Freitag, 31. Mai 2019

Lule nga kopshti i poetit Hamit Aliaj

Hamit Aliaj


VETËM AI...

Sa dashuri të rrejshme më japin,
Si një të vdekuri ditën e fundit mbi dhe,
Asnjë fjalë të keqe për mua!

Në derën ku s’troket asnjë mik
I lumtur është harrimtari i vetmuar
Se s’ka kush e tradhton

Po unë kurrë s’jam vetëm:
I huaji i përjetshëm brenda meje,
Me syrin që zhbirilon përtej nate,
Me veshin që dëgjon përtej muri,
Herë paqe bëjmë, herë luftë,
Po vetëm kurrë s’më lë

Kur unë fle
Ai rrin zgjuar e bën plane
Ushtri të thërrasë kundër gjysmës
(Pra, kundêr meje)

Kur unë zgjohem
Ai bëhet natë,
Gjysmanatë e gjysmaditë,unë

Vetëm ai
Mik e armik,
I huaji brenda meje

Po nuk më bëre mua armik
E të më vrasësh ditë për ditë,
Si do të bëhesh Hero
Ti, gjysma ime ?!




PA DATË

Një vajzë merr përdore Zotin e verbër
Të përzënë nga shtëpia e njeriut
Prej Adamit e Evës

Ja tregon dherat e muzgut dhe e pyet:
Bablok, më mirë të bësh një poç vere me këto dhera,
A një njeri prej balte
Si njeriu yt i Zanafillës ?

Pik, bien skifterët prej qiellit jetim
E ua hanë këngën zogjve të dritës

Vajza ecën përjetësisht drejt muzgut
Në kërkim të tokës
Ku Zoti mori dheun
Me të cilin krijoi njeriun e parë...

Imzot, pse Zoti gjithmonë është burrë?
Më trego tokën ku të marr dheun
Me të cilin të krijoj një perëndeshë,
Të të martoj ty me të
E të lindni njeriun e munguar !

Pik, bien skifterët prej qiellit jetim
E ua hanë këngën zogjve të dritës...




NË ROZAFË

Gruaja-hënë e pagjak,
Veshur me trëndafilin e zi të muzgjeve 
Del natën prej gurit
E bëhet mjegull mbi Bunë

Rrufe të idhta gjuajnë qingjin e zi
Në shpindë të Abrahamit mjekërbardhë
Që sillet rreth mureve të kalasë në Shkodër

Abraham, ti i shpike flijimet !

Po askush e askush
S’e din emrin e djalit jetim,
As emrin e perëndisë për të cilën u flijua
Gruaja e tradhtuar që u muros

Gurin ku fle gruaja dhe zjarri
E ruan gjarpëri i Drinit
Prej burrave besëprerë

Këtu në Rozafë ku zogjtë bëhen vjeshtë...




DY DRITARE

Dritarja e diktatorit si llampë morgu
Rri mbi bulevardin “Dëshmorët e Kombit”,
Njëqind metër larg, në ndërtesën përballë,
Fantazma kryeministrash të vdekur, të gjallë

Shtatë ditë iu deshën Dante Aligerit
Të shihte Parajsën, Purgatorin,Ferrin
Po njëqind vjet rruga mes dy dritaresh
Në Tiranën e tiranëve, zezonë funeralesh

Tirana e tiranëve i ka kohët ndryshe:
Në mëngjes je vajzë, në darkë ngrysesh gjyshe,
Në dy dritare vjell historia:
Nga dritarja e Diktatorit, te Kryeministria!




KËTU...

Këtu vdekja kushton
Më lirë se gjithçka
Dhe gjërat e bukura quhen “Dje”

Burrat shuhen me pengun e madh
Që s’u bënë këngë, as elegji
Në buzët e një gruaje

Gratë nuk shohin asnjë ëndërr,
Dheut shkojnë si lumenj të turbullt
Me burra të mbytur brenda tyre

Në hyrje të muzgjeve
Shitësi i ëndërrave...




KRONIKË PLURALISTE

Nën shkreptimat e dritës së vonuar
Nëpër qiej të sëmurë ikte
Fantazma që kish ndaluar Zotin mbi dhe

Shitoret e para që u hapën
Ishin ato ku shiteshin shenjtorët e ndaluar

Prej dheu të pjekur në furra të bukës së munguar,
Prej druri, prej qelqi, prej bronxi, prej brirësh dhie, kaprojsh, prej eshtra zogjsh, 
Ishin portretet,statujat,medaljonet e shenjtëve

Shitej Jezusi fëmijë, Jezusi zbathur, Jezusi në kryq,
Maria e shenjtë në Betlehem,
Abrahami me qingjin e flijimit përdore,
Shën Pali, e gjithë shenjtët e tjerë,
Imam Aliu në Qerbela,
Dhe së fundi, portretet e dervishëve të provincave të Ballkanit

Monedhat blerëse s’kishin rëndësi :
Lek shqiptarë, marka gjermane, dhrahmi, lireta, dollarë, e së fundi Euro ...

Me muzikë pluraliste: muzikë kombëtare, globale, folk, tallava,
Vazhdon shitja e shenjtorëve, engjëjve,
Ndërsa fantazma e Judës që shiti Jezusin në darkën e të trembëdhjetëve
Shfaqet kudo dhe bën pyetjen e frikëshme:
“Pse më akuzoni për ato 30 aspra”?




HISTORI

Luftën e fituam,
Nga fitimtarët,asnjë nuk u kthye i gjallë!

Hymni i ri i lirisë
Vetëm dy vargje ka:

“Do vijnë ditë të bukura,
Gjithë krimbat u bënë flutura”!

Ohohhoo, more hej!



QINGJI

Te qingji,
Fëmija sheh veten e tij,
Gratë shohin mëmësinë,
Pleqtë- trikon e dimrit prej leshi të butë,
Gjahtari- pritën që mund t’i zihet ujkut,
Tupanxhiu - lëkurën e daulles së tij,
Tregtarët e lëkurëve shohin këpucët e salloneve të modës,
Kasapi - mishin e çengelit ku varet pranvera,
Kurbanxhinjtë - flijimin për Shëngjergja,
Pijetarët shohin brenda qingjit:
I duan të brendshmet për kukurec,
E në fund vijnë Kombëtaristët:
Te qingji shohin hellin si vlerë kombëtare!

Tempuj të dehur në tymra flijimesh
Prej të cilave përralltarët e kohëve
Bëjnë fabula paqeje me të cilat rrejnë
Botën e lyer me gjak qingji!




MORTARË

Nga ç’mort po vijnë këta gjamtarë,
Që u prin poeti i plakur,
Poeti i plakur me kryet plot dimër?

Kë shtitë në dhe,o mortarë të zymtë,
Ku shkoni kështu kësaj nate të panatë?
Se po rrëzohet qiella e përfundi u zë!

Kthehen nga morti i Orëve të maleve,
Te Vorri i Hanës në dhe i kan shti...

Oiiii, medet, si do jenë netët,
Sot e mot, netët e pafjetuna 
Në malet orëdekuna!




BIEN SHIRA TË PLAKUR

Lisat dhe kuajt flenë në këmbë,
Bien shira të plakur
Verrajave që dihatin

Sa lutje për ndërrim qiejsh!
Po ndërrim i qiejve do të thotë
Ndërrim edhe i Zotave !

Në muzg krijojmë perëndi të natës
Për të mundur frikërat e njeriut
E ikim
Pa na parë drita

Veç gurët s’dijnë të plaken
Hera-herës lëshojnë
Mjekërr të blertë lëmashku

Në këtë vjeshtim vetmishë
Nën qiej që rrëzohen



YLL- LOTI

Lagshtë drite çdo ag
Në fijet e barit dhe dushqet

Për kë qan 
Yllloti, natën mbi dhe?!

Dënesje e përjetëshme yjesh
Të dënuara të vdesin nga drita!




ATË PLANETARE

Brirët e drenit të vrarë, venë mbi portën e shtëpive,
Vijnë nga një vrasje, vrasje e të vetmit lot që i bie në besë njeriut,
Dhe një patkua kali, në çdo kohë,
Hipokrizi e njeriut ndaj kafshës së mundimeve,
Dhëmbi i ujkut, medalion në qafën e vajzave,
Nga një vrasje e të uriturit të pyjeve vjen,
Dhe pak lëkurë gjarpëri në portofol
Për t’u ruajtur nga syri i keq i njeriut,
(Portofolet të gjitha, me lëkurë kafshësh të vrara janë)
Një krah lakuriqi, me prekjen e të cilit
Bën për vete vajzën e ëndërrës,
Një mbytje e zogut të natës është,
E së fundi: lëkurë e dhisë mitike e bërë tupan 
Nën ritmin e të cilit kërcen marrëzia

Gjithçka e pandryshueshme,si e shkuara :
Në lëkurë të tij e në portën e shtëpive,
Tatuazhe bën vrasjet dhe pamëshirshëm
Prej tyre kërkon mbrojtje nga frikërat e përjetëshme,
Njeriu!

Kafshët e prera në besë 
Prap bëhen dorëzane dhe e marrin me ndore 
Njeriun prej njeriut

Kjo lëkura ime 
Natë planetare



PAGAN

Vriteni paganin,bërtasin
Kryqërisht, hënërisht, ujqërisht
Tash dymijë vjet

Unë rri natë e ditë çue
Pagan që ruan zjarrin të mos shuhet
Ashtu si shpikësi i parë i tij

Ia mbuloj gacat e prushta
Me hi qytetërimesh të shuara,
Me gërmadha kështjellash e ëndërrash
Me hi rrufeshë të plakura

Ndryshe nga gjithë zjarret e tjera
Ai zjarr fillon te zemrat
E po u shua nuk ndizet më

Prej hirit të tij
Vetëm zogj të thinjur mund të lindin

Unë,pagani ruaj zjarrin mitik
E krijoj perëndi
Me emrin dashuri

Sa borëra më kanë zbardhur,
Sa shira më kanë lagur !

Vriteni paganin,bërtasin
Por po u shua ky zjarr
Bota do të ngrijë !...



BOTA, SIKUR...

Të bëhej bota si sytë që e shohin,
Sytë ku rri perëndia e dritës
Dhe fjala e fundit e Zotit në ditën e shtatë!

Të bëhej e blertë,kur sy të blertë e shohin,
Të kaltëronte kur sytë e kaltër e kqyrin,
Natë e ëndërrt të bëhej kur e vështron syzeza,
Tokë me fara lulesh, kur sytë e kaftë ta shihnin,
Shkrim të bëhej, sipas syve të shkruar,
Se, e larme është, pavarsisht sylarmëve,
( Sybardhët të frigojnë në mite)!

Por,ah,nuk e lë loti që bota të bëhet sy
Loti në udhëkryq
I kryqëzuar në kryq !



E DI NJË VEND...

E di një vend
Ku vdekjet e bukura kanë vdekë

Ka vdekur vdekja për Atë e Dhe,
Vdekja për Liri ka shkuar në mërgatë,
S’ka më vdekje për bukurinë

Këmbëzbathur ikën maleve
Vdekja për Fjalën!

Vetë vdekja 
Kap kryet me duar e vajton pa skaj
Vetminë e saj

E di një vend,
Po emrin s’ia them
Se në asht më dhemb!

E di një vend ...

Agim Shehu: Mirupafshim, Shqipëri!


Agim SHEHU

MIRUPAFSHIM, SHQIPËRI!...

Mirupafshim, Shqipëri!
Ika se të dua shumë,
se desha të jem gjallë
dhe ca kohë për ty!

Motorin e avionit
që më largoi Shqipërinë
e vunë në lëvizje 
plumbat që më shtinë.

te helika e tij
dridheshin në ndjekje
rrotat e motorit
që më shtypën për vdekje.

Natën e mirë, tokë Shqipërie!
Sot jam një meteor i djegur
që këputet, e s'di ku bie...

Një zog fluturonte pas avionit.
Në cicërimat e tij me zëra Atdheu
dëgjova emrin tim që thëriste -
"Kthehu!''

S'më arriti dot.
U drodh nëpër erë
e ra mbi një luleshqerë.

Zëri i të mbytyrve në Otranto
zgjatej nën avion nga fundi i deteve -
Atdheu na la këtu të harruar...
merrnai shpèirtrat me vete!..-

"Ku t'ju shpie?
Si ta ngrë kujen tuaj
që as varr nuk ka!.."
Pulëbardhat vinin rrotull mbi ujra
me shpirtrat e tyre në krah.

Fluturoj në veriperëndim
me sy nga hapsirat e Ilirisë.
Në vesh më trokasin gozhdët e arkivolit
që Athina i bën Shqipërisë.

Mbi qiejt e Europës, -
vetëtima me përskuqje
si me gjak Shqipërie.
Një rrufe Kosove
mbante në krah një rënkim Camërie.

Mbi malin e Bardhë m'u zgjat Tomori.
Një ylber i vëndlindjes buzë një shkrepi
më përsëriste legjendat pelazge
që nëna m'i thoshte te djepi.

Nga pas, - vështrimet e njerëzve të mi
më përcillnin në heshtje,
pa folë.
Në sytë e tyre drejtuar nga Europa
zbardhnin arkivolë:

Na mashtruan në "sekondë të bukur" -
'...diktaturës i shkoqëm dhëmbët...'
(i krasitën gjethet,
i shëndoshën rrënjët...)

Natën e mirë, Shqipëri!
Pakëz terr mesnate
me vete ta kam marrë.
(ndoshta, mëngjezi që pret,
më shpejt të të zbardhë!..

S'vdiqa nga goditja...
S'di ç'ëngjëll erdhi
e më pëshpëriti nën zë -
kur Shqipërinë e kanë nisur të vdesë,
është pak të vdesësh për të.

Më pe shtrirë të pëtrgjakur
me sy tërë dhimbje Shqipërie
që birit, të varfër si ti,
në ndihmë dot s'i vije.

Shamia me të cilën do t'i fshije
plagën e prerë,
qe e njomë
me gjakun e bijve të tjerë.

Ika, Shqipëri...
Që të nxirja mallin tënd,
zgjodha një vënd të vogël
e të bukur si ti.

Në dyert e Zvicrës
me plagët e mia në shpinë,
trokita ngadalë me patericë
mos t'i prishja qetsinë...

Hapi derën. Më pa...
Nuk fola...më dëgjoi.
Nuk sillja asnjë gjë të bujëshme,
asnjë shenjë heroi.

Vilhelm Teli doli nga legjenda.
Sa më pa, më njohu që rini
kur te libri i Kë4ndimit
e mbaja në gji.

Gjithëçka m'u lexua te heshtja,
në vështrimet e mia.
Në fytyrë kisha tkurjen e Atdheut
të gjymtuar nga historia.

...Paterica rënkonte.
Filizën ia mbolla me 'punë vullnetare'
të mbushnim blerrim Shqipërinë...
M'u kthye këmbë druri,
të ngarkoj mbi të pleqërinë!

Ecij mbi të
nën pikat e shiut e nën dritën e hënës.
Në fundin e saj
më rri një lule nga varri i nënës.

Kaloj nëpër Zvicër.
I flas botës me dhimbje njeriu.
Me fëshfërimë bari,
mbi gjumin e tij në Lugano
më përkthen Aleksandër Moisiu.

Takoj Ismail Qemalin
tek troket vigan nëpër shtete
e i them -
Flamuri Kombëtar
ka mina sllavo-greke nën vete!

Takoj Nolin në Lidhjen e Kombeve
me shtetin Sovran në dorë,..
e i them - Shqipërisë
i rikthyen 'protektorë'.

Takoj Mid'had Frashërin
te një 'Mbledhje Ballkani'
në Lozanë,
e i them - Venizellos i ri
rri këmbëkryq në Tiranë!

Takoj Konicën
tek vazhdon artikujt rubinë,
e i them - partirat
po e varrosin Shqipërinë.

Takoj Bedri Pejanin,
me Kosovën në krah drejt Atdheut,
e i them - në Prishtinë
po të pret 'Skënderbeu'!

Në Lucernë, Mbretit Zog
i them - këto kohë dimërore
qielli 'Shqipëri'
ka dhe formën e kurorës mbretërore.

Presidenti Uilson...
i përulem me lutje nderimi:
fjalët për kombin tim
t'ia kujtojë njerëzimit!

...Hyj me bastun në klubin zviceran.
Diku në një skaj
më del kafja e thjeshtë në Tiranë...
shokët te dera e saj...

I thërras çdo mbrëmje,
i pres me mëngjezin.
Tek vesh këpucët e mia,
lidh këpucët e tyre
që më presin.

...Mirupafshim, Atdhe!
Me retë e bardha të Alpeve
të dërgoj përqafimet e mia.
Aty brënda kam fëmininë
që ma mban Shqipëria.

Kam lodrat në lëndinat e tua,
vitet me vaj e me këngë.
komentet e nxënësve në maturë
e trishtime spërkatur me hënë.

Aty lashë të parin takim
të dashurisë me gruan
që ecën nëpër kohra
me bukën e fëmijve në duar.

Lashë lopatën time të puntorit
në vitet me dënim të zi,
lashë pa bërë vizitën e fundit
në varret e prindërve të mi...

Kam lënë hapur dhe një Dosje Sigurimi
me emrin tim në çdo resht
që të ndjek pas
ku të jesh...

...Sipër gjumit vinë nga larg
zëra të ëmbël gjitoni.
Kam mallin e të ikurit
dhe për ata që s'e donin.

Për zogun që largohej nga ballkoni
se s'gjente thërime,
për mimozën në obor
që ma sillte pranverën
në janarin me thëllime;

për rrugicën time tërë turp,
tkurur nga meraku i vetëm,
që buzë Bulevardit
mbeti e shtrembër tërë jetën...

...Gëlqerja tharë në mur
e ngrirë si muranë
me ankthe pa fund të familjes
që kurrë s'iu ndanë...

Llamba e shuar prerë nga shteti
sheh mbi fëmijët e i kthen në hije,
nëpër raftet e librave, shkrimtarët
pëshpërijnë në terr
drama historie.

...Diç pëshpëriti matanë...
kolltukët bosh rënkonin...
fryma e tim ati, vertëm
pinte duhan te ballkoni...

Një shishe, mbetur përgjysëm
siç e lashë në ikje,
pret të pihet kur të kthehem, 
a të thahet në pritje...

Montag, 27. Mai 2019

Buqetë poetike nga Hajdin Morina

Hajdin Morina

PSALM HYJNOR

Mund t'ua imponosh njerëzve
edhe frikën, edhe robërinë e lirisë,
por jo, kurrë, dashurinë.

Dashuria edhe sot është psalm hyjnor,
me banim vetëm në shpirt.

E paprekshme
nga pushtuesit e kësaj jete.



AKUSTIKA E DHIMBJES

Mbyll veshët
të mos e dëgjoj këngën
kur dehen aedët
e s'ndalen as në Gur t'Shpumë.

Je holluar unazave përbiruar
dhe rrathëve të bajraqeve.

Të dhimbjeve të kam kambanë.



TRINOMI I SHENJTËRISË SË ARBËRISË

Të tretë s'kanë varr,
Gjergj Kastrioti, Gjergji,
Pjetër Bogdani, Pjetri,
Gjergj Fishta, Gjergji.

M'i lanë pa varr,
që unë të falem
e të bie më gjunjë
para tjetërkujt.

E syve të mi drita,
posa shkëputet nga orbita,
para të treve ndalet
dhe merr uratën.

Janë të tretë Arbëria ku është.



CILA JE TI

Je kjo,
thonë je dhe ajo,
jo deri këtu,
jo deri atje,
shumë e vjetër,
tepër e re.

Sepse s'kanë sesi
brenda syve të tu
me matë
krejt çka kam.

As e hollë, as e vogël,
as aq, as kaq,
sepse t'matin pa dashuri,
Arbëri.



PRES

Kam shpresë tash vjen
fjala jote, zëri yt, nëpër eter,
qiellit, mbi Pegasin e kthimit.

Si flutur hrahashkruar
e Naimit,
si dallëndyshe
e Filip Shirokës n'Shkodër.

Më dridh ky tërmet i qetësisë,
ti tashmë ke hipur
mbi fjalën tënde,
mbi zërin tënd,
nëpër eter.

Qiellit tim ti shkruan
hieroglife të çuditshme
me shkronjat që i bart era,
të emrit tim, të emrit tënd.

Tek unë tek vjen nëpër eter.



NUK TË MARRIN PA TË ZHVESHUR

Nuk të marrin me vete
pa të marrë shumëçka ata.

