit vdekja e shpirtit ,antiroman jeta e përbindshave,
që nuk u sollën për dashurinë e të parëve .
Vetem për të kthy dashurinë e humbur të shekujve në kërkim,
kamelie është ngjyra e pelerinës së vashës ,
që mi jep buzëqeshje pikëllimit tim .

Në balonin e ariut shtrihet si mendafsh i zgjatur ,si vesh njeriu
pa frymë pranë shtatit ,pranë trupit frymen ringjallëse merr .
Dhe tjetri që me trungun me degë të thata .Kërcen.Iku,iku ariu .
Me tha o mik,ha,pi,gëzohu .Mos shko i vetem në ferr .

Ikë tingëllima dhe tingëllojnë një pentagram ,shtatë notat ,meloditë e Moxartit,
prapë kërcen dhe kokën në mure e pagëzon ,pagëzohen shtatë yje a hyjni.
Me vret kokën ,koka shpirtin e Bethovenit,me vret zemren e flokëartit,
klasikët tingujt e tingujve o valle yjesh në përjetësi .



PASQYRA

Ika nga bregu ,ti shikoja valët n'pasqyrë ,
në breg vinin njerëzit me barkat e tyre të vogla ,
edhe ti qeshje atje tek lundra ku vala po rritej ,
e unë që dje nxora pasqyrën e thyer ,
ndava detin e kaltër mes për mes .
Para se të vinte një grumbull fëmijësh ,
me guralëcet e kohërave të vjetra .
Litarët i kishim zgjatur të rrezja në përendim ,
ndoshta s'ishte keq për stuhi ,
do mendonim të zinim edhe shumë peshq ,
tash është verë dhe enden pulëbardhat ,
e unë si ta kthej shikimin jashtë pasqyrës ,
edhe copat e vogla kanë ngritur një monument .
Kam një pikë dhimbje t'i ndëgjoj dridhjet ,
dridhjet e zërit duke dhënë shpirt nën ujë .
Dot,as loja me hap nuk luan ,
dua të ndahem dritë verbuese ,me merren mendtë ,
dhe pasqyra është thellësi deti .




OH

I

Kafshët po bënin një rrugë
hijet nga mali ndizen
n'mes të një kopshti lulesh
prisnin ulerimen e tyre
Uuu...Uuu ...zogjtë që ishin fshehur
dhe me tej një akuarel ngjyrash
të shtypura me tërbim nga lekurë e zezë
që përplasen me kupen e qiellit .
Nata këndon nëpër kopshtije dhe prapë heshtje
zbukuron me pelhurë një copë hënë ,
shkulen qiparisa ,vrapojnë me vapen dhe erën .
Ndal zog i erës !
Era si zë i hollë që lëmon brigjet ,
një i shqetësuar ,pranë lumit,pranë detit fle e ndjek brigjet

II

Kanë rënë të gjithë qiejt
kulmi i harresës fole mbi tokë
zgjodhi pelerinën ,
qyteti nuk mbeti pa agim
portat ishin hapur dhe muzgu .
Qendise verën e lodhur ,pikturën e varun në mur .
E shikon dhe s'ndat nga rëra ,balta!Balta!
Përlyen duart n'ëndërr !
Rëra!
Mbështjell gjinjët dhe shalët
lëmon pjesën e poshtme si valën e butë .
Këmbë ngrihen mbi supe !
Oh,zemra!
Si shumohen dridhjet e valëve !
Eh,deti!
Vala u shkri,lumi u hodh në det ,
deti u shpras i tëri .
Vajza psheretiu .
Oh!


RELIKTE

Shikonte diellin që tokën e tronditur sodiste ,
dielli pa,toka u bashkua vrik me tmerrin ,
e frymë s'merrte për erën e vdekjes së oqeanit ,
n'arkivol me eshtrat dhe ferrin ,
ku pluhuri i vendosur në thellësi ,ëndërronte i ngrirë dhe një meshirë .
Për varrin e heshtur,kur ngrihen zëra për të pabëra,
një gjallëri që s'kish meri .
Gjyko,për kthimin e eshtrave të kthyer në shtëpi ,
të ndërtojmë një shtëpi me argjilë të butë ,
që ngrehë stuhinë prej bregut ne n'breg ,
ku fantazmat relikte të ndjekura n'shi,
ëndërra do vendoste në çdo
cep flatrat tona ,
marinari zbret,poshtë një termet
klithma hijes i flet,s'jam në fushë por n'det .
Kupën kërkonte n'hendek e s'ishte varur n'mur
bravë per bravë dhe asnjë ngjalë që ishte tretur qekur .
Kovë pse kelthet ,zërat ndëgjohen rreth puseve ,
drita e xhamave te mykur që flet për eshtrat e nuseve .





PIKA

Një plakë ecë me këpucë të arnueme,
vajza astmatike vishet për të tjerë,teksa i dashuri i saj shetit në një karnaval tjeter,
burri mbush baulen me shpresë për gruan,
gruaja plakë zhvishet për hir të baletit të ri,
nderkohë një tjeter rrotullon kravaten,
në palcë të shikimit shkoqitës i vë buzen
mbush një kovë të vakët
vë kokën në plotninë e një fustani,
për rininë e saj të hershme
që dergjet për pak frymë .




SYTE SHIKOJNE NJE GLOB

Aty leviz një rremb ,dhe mbas rrugës fershellen
levizin rrobat përskaj trupi,lëvozhgat përskaj drurëve
dhe germadhat e shtëpive me akuj shndritës ,
ujë të ftoftë burojnë ,
në kopshtet me dhera të buta ,kendon lule e zbehur ,nëna ime .
Në pikënisje të çdo takimi stinësh ,pemë e tharë,det i ngrirë ,stinë e re,mengjes i praruar .
Natë e ërret u zdrit ,e lutet shenjti pa u ngrysë, pa e ndje pamjen e vetë
lutje për Veneren planetin që u fut në kuti ,
telegram i ngurosur në hapat e mi të ngathët
disa lecka të hekurosura një tug i ndyrë
sheshoj shtatin në pragun e zisë
e mas zemren që s'leviz aq mirë kur mendoj për gjëra t'keqija
gjyshja me lavderon pse kam veshur një pallto të gjerë
një mesazh i të dashures sime ka marrë tatpjeten e fjalës së prishur ,
disa fjalë të një miku për faturat e tij mbi ushqimet që kam ngrenë,
për kohen e humbur kur do merrte levdata nga të tjerë
e atij tjetrit tekanjoz në setren e tij mbi femrat e moralshme
mjekun me diagnozen për krizat e shpeshta nervore
e unë lidhë krahet me shputa
dhe babai që në dridhje trupi kërkon të nderrmarrë hapat e shpejtë,i frikësuar nga
një i semurë inkurajues me xhepat e mbushur plot kripë
që mi mbushë veshet e mi me cingerima që s'ju ngjajnë
të parave e të dytave
në peshen e rëndë të një ene
që si përkasin as mua as askujt .

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen