Dienstag, 2. März 2021

Buqetë poetike nga Valbona Hadri

Valbona Hadri


KURBETI

Më prit o syri im prej dheu
Dua t’a ndjej frymën e atheut
Ringjalljen time përqafimin tënd.

Unë po ikë shtigjeve tè botës
Të marrë ca pika drite për ty
Më mungon frymëmarrja jote
Po të lë të mbushur lot në sy.

Nuk e shoh diellin i verbuar për Ty
Nuk e ndjej ngrohjen më ngrin shpirti pa Ty. 

Unë po ikë nënë por nuk të lë
Bashkë me shokë kurbetit të zi
Jo që duam por na shtrënguan
Të vemi atje ku nuk jemi. 

Unë po ikë vashë bukuri e dheut tim
Më prit, veç nënës dhe ty s'kam tjetër njeri.

Unë po ikë Kosovë pa të lën kurrë.
Në zemrën time ke lënë shenjë.
Më prit të frymojmë së bashku me dhimbjen time.
Unë betohem në gjakun e fisit tim
Prapë do t'i kthehem atdheut tim.




RIKTHIM KUJTIMESH 

Pikëza shiu freskojnë  paletën vjeshtore.
Ngjyrime gjethësh mbulojnë
rrugët e pakthim.
Vende - vende pa shkel këmbë njeriu.

Drithërimë shpirti në mua.
Mbjell nostaligjinë e stinës së njejtë.
Të njetën kohë të bukur e ramë përtokë.
Një kohë një orë e trisht ra mbi mua.
Me vete mori historinë e shkruar, 
para 21 vitesh këputi lotin tim. 

Kujtime bartin mesazhin e dashurisë 
për të vazhdur udhët së bashku.
Ngjizjen tënde të bekuar nga Zoti,
E pritje në formësimin e hënës që aq shumë e doje.

Unë eci ciklit të kujtesës së vrarë.
Për të të mos harruar kurrë.

Gjurmët e lëna ndërtuan themelet, 
mbi fortifikatën tënde.
Krijimtarisë sate të lënë faqehapur.
Shkruhen memoarët e një dashurie
Për të mos vdekur kurrë në sytë tanë.




ATDHE

Më përkundën në prehrin e dashurisë tënde .
Sofra jote u shtrua gjellë shpirti për mua .

U rrita me ndjejën e mallit në sy
për të parë dhe shijuar bukurinë 
e një Arbërie të vetme kurorë mali. 

Nuk e harroj dot vërshimin e lotëve 
që më çau zemrën në dy pjesë.
Kur shikimi im i pangour 
kapërdinte gjithë ato bukuri të një toke.

Mes fushave të krehura nga erërat e maleve, 
kodrave, lumenjve dhe një pasqyrë det i tërë .

Edhe sot e ndiej një djersë të ftohtë.
Ende në ballin tim
rri shtruar një dhimbje.

Unë vazhdoj përmallshëm 
pa e kuptuar ndarjen e një sofre të një buke?

04.09.2020




DIKUR

Mezi prisja të agoj ditë e re.
Me një të rrahur qerpiku 
të shihja te lumi 
duke buzëqeshur në sytë e mi. 

Në kaltërsi qielli ti mbaje veten.
Duke lundruar bashkë me retë e bardha.
E ndjejë thellësisht aromën 
tënde lule erëmirë më thoje .

E sot ?...
Ke mbetur ëndërr e vizatuar në pikturë 
gati të shlyer nga rrahjet e erërave.
Zbraztësia e zemrës sate 
thellësisht është gropuar në dhimbje malli.

Ditët ikën së bashku me dritat e lagjes.
Tek ne mbesin vetëm kujtimet e paluara 
nën kapakët e natës memece.

Kapitujt e historisë mbyllen 
pa e shijuar embëlsisht dashurinë 
në përmbushje shpirti. 

17.09.2020




GJUHË E NËNËS

Me gjuhë të Zotit më foli nëna.
Edhe unë mësova nga dorë e saj.
Njejtë më foli dhe fēmija jeta ime,
që më bëri të ndihem dhe unë e gjallë. 

Gjuhë të njejtë foli Skënderbeu 
Dha kushtrimin mbi Iliri.
Me pendè të artë shkroi Naimi 
Për të bukurën nënë Shqipèri.

Gjuha shqipe qoftë bekuar
e lartësuar tek një Zot, plot dashuri.
Trungu yt burim lashtësie, 
qoftë në mbrojtje të Perèndisë.

Shkronjat shqipe shkruar me gjak.
Të skalitura bërë shenjëtëri.
Nënës time i dhanë emrin Shqipèri.
Përjetësisht fortesë guri mbi Dardani. 

Me 03.09.2020




SEÇ QENKA VALLË... 

Thotë ndryshe dhe vepron ndryshe.
Ka fytyrë njeriu dhe veprim ariu. 

Thotè: Të kam Dritè, Diell dhe Hënè. 
Të kam pasqyrë deti gjithë kaltèrsi. 

Në sytë e tu mbushem ëmbëlsi gruaje. 
Të kam frymë jetë dhe të vetmën dashuri.

Pastaj papritmas, 
ngjan në ndryshim moti uragan i tërbuar, 
që shkul rrenjë lisi 
së bashku me krahët e fluturës në mua. 

Apo një trazim valësh deti që shkunden mbi mua, 
duke përlarë botën time të pafajshme,

 Duke i hedhur fjalët pa dhimbje 
për mundin e dy decenie dashurie.

Deri kur duhet të përballem 
me dashurinë e përhënur 
pèr të justifikuar frustimin e tij ?!

02.09.2020




KUJTOHUNI PAK

Nuk ishin të pakta dhimbjet që na u veshën shpirtit
Ç'njerëzimin barbarë që na bënë.

Kujtoni shekujt e thinjur ndër vite
Ose dy dekadat më parë e shumë të vrarë.
Sikur i harruat dhe mbyllët sytë. 

Nëse i keni harruar ju, 
ne bashkëjetojmë me sëmbimet që shpojnë. 

Pyetni nënat e lara me lot faqeve.
Ndieni sytë e tharë e zemrat e çara nga vajtimet. 

Kujdes, 
askush nuk do të mallkoj më shumë 
se vatra dhe buka jote. 

Mendoni për ata që do t'i lëmë pas.

Vëni dorën në zemër dhe  pyetni veten: 
ku do të mbetet fryma jonë e re?

Sepse jeta ua jep vetëm një mundësi.
Të vedosni sesi do të ndahet buka në sofrën tuaj. 

01. 08. 2020

Dienstag, 9. Februar 2021

Murat Aliaj - NGJARJE NE TREN

Tregim nga Murat Aliaj

     Lokomotiva mbrriti në stacion duke gulçuar si përbindësh i lodhur. La ç’kishte për të lënë, mori ç’kishte për të marrë dhe po me atë gulçimën e mbytur, që dukej sikur do e dorëzonte shpirtin pak më tej, nisi të rrëshkasë nëpër shina.
     Ishte treni i parë që përshkonte skajet e qytetit dhe vagonat kishin shumë pak udhëtarë, kryesisht puntorë që nxitonin për të mos u bërë vonë. Në njerin nga vagonat e mesit zuri vend Agimi,  një djalosh shpatull imët, që s’kishte arritur ta ndërronte e përshtaste siç duhet veshjen e ditës. Ndërsa bluzën e kishte të re, pantalonat i kishte të spërkatura me pika boje. Duhej të ishte ndonjë bojaxhi i periferisë, që nxitonte për të mbaruar punën e ndërprerë nga dita e mëparshme. 
      Duke qenë se shumica e udhëtarëve ishin puntorë, rrallë u bën përshtypje veshja e njëri tjetrit. Agimi kishte hedhur në shpinë një çantë me lulka, si fëmijët e shkollës, ku me siguri kishte ngjeshur bukën e ditës dhe shishen e ujit. Përballë tij u ul një grua me fëmijën gati dhjet vjeçar, të cilin e mbante për dore. Kur po i afroheshin stacionit, Agimi vuri re se përpara tij ishte ulur një grua e lodhur nga jeta. Me një fytyrë  të trishtuar e me flokë të pakrehura, të cilat i kishte mbledhur topuz pas koke e i kishte kapur me karficë. Po kështu edhe vogëlushi që mbante për dore ishte i veshur trashë, por i nxirë nga të ftohtit. Ato rroba duhej të kishin qenë dysheku dhe mbulesa e tij. Nuk ishte e vështirë për të kuptuar se nënë e bir, atë natë e kishin kaluar jashtë. Gjurmët e ftomës së natës ishin skalitur në fytyrën e asaj gruaje dhe të vogëlushit. Njerëz të tillë që i harrojnë vuajtjet me daljen e diellit të ditës, janë heronjtë e vërtetë të qytetit.
       —Ku jemi këtu?—Pyeti gruaja, kur treni po ndalonte në stacion e radhës.
       —Tek stacioni i postës. Ju ku shkoni?
       —Ku shkoj unë?!... Unë shkoj atje ku...
        Dhe gruaja i shkeli këmbën vogëlushit, i cili menjëherë kuptoi detyrën e tij. Iu fërkua Agimit dhe i shtriu dorën për lëmoshë. I kishin mbetur në xhep disa të holla, sa për kafen e mëngjesit. Për të ndezur buzëqeshjen në fytytrën e atij vogëlushi të mardhur, ja vlente që atë ditë ta sakrifikonte kafen.  I mblodhi të gjitha qindarkat që iu ndodhën në xhep e ia dha vogëlushit, të cilit i qeshi fytyra dhe besoi se pas këtij fillimi, dita do i shkonte mbarë.    
      Treni nuk ndenji shumë në stacion. Fishkëlleu dhe duke gulçuar si kal gërmuq, u nis përsëri. Në vagon u shtuan të tjerë udhëtarë. Mes tyre ishte edhe një djalosh tek të tridhjetat. Me flokë pis të zinj e të dredhur. Me një veshje të çrregullt. Iu afrua Agimit dhe i tha me ngadalë:
       —Zotëri, kam dy ditë pa futur gjë në gojë. Më jepni diçka u dhentë zoti shendet!
       Agimi i hodhi një vështrim nga koka e deri tek këmbët e ndjeu keqardhje për të. Një djalë në moshën e tij mund të përmbyste malet, ndërsa ky kishte zgjedhur këtë mënyrë jetese, duke u zvarritur nëpër trena.
       —Pse nuk punon?
        —Jam i sëmurë. Nuk më shikon që ecij i krrusur. Kam spostim vertebre dhe si të mos mjaftojë kjo, kam thyer edhe astragallon.
       —Ku e theve, se ti s’punon!
       —Nuk është nevoja të punosh, derisa fatkeqësitë s’të ndahen.
       —Pikërisht atëherë duhet punuar, për t’i larguar ato.
        —Jo zotëri. Fatkeqit kur i nisen fatkeqësitë, s’i ndal do as perëndia. Diçka ju lutem sa të blej një kulaç.
       —Nuk kam më. Ato që kisha ia dhashë vogëlushit, se ai nuk mund të punojë.
        Lypësi i hodhi një vështrim neveritës dhe iu drejtua gruas e cila e mbante vështrimin të mbërthyer nga dritarja e trenit.
        —M’i jep paratë të blej diçka.- i tha lypësi gruas.
        —Nuk kam...
        —Kurv e mutit, e di që ke, po nemi që mos të ti marr me zor.
        —Nuk kam...
       Atëherë djaloshi iu vërsul gruas me një tërbim prej bishe dhe i shqeu bluzën me të cilën mbulonte atë gjoks të mavijosur nga të ftohtit. Atje gruaja mbante ato pak të holla në një shami, të cilat po i mbronte me gjithë forcën e saj. Vogëlushi u fut mes tyre e po përpiqej t’i ndante. Ishte i pafuqishëm djali dhe një shuplakë e përplasi në qoshen e kolltukut.  
       Djaloshi i egërsuar e shumë i fuqishëm po ia merrte gjithë “pasurinë” që gruaja e mbante të fshehur në gjoks. Ai po e poshtëronte atë grua, e cila me vështrimin e saj të këputur dukej se kërkonte ndihmë. Agimi nuk mund të qëndronte më gjatë i heshtur. U fut mes tyre e u përpoq ta largonte djaloshin, por një grusht prej mjeshtri, bëri që t’i shpërthejë gjaku curril nga hundët. Kaq ishte sa për fillim dhe grindja mes tyre u bë më e ashpër. Ka në jetë edhe të tilla ditë ters, kur njeriu niset për në punën e tij të zakonshëme e përfundon duke kryer të tjera punë.
      Gati gjithë udhëtarët e vagonit u ngritën në këmbë për të parë ç’po ndodhte. Nuk ndërhyri askush për t’i ndarë, veç kur mbrritën në stacionin e radhës, tek dera e stacionit i priste policia, e cila ishte njoftuar me telefon prej ndonjerit nga udhëtarët. I morën me vete gruan me vogëlushin dhe djaloshin që ndërkohë ishte qetësuar dhe shkrofëtinte si t’i kishin hyrë në hakë.
      —Keni prishur rregullin në mjetin e udhëtimit urban.- e mori fjalën nëpunësi i policisë.
      —Ky ëshë shkaktari,— tregoi me gisht drejt Agimit djaloshi të cilit akoma nuk i kishte rënë inati.
      Agimi u çudit me këtë guxim të çmendur dhe vështroi nga gruaja e cila mund ta sqaronte situatën. Por ajo heshtëte si të mos kishte ndodhur asgjë.
       —Zoti nëpunës, ky djali sulmoi këtë grua të panjohur dhe unë s’mund të rrija duarkryq. Ju e kuptoni ç’do të thotë të sdulmohet një grua e panjohur...  
       —E panjohur është për ty, por jo për mua.— Tha djaloshi duke shtrenguar grushtat, i gatshëm për ta qëlluar prapë.
       —Ḉ’po të duhet ty se ç’bëj unë me burrin tim?— tha gruaja me një pamje të egërsuar.
       Agimit sa nuk i ra tavani mbi kokë dhe fjalët i mbetën në grykë si ngërç i pa kapërdishëm, ndërsa nëpunësi i sherbimit shikonte herë njerin e herë tjetrin, pa ditur kujt t’ia faturonte gjobën e prishjes së rregullit. I vetmi që s’po kuptonte se ç’po ndodhte, ishte vogëlushi që shikonte gjithë keqardhje të dy prindërit.

5.2.2021

Dienstag, 2. Februar 2021

Buqetë poetike nga Shqipe Hasani

Shqipe Hasani


LETËR NË TUNEL

Për Zotin nuk harrova
Tunelin e errësirës
Plot dënesje asaj mynxyre
Ajo ditë strehë ngushëllimi
Vura duart mbi mure
Strehët e akullta me simfoni dehëse
Frika dhe vuajtja
Rrëfen të vërteten
Trëndafilat gjysmë të vyshkur
Në zgjim kënge
Mbetën pa dritë, pa ujë
Shpirti endej gozhdave
As shiut letra e lagur
Palosur mbeti me ngjyrë gjaku
Pa u copëtuar midis kafkash njerëzimi
Ruajtur ku ndahen dallgët e kohës.



ORA  E KOHËS

Heshtni violina
S'janë histerike britmat
Thonjve të motit shqyhet qyteti
Dhimbja kalon kepin
Kryqëzuar me dritën e varfërimit
Mëkatit

Heshtni daulle
Kot këndoni këngët e vjetra
Me zëra të stërlashtë
Ndiej kohën,akull,dehje dhe ngazëllim

Heshtni shpendkëqija zëplasura
Mes harresës dhe urrejtjes
Mi fshihni perlat përrallore
Çudi- robëri artistike
Buzëqeshje e mangët
Fundi i melankolisë
Qoftë ora e bukur e kohës.



PLISI I FISIT TIM

Mos harro atë arkë të mbyllur
Nënë lokja më tha para se të ikë nga kjo botë
Njëqind vjet para shekujve të thinjur
Gjeta plisin e bardhë
Një flamur qëndisur nga gishtërinjt e gruas
Një qifteli prej druri kujtimesh
Një dry ngjitur për zemre
Në fund një copë- diell atdheu
Armusr me rreze te moçme

Midis të hënës dhe të premtes
Më fillonte dasma Ilire
Krushqit me plis te bardhë
Më kenduam përtej agut dhe muzgut
Pertej kullave te veshura me emblemë gjaku
Legjendave të lashta
Më morën nuse me plis mbi kokë

Me dorën e majtë preka kanunin e zemrës
Nga nëntoka nxorra plisin e bardhë
Zgjuar me këmbanat e vjeshtës
Më ndrydhën nostalogjitë deri në eshkē
Plisin dhe gjakun e dhembjes
Ruaj me emrin SHQIPTAR.



KEPI I DASHURISË

Nuk është  çudi kur ndjenjat përplasen
Në ëndrrat e lashta
E shpërthen klithma"Sikur t'isha djalë"
Nuk do t'ia ndal klithmen as natës
As barit  s'do t'ia mbyll gojën

Si ylber i mbërthyer nuk kurseva
Ngjyrat dhe vargjet e shpirtit
T'ua mesoj fëmijëve të lagjes n'dritë qiriut
Gjurmët e vajzërisë pikturuan në mure kështjellash
Anijet e shpresave të lashta lundruan
Ujërave të bardha

Kjo është e vërteta
E vetëm zoti më besoi
E më la të iki përtej vetes
Në Kepin e Dashurisë.



DESHA TË VDES ARBËRESHË

Që të shprishej gjithësia e luftës
Në gjoksin prej flake
Mbaja flamurin e ndaluar.

Që të  vdes arbëreshe e kulluar
Nuk e ndryshova të gjakut ngjyrë
As s'e dashurova barbarin në të lulimtin shtrat
Veç eshtrat m'u bënë pluhur
Dhe prej hirit arbëreshe përsëri u ringjalla

Mbi flokun tim po vyshkej shpresa
Nuskat e gjyshes kishin humbur fuqinë
Fërkova sytë sakaq:
Tokës s'i ardhka paqja nga muga

Në vijë të agmisë qava nga gëzimihëna nusëronte mes yjesh 
Hyjnitë po rikrijonin Shqipërinë
Mbi hartën e baladës me njëmijë zjarre rrethuar.


Shqipe Hasani u lind në Prishtinë. Shkollën fillore dhe të mesme(Mjeksinë e përgjithëshme)e mbaroi në Prishtinë.Fakultetin Filologjik, dega gjuhë dhe letërsi  shqipe në Prishtine, poashtu punon ne QKUK-Klinika Radiologji -Teknike e Rengenit. Njëherit ka përfundu studimet  në  Kolegjin e shkencave të mjekësisë Rezonanca - drejtimi Radiologji. Është anëtare e Kryesisë së Lidhjes se Shkrimtarëve të Kosovës. Po ashtu, Shqipe Hasani ka fituar disa çmime kombëtare e ndërkombëtare për poezi.


Veprat:
  • "Shiu i vetmisë", poezi, Pena, Prishtinë 1997
  • "Qielli i varreve", Rilindja 2000
  • "Akuareli i dhembjes", Flomed, Prishtinë 2008
  • "Premtim i lënë peng", LSHK, Prizren 2009
  • "Qëndistarja s'ka mort", dramë, SHB Orfeu, Prishtinë 2011 
  • "Okteti i vajzave", SHB Orfeu, Prishtinë 2012
  • "Prillin ma solle ti", SHB Orfeu, Prishtinë 2013
  • "Ç'gjuhe flasin lulet", SHB Orfeu, Prishtinë 2013
  • "Sytë kërkojnë përtej vdekjes", dramë, SHB Orfeu, Prishtinë2015
  • "Prushimë nën vello ", Meshari, Prishtinë 2018
  • "Mos hesht zëri im"2020 Lena Graphic - Prishtinë
  • "Botë e ëndrrave"2020 Lena Graphic - Prishtinë.

Mittwoch, 30. Dezember 2020

Rexhep Shahu: ANTOLOGJIA POETIKE "DIELL PA HIJE"

“DIELL PA HIJE” - ANTOLOGJIA E PARË POETIKE BALLKANIKE NË GJUHËN SHQIPE

“Diell pa hije” - Antologji e poezisë ballkanike të shekullit XXI, me 52 autorë të njohur nga 12 shtete të Ballkanit, shqipëruar me dashuri e përkushtim nga poeti e studjuesi elitar shqiptar Ramadan Musliu, në muajt e fundit të jetës së tij, përgatitur e botuar nga Shtëpia botuese e promovuese Klubi i Poezisë, me mbështetjen e humanistit Flamur Hoxha, është libër që i ka munguar bibliotekës shqipe dhe lexuesit shqiptar që nga fillimi i shkrimit, për shkak të urrejtjes.

Lumenjtë e dashurisë në Ballkan, nuk kanë mundë t’i shembin digat e urrejtjes që kanë ngritë shtete të ndryshme të udhëhequra nga makthe e ankthe luftrash që kanë fituar humbje, shpërngulje e dëbime masive njerzish dhe e kanë mbjellë tokën e bukës me varre.

Kur mësova se nuk ka të botuar në gjuhën shqipe, të regjistruar në Bibliotekën Kombëtare në Tiranë asnjë Antologji poetike të autorëve ballkanas, ndjeva një ftohtësi dhe fillova të filozofoj naivisht për ta shtuar edhe këtë mungesë si një shkak më shumë për urrejtjen e verbër, mosmarrëveshjet tragjike dhe mungesën e një paqeje të qëndrueshme mes shteteve të ndryshme ballkanike.

Regjimi komunist diktatorial që sundoi në disa vende ballkanike nuk i ka lejuar as i ka nxitur, detyruar a përkrahur shkrimtarët të ngrenë ura dashurie mes ballkanasve, s’i ka lejuar të ngrenë ura mes popujsh fqinj, ura me dy këmbë, se me një këmbë, urat nuk janë ura…

Në gjuhën shqipe, në bibliotekën shqipe ka Antologji nga anëekënd botës, por nuk ka Antologji poetike ballkanike ku të jenë bashkë autorët e Ballkanit, të këtij rajoni fatlum djep i poezisë së botës, fron hyjnor i Homerit, atdhe i baballarëve të tragjedisë, në gurët, gjakun, lotin, malet e detet e të cilit i ka rrënjët poezia e njerzimit.
 
Në shekullin e luftrave e urrejtjeve të verbëra gjejmë justifikime pse nuk është hartuar një antologji poetike e ballkanasve, gjejmë bashkangjitje me shtetet në urrejtje e mëni edhe të ndonjë shkrimtari ballkanas, por edhe çudia çuditet që urrejtja na u bë ves dhe as në dekadat e paqes nuk u bë një Antologji poetike ballkanike modeste si kjo që po ia japim lexuesit të gjuhës shqipe.

*
Për këtë Antologji të parë ballkanike me poetë nga 12 vendet e Ballkanit, (Bosnje e Hercegovinë; Bullgari; Greqi; Kosovë; Kroaci; Mali i zi; Maqedoni e veriut; Rumani; Serbi; Slloveni; Shqipëri; Turqi, renditur shtetet dhe autorët sipas alfabetit të shqipes), jam i gatshëm të marr përsipër mbi vete të gjitha qortimet e mundëshme, pasi kjo është antologjia ime.
 
Të gjitha lavdërimet e mundëshme i takojnë dhe duhet t’i jepen nga lexuesi e studjuesi poetit, studjuesit e përkthyesit Ramadan Musliu, i cili, duket e ka ndjerë këtë peng tonin dhe për të na e larë mëkatin të gjithëve se nuk kemi bërë dot deri tani një Antologji poetike ballkanike, në muajt e fundit të jetës së tij bëri këto përkthime të mrekullueshme si kartolina dashurie për ne duke ngritë kështu ura të mëdha e të sigurta miqësie mes vendeve të Ballkanit, ura nga do të kalojë e sigurtë dashuria.

Poezitë e zgjedhura e të përkthyera prej Ramadan Musliut nga poetë në zë të Ballkanit të përfshira në këtë Antologji janë perla, hymne të jashtëzakonshme dashurie për jetën, njeriun, metafora brilante, brenga e dhimbje therëse që turbullojnë detet e rrafshojnë maja malesh.
Poezitë e mrekullueshme të kësaj Antologjie të poetëve të Ballkanit si këngë e kumte zogjsh që shtegtojnë te ikë e te ardhë pa pushim, na tregojnë kushedi për sa të mijtën herë se jemi në të njejtin kalë prej mijëra vitesh në rendjen drejt dashurisë, po për çudi gjithmonë dashurinë e kërkojmë larg e urrejtjen gjithmonë afër, në qerpik, ajo na mbin në sy.

*
Gjatë muajve të mbylljes e izolimit prej pandemisë Covid 19 në vitin 2020, Ramadan Musliu ka përkthyer në gjuhën shqipe cikle poetike nga rreth 100 poetë botërorë. Mes tyre 40 poetë ballkanas që ai i donte, ua njihte dhe pëlqente krijimtarinë. Shumë prej tyre i kemi botuar dhe do t’i botojmë në illz, revistë letrare e Tiranës.

Ramadani si poet e studjues klasi e kishte zënë vendin e nderit në letrat shqipe dhe ishte tërhequr në një farë mënyrë, nga përditshmëria, ku për shumë vite kishte qenë lider me shkrime, opinione e analiza.
 
E njihja që nga viti 1998 kur me dashuri i dha vend në gazetën “Rilindja” që drejtonte në Tiranë një shkrimi për promovimin e librit tim të parë me poezi “Mali i Hënës” që u bë nga Lidhja e shkrimtarëve në Tiranë.
 
I kërkova një shkrim për Teki Dërvishin për ta botuar në revistën illz, revistë letrare e Tiranës të cilën e botoj me mikun tim, Izet Duraku, që është drejtor i saj dhe me humanistin Flamur Hoxha që është sponsor i saj.
 
“Viteve të fundit, më tha, kam pushuar së bashkëpunuari me gazetat e revistat, por ja që emri i Tekiut, mikut tim të shtrenjtë, më detyron ta thyej edhe këtë betim.” 

E botova shkrimin e tij si i domosdoshëm për figurën e shkrimtarit Teki Dërvishi.

Më kishte dërguar për revistën poezitë e disa autorëve që kishte përkthyer dhe i kemi botuar e do të vazhdojmë.

Në fund të gushtit 2020 i thashë Danit që për përkthimet e autorëve ballkanas, më llogarit edhe mua për ta botuar një Antologji të poezisë ballkanike me shtëpinë time modeste botuese Klubi i Poezisë, veçse unë nuk kam mundësi të paguaj asnjë cent për përkthimet.
 
Ia përmenda se kam botuar Antologji me poezi turke me 101 poetë turq me titull Puthje mbi Bosfor, Antologji me 80 poetë persë iranianë me titull Trëndafila Persie, Antologji e tregimit shqiptar me 101 shkrimtarë, jam në proces për një Antologji me 101 poetë shqiptarë, pres një Antologji me poetë rumunë e një me poetë grekë. I thashë se unë botoj me tirazhe të vogla se nuk ka shitje por librat që botoj ua dhuroj bibliotekave nëpër qytetet kryesore të Shqipërisë, Kosovës, Maqedonisë së Veriut dhe bibliotekave të institucioneve qëndrore si Akademia e shkencave, Instituteve, Universiteteve shtetërore në të tria këto shtete, etj.
 
“Ra COVID-i dhe u bënë edhe këto përkthime se në rrethana të tjera as që do të më ishte kujtue puna e përkthimit, më tha ai. Propozimi yt me pelqeu… Kërkesa ime e vetme është që mundësisht nja 100 kopje të librit, (Antologjisë), me i marrë, sa me pasë mundësi me ua shpërnda miqve dhe shokëve të shumtë. Po ashtu librit duhet t'ia bëj një parathënie të shkurtë në mënyrë që të jetë sa më i plotë.”
 
Ramë dakort me të gjitha dhe gjatë shtatorit unë e kisha sistemuar pak a shumë Antologjinë. Prisja parathënien prej tij dhe do të diskutonim për autorët shqiptarë nga Shqipëria, Kosova e Maqedonia e veriut që do të përfshiheshin në Antologji.
 
Por më mbeti mua parathënia dhe të gjitha gjërat e papërfunduara për Antologjinë, pasi fatkeqësisht, me 22 tetor 2020, Ramadan Musliu, ndërroi jetë prej Covidit të zi në moshë të re, 66 vjeçare, shumë para kohe sa e mendojmë jetën e njeriut, duke lënë në pikëllim familjen, miqtë e të dashurit e tij. Duke lënë pas një emër të madh, të paanashkalueshëm në kulturën dhe letrat shqipe, një trashëgimi të rrallë që do të jetojë gjatë.

As nuk guxoj t’i mendoj këto radhë si parathënien që do ta bënte Dani.
 
Më mbeti veç të tjerave edhe si amanet kjo Antologji e pare poetike me autorë ballkanas që po e merr në dorë lexuesi shqiptar me titull bogdanian Diell pa hije. Shpresoj të jem i paqortueshëm nga Dani.

Do t’ua ndaj dhuratë nga Dani 100 copë nga kjo Antologji miqve të tij që pak a shumë i njoh. 
Shpresoj se edhe poetët nga vendet e ndryshme të Ballkanit që me dashuri e përkushtim i zgjodhi dhe i përktheu Dani për këtë Antologji, do t’i jenë mirënjohës atij që i bëri të flasin edhe shqip.

Faleminderit Ramadan Musliu! 

Çdo lexues ka me të falenderue sa të jetojë ky libër i rrallë dashurie, kjo urë e pashembshme shpirtrash e zemrash të poetëve ballkanas.

Donnerstag, 10. Dezember 2020

Katër poezi nga Neviana Shehi



PORTAT E ËNDRRAVE TË VJETRA

Në çastin kur gishtat e lodhjes
m’i mbyllin qepallat
duke më kthyer
në një udhëtare gjumi
unë hyj në rrugicat e heshtura të pyllit
të ëndrrave
të takohem me të shkuarën
me vitet e pafajësisë dhe naivitetit tim
me sekretet intime
që ne atëherë ia rrëfenim hënës
me imazhin tënd
që më ngrinte në qiell 
dhe më pëshpëriste 
kaq fjalë të panjohura stinësh
për puthjen e parë 
që ti ma dhe mbas një peme
në ditën e festës së tokës.

Fëshfërinin kaq ëmbël degët e pemës
dhe unë që drithërohesha 
më shume se ajo nga lumturia.

Tre ditë me radhë kam vëzhguar 
në pasqyrë buzët
me shpresë se bashkë me to 
mund të riktheja edhe njëherë
magjinë e atij çasti.

Tre dite duke i folur lumturisë 
që e mbaja ngërthyer në gjoks
me fjalë zogjsh.

Të kujtohet
sa shumë jemi argëtuar 
atëherë vetvetja ime
dhe sa herë kemi ndërtuar 
me fantazinë tonë një varkë 
prej resh si të Piter Panit
për të përshkuar qiejt tanë të ëndërrimit
ani se ato na mbyteshin
gjatë rrugës nga gjylet
e zemërimit të anijes së piratëve.

Ne përsëri buzëqeshnim
dhe ishim kaq të lumtur
dhe a e di psenë?

Ne ishim arratisur nga mosha 
duke refuzuar mendimet
mendimet janë thasë me rërë
në balonat e fluturimeve të çdo kujt
dhe ne ishim gatuar për të fluturuar
ky është dhe shkaku
që adresat tona janë si të zogjve
pa adresë.

Në çastin kur gishtat e gjumit 
m’i mbyllin sytë
unë nis të hap portat 
e ëndrrave të vjetra 
dhe udhëtoj me to
gjer kur bien borite e mëngjesit.

Pastaj bëhem përsëri kjo që jam
kjo që njihni ju
prej kaq shekujsh...




ZANA E DHJETORIT

Ujëvara me ujë të kristaltë
e kish çarë mes për mes shkëmbin
me furinë e saj të tejdukshme.

S'kisha menduar ndonjëherë 
që uji mund të kish fuqinë e sëpatës.

Kur shkova vetë në shkëmbin e shkronjave
natyrisht që u binda
se unë kam qenë
dhe jam një soditëse e heshtur e natyrës
kështu që di shumë për të
dhe për zanat e saja misterioze 
që lahen çdo natë nën ujëvarë.

Këtë muaj ishte radha e Heidit 
zanës së dhjetorit 
të ma uronte ditën e parë të dimrit.

Unë jam Heidi tha ajo
dhe ti natyrisht
duhet të jesh një vizitore e borës.

Unë nuk fola
vetëm se lëshova
një buzëqeshje të bardhë...




BOTA E LETRAVE

Në ditën e fundit të javës së madhe
udhëtova krejt rastësisht 
në botën e panjohur 
dhe misterioze të letrave.

Dhe po rastësisht u takova 
me ca njerëz të çuditshëm prej letre
nuk ishin të shkurtër
përkundrazi 
trupat e tyre ishin të formuar 
prej shkronjash 
me konfigurime të çuditshme.

Vetëm krahët dhe këmbët prej letre 
ishin krijuar prej fragmente përrallash
më shume spikasnin fragmente 
të “mbretit lakuriq” 
dhe të ushtarit prej plumbi.

Kokat i kishin si të njerëzve të zakonshëm
të njëjtët sy
veshë 
gojë 
dhe hundë.