Pak nga fytyra, pak nga emri,
shumëçka nga e ardhmja.

Ata nuk të marrin afër vetes
pa t'i prerë flatrat,
zogu im i ëndrrës.



KAM ME T'VESHË

Kostumin e partishëm
dhe lëkurët e partisë
kam me t'i zhveshë
thellë deri n'ty,
kemi me u dashtë,
si njëherë motit,
unë e ti.

Deri n'mue kam me t'zhveshë,
me bukuri t'moçme me t'veshë.



EKUILIBËR

Ritualit tënd të urrejtjes,
të lutem urremë sa më shumë.

Ritualit tënd të dashurisë,
të lutem më duaj pa fund.

Sepse ky është ritmi, ekuilibri
që e mban gjallë dashurinë
të vallëzojë nëpër orbitë.



POLICËT E REGJIMIT TË VDEKUR

Na torturonin tepër, mbaj mend,
që Republikën e ngjizur n'shpirt
ta abortonim sa më shpejt.

Si sot mbaj mend
sesi torturoheshin prej tyre
vajzat e konviktit numër 5.

Ndonjëra prej tyre
s'u bë nënë kurrë,
nga pasojat e dhunës,
nga ajo torturë.

Ndodh shpesh që nga paslufta
policëve të atyre ditëve
t'u shkojë më shpejt te dera
elektriku, kanalizimi dhe rruga
nga Republika e tyre
dhe nga kjo imja.



VEÇ DHIMBJA E TIJ MË DHEMB

Nuk ma përcaktojnë dot diagnozën
spitalet tona, assesi,
kur më dhemb dhimbja e tij.

Kur mudohet
e nuk mund të zgjohet
t'u japë ilaçe
fëmijëve të Kosovës
që vdesin nga sëmundjet
e pasluftës.

Në fund të fjalimeve të stisura
në përvjetorët e dëshmorëve,
ai hesht ndryshe,
më shumë se çdo gjëmim i kësaj toke.



KA QIELL EDHE DHIMBJA

Ka një qiell edhe dhimbja
larg ndër kujtime,
thellë ndër zemra.

Njeriu ka një qiell
nga i cili bien lot,
siç bien mbi bar e gjethe
bulëza vese
kur avujt e ajrit ftohen
në buzëmbrëmje.

Bulëza loti syve vesojnë,
sepse dikush larg po largohet,
po shkon...



TË JETOSH PA SOKRAT

Fryu në det një erë plot këngë
dhe magjistrica Circe
i joshi shokët e Odisesë.

Vajza e ishullit
mbante brerore diellore
rreth flokëve.

U dha ushqime e pije deliri,
pastaj me shkopin magjik
në derra i shndërroi të gjithë,
pos Odisesë.

Pas një kohe të gjatë
kur magjistrica mori shkopin
t'i kthente sërish në njerëz,
disa prej tyre Circen e lutën
t'i linte ashtu derra,
në ishull të kënaqen.

Në ishull rron ende
magjistrica Circe
me brerore diellore rreth flokëve.



PAS TË VJELAVE

Marshojnë sot kot
nën gjëmimin
e flakëve të celularëve,
sepse fotografitë
nesër n'arkiva bëhen
burime të rëndësishme
bashkë me shkrimet shkencore
të karagjozëve.

S'kanë ku ta marrin
një kokërr t'hardhisë
për kofinin n'shpinë,
marshimeve shterpë,
pas të vjelave, nëpër vresht.

Pas të vjelave
zgjuar janë somnambulët
mes krismave e flakëve
të celularëve.



KËMBËSOREVE TË HIRIT

1.
Në amfiteatër, në arenë
e faqes detit
sesi s'u ndal ky shi, sesi.

Ranë lot të ngrohtë
mos me prishë era
këmbësoren e hirit të vatrës
që shtroi nëpër mal
djali i mërzitur i përrallës.

2.
Tre mijë vjet njëjtë,
vite të duhen detit edhe tash,
me gjetë vendlindjen,
vendlindjen me pasë.

3.
S'jemi larg,
të dyve na përkund,
pa gjumë në sy,
e njëjta natë,
të dyve na zgjon,
pa fjetur fare,
i njëjti ag.
S'jemi larg.