Flisnin me një zë të tingullt
të njëjtë si tingujt 
e makinave të shkrimit
kur shkruajnë me ngut 
lajmet e gazetave të mbrëmjes 
“Corriere della sera” për shembull.

Të kristalta rrugët dhe sheshet
edhe pallatet
patjetër
unë zura të flisja 
me banorët e atij vendi
dhe fjalët në çast lëshonin 
një dritë fosforeshente
duke mbjellë në errësirë 
jo vetëm imazhin e tyre 
por dhe një realitet të ri.

Pastaj vështrimet e tyre zunë 
të lëkundeshin 
dhe pashë duke vizatuar papritur
kështjellën e San Angelos 
ndërtuar prej ajrit dhe gjenisë 
së artistëve të pavdekësisë së kësaj bote.

E ç’ishte Edeni përpara tyre 
një përralle e thjeshtë 
besoni letrës
tërë çastet që lëviza në këtë botë letre 
unë isha dhe s'isha vetvetja.

Më kishte depërtuar dhe mua në trup 
magjia fosforeshente e botës së letrave
dhe Bazilika e Shën Pjetrit ishte bërë aq e lehtë
dhe e tejdukshme
sa dhe unë po e mbaja lehtësisht në duar.

Është magjike kjo bota e letrave tona...




PLAKJA E NËNTORIT

Tërë natën frynë erërat e deteve
duke rrëzuar pa reshtur gjethe të verdha 
tërë natën rrugicat e kopshtit tim
u puthën me gjethet duke shkëmbyer 
fjalë dashurie
dhe lamtumirash.

Tërë natën unë pashë
se si zverdheshin dhe thinjeshin
pareshtur mendimet e mia
aq sa në mëngjes
nuk po arrija më të njihja veten.

Mëngjesi hyri me fytyrë të menduar
duke më kujtuar se në ballin tim
ishte shtuar dhe një rrudhë më tepër.

Eh thash me vete
duke mërmëritur
nëntori dhe unë u plakëm.

Edhe një vjeshtë më shumë...

Samstag, 5. Dezember 2020

Lule nga kopshti i poetes Ajne Ibërhysaj



ME ZËRIN E ITAKËS 

Mendimet  më ngjajnë si një shirit filmi 
E mbështjellin kokën me zhurmën e heshtjës
Shpirti si rigë lundron me erën e detit 
Dëgjohet një zë që gufon brenda reve 

Brenda meje thyhen harqet e dëshpërimit 
Yjet vallëzojnë me zjarrin e neuroneve 
Afshi Itakës e përpin pulsin e jetës 
Krahë vrarë e puthim  dheun  me fjalën. 

Errësirën e mbështjellë mëkati i perëndive 
Lutjet ndiejnë klithmën e ngushëllojnë shpresën 
Rrezet e mëngjeseve më bëhen si mëshirë e hyjnive 
Zëri dridhet e çmallet me lotin e Itakës                      

Çdo ditë më ikën me ferrin e harresës 
Sytë i mbajë peng në rrathët  e Dantës
Ku jam? Kush jam? 
Jam unë! Unë! Gurë muri në barkun e Itakës. 

Me rrezet e kuqërremta e trazojmë errësirën  
Fryma lëshon një sinjal trumbete e pushton qiellin
Fytyra të paqarta këputën përherë e bien si zinxhirë
Brenda meje mijëra degë rrjedhin po aq kokëfortë. 

E gjithë koha vertitet e vjen vërdallë e dyzuar 
Zvarriten hijet si flutrat e  natës  mbi xhama 
Me një uri rrëmbyese mes grimcave të ajrit 
M’u bë se dëgjova vajin e djepit të Itakës...




KUR BIE SHI E NDIEJ LOTIN E ZEUSIT
 
Koha i qëndis ëndrrat 
E zgjon zhurmën e shpirtit 
I numërojmë mëkatet 
Me dramën e përditshmërisë 
Në Olimp lindë dielli 
E godet si leve Zeusin 
Pranverat vijnë e shkojnë 
E presim një tjetër tash sa mote 

Shiu i pjekë qershitë 
E vjeshta i kafshon mollët e mëkatit 
Dimri i dehë kujtimet nën dritën e hënës 
Vera e zgjon kurmin e vetmisë 
Brenda nesh ndezën pishtarët e sytë ndrinë 

Rrezet  i zgjojnë gjethet një nga një 
Me buqetë lotësh i njomim stinët 
Ne ikim e koha mbetet me tokën 
Trokëllinë qielli  me rënkimet e zogjve
Melodia e trishtimit i vë duart mbi krahror
Sa shumë lutje e puthje pambarim 
Mbesin pengë me dritën e rrezet e mëngjesit 
Shpirti si qerre druri trokëllinë e i bartë dhimbjet 

Vrapi i kalit ndezë fushën 
I djegë të lashtat 
Një dallëndyshe e prishë qetësinë në qiellin gri 
Ikën e lë gjurmë në pusin e zemrës 
Mbetën fjalët si gravura bardhë e zi 
Jeta përqafon bardhësinë e djajve 
E dita përfundon me zërin e klithmës 

Vitet një cikël pa mbarim pritje e ikje 
Dashuria mbëltohet në qerpikun e Penelopës 
Iliada i etur për shiun e Itakës 
Melodia Lirës tingëllon zë mall 
Dashuritë bien e mbesin në krahët e Olimpit 

Kur bie shi e ndiej lotin e Zeusit 
E loti im pikon mbi shpirtin e shiut...




TI PREKË SI HARK QË VRET

Përtej qelqit të akullt të dritares 
Syri tradhtisht ma kapi një flokë bore 
Kristal i ftohtë ma pushtoi fytyrën 
Ndjesia ma kaploi trupin 
E fjala më mbeti në buzë 
Sa e vetmuar u ndjeva 
Më pushtoi një thekim malli 

Ti prekë si hark që vret 
E shpirtin ma çmend 
Në qelqin e xhamit përpëliteshe 
E ndjeva 
Ishe në palcën e flokut të borës 
Rrëzëlleje aq afër e aq larg 
E syrin ma përflaku loti 

Më mori malli për kohën 
Kur ti bëheshe çerdhe e mallit tim 
Të mbështolla me të ftohtit e zemrës 
Me ndjesinë e shpirtit të ngroha 
Dhe befas m’u ëmbëlsua dhembja
Me valsin e flokut të borës 
Heshtjen e zemrës e hetova 
Diku thellë në zhurmën e shpirtit 
Një tingull të vetëm dëgjova 
Sa përmallshëm po binte floku i borës 

Psherëtimat e fjalët si qershiza 
Kristal bore u bënë 
Edhe vetmia u dashurua në te flokë bore 
E Ti erdhe krejt pranë meje 
Ma dhurove një verë të pafundme 
Si rezonancë acari apo ngrohtësie




SA PAK PASKEMI DASHUR NË KËTË BOTË

Psherëtinë e përpëlitesh më vetën 
Etshëm çapitesh me mendimet e fjalët 
Me aludime gërryese e thumba vrastarë 
E degdisë jetën larg gurit të fjalës 

U muros fjala në qiellin gri 
Kështjella u mbulua me gjethe vaj 
Gjëmon loti  në shpirtin si mal 
Gjithçka e mbështjellë e gdhendur me mall 

U thyen ëndrrat e dëshirat 
Fluturat vallëzuan me qiellin 
Me yjet u miqësuan si miqtë e vjetër 
Ëndërruam e u harruam në vende të tjera 

Rrugët i ngushëllojnë gjethet e erërat 
Vendi im më mbështjellë shpirtin si flakë 
Një ditë do pendohem për Ty 
Sa pak paskemi dashur në këtë botë




ME DRITËN I (LIRISË)

Syri e puth zemrën tënde 
Me rrezen e diellit e vendos kufirin 
E zgjojnë heshtjen e kohës 
Retë bien mbi qerpikun e dhimbjes 
Malli çmallet me dritën I(lirisë) 
Yjet rrëmbejnë e ndezin shpirtin 
Mijëra sy përqafojnë diellin 
Mijëra petale si mirazh dashurie 
Ngrohin shpirtin e qiellin tënd 

E tanëve asht kjo dhimbje jona 
Peshon okë gjak 
Okë shpirti e fjalë zemre 
Dhimbja e prekë qiellin 
Lëshon klithmë shqiponja 
Mbi dymijë vjet e mbajti frymën e fjalës 
E peshën e shpirtit e mat me diellin 

Toka e vendit tim 
Je klithma e zëri i dheut  
Je zjarri e vrulli i njomakut 
Je rrugë e thekur me lotin e mërgimtarit 
Je fushëbetejë brenda nesh 

Fryma jote është e tanëve 

Çdo pëllëmbë toke 
E masim me okë shpirti 
Në qiell jemi të tanë bashkë 

Me kurmin e fjalës tënde


Samstag, 14. November 2020

Murat Aliaj: BAMIRËSI NDËRKOMBËTAR

Tregim nga Murat ALIAJ

     Jam i bindur se edhe miqve të mi u vijnë mesazhe nga shumë anë të botës, e kryesisht nga shtete të Afrikës, ku lajmërojnë se në këtë kontinent të përvëluar, ka plasur peshku. Ka humbur jetën aksidentalisht një bos milioner dhe pasuria e tij ka mbetur e bllokuar në bankë, pasi nuk ka kush ta tërheqë. Në këto kushte, bamirësit e tij, që janë gjithashtu edhe bamirësit tanë, kanë zbërthyer googlin e kanë gjetur emrat tanë. Letrat e tyre kanë afërsisht të njëjtën përmbajtje si:
       “...Disa ditë më parë, në rrethana akoma të pasqaruara ka humbur jetën milioneri Gabriel Aliaj, me banim ne Zaire dhe me aktivitete biznesi në të gjithë Afrikën dhe me depozita të hollash prej 5.5 milion dollarë në Bankën e Zaires. Në këto kushte pasuria e tij, në qoftë se nuk tërhiqet nga ndonjë i afërt, i kalon automatikisht shtetit, ku është depozituar. Ne kërkuam në google dhe gjetëm emrin tuaj i cili fatmirësisht përkon me mbiemrin e të ndjerit. Kjo është një provë bindëse që e shpëton shumën prej shtetit, duke e kaluar në duart tona, e cila do ndahet në mënyrë të tillë: 45 % do i merrni ju, 45 % ne që po e menaxhojmë problemin dhe 10 % do lihen në dispozicion të avokatëve, gjyqtarëve dhe procedurave të tjera ligjore. Që të bëhet e mundur tërheqja e depozitave të tij, lutemi të na dërgoni sa më shpejt, këto të dhëna:
                1. Kopje pasaporte.
                2. Adresën e saktë të vend banimit.
                3. Të dhënat personale të familjes.
                4. Arsimi,
                5. Profesioni.
                6. Gjendja sociale. 
                7. Nr. Juaj i llogarisë etj... etj..  
       Pasi të garantohet tërheqja nga banka e depozitave të të ndjerit do komunikojmë prapë për të ndarë shumën e të hollave, në raportet e sipërpërmendura.
       Gënjehet  i ziu njeri dhe fillon e ëndërron për lepurin e madh që i del nga ferra e papërfillur dhe menjëherë i dërgon