(Dyrrah, 27.4.2019)



FRAGMENT NGA DHOMA 11

Lulet e kajsisë
përtej grilave
të dritares së vogël
na jepnin shpresë
neve të ngujuarve
në burgun e Prishtinës,
më 1982, në dhomën 11.

Lulet e kajsisë
që harliseshin
pa pyetur hetuesinë.

Aroma e prillit të ringjallur
na zvogëlonte në dhomë
kundërmimin e kovës plastike
të mbushur me urinë
dhe me jashtëqitje tjetër shpesh,
të cilën e zbraznim në banjo
kur gardianët na nxirrnin
në xhiron e shkurtër
me sy poshtë
rreth orës dhjetë.

Udhës sonë të Arbrit
edhe ne të dhomës 11
lamë ca pika gjaku
zyrave të hetuesisë
për shkak të torturave mizore,
për shkak të dashurisë.

Hetuesit, gardianët,
shqiptarë ishin
nga trojet tona etnike,
nga harta jonë e etnisë
dhe më shumë se hetuesit serbë
na torturonin
e nënën na e shanin,
më shumë se ata,
shumëfish.

Sepse në flagrancë
na patën zënë,
në dashuri me Atdheun.



MË THUAJ TI QYSH ME T'THANË LIRI

Në pikë dite
hiqet nga rruga
tabela me emrin e atij
që torturohej
për vdekje
dje në hetuesi,
për ty.

E ti m'i gëzon policët e djeshëm,
udbashët e tmerrshëm.

Më thuaj ti
qysh me t'thanë liri
kur s'është e para Arbëria,
as Naimi, as Ademi.
Partia!



KUR LEXOJ TË SHTUNËN

E shtuna,
si çdo e shtunë,
të zgjon dëshira shumë...

...ta bësh poezi, për shembull,
ëndrrën që pe të premten,
ndezur me ndjenja që s'i ka jeta.

...ose me dalë te lumi, te mali yt,
fëmijërinë me kujtue.

E shtuna ta ndezë dëshirën
me lexue çka ke harrue.

Dhe i hyra stivës së librave.

Në të dy krahët
hoqa e palosa derisa u lodha,
deri te Xha Gorioi,
të cilit stva e librave
frymën ia kish zënë,
si bijat e veta kur e braktisën,
si qiraxhinjtë
në pensionin e vejushës Voker,
në Paris,
në rrugën Nëvë-Sentë-Zhënëvievë.

Xha Gorioi
më shumë se kur isha n'gjimnaz
nisi të më flasë
për Sizifin e jetës
jo vetëm në qytetin e Senës,
por në gjithë planetin
që ka vetëm një kod:
mashtrues ose i mashtruar
do të jesh në këtë botë.

S'ka rrugë tjetër,
as mes, as shteg.

(E shtunë, Rixhevë,13.4.2019)



NËN HIJEN E PIRGJEVE TË BEJTEVE

Biçim poetësh
bëjnë pirgje
me biçim bejtesh.

Nuk është në dymbëdhjetë,
por kurtizanet i ranë kambanës.

Pa vargje poezia,
pa poezi vargjet.

Ulpiana me zjarrminë e trupit
zhvarrimin e Pjetër Bogdanit
e pjek në një tullë prej dheut.



MËKAT ËSHTË TË MOS MËKATOSH

Ti mëkatove
territ të asaj nate
kur të ngresh krye
thanë është mëkat.

Por të mos mëkatosh,
është të mos jetosh.

S'të duhet liria,
s'i duhesh gjë lirisë,
në mos mëkatofsh
në këtë stinë.



JAM

Jam
sepse kam det,
një varkë mbi dallgë
dhe ty në jetë.

Jam
sepse lart mbi mua kam
një qiell të lirë
për të gjithë zogjtë e vendit tim.

Jam
sepse gjoli im
nuk mbetet pa Nosit.

Jam
sepse det kam,
ty
dhe thellësitë
e virgjëra të tij.



JE

Tërmet ish
që më dridhi sot
një kujtim
dhe pantomima jote
e fotografisë.

Dua t'i besoj legjendës,
ti je gjallë
pas shtatëdhjetë
e shtatë bjeshkësh.

Hipa mbi pegasin tim,
po nisem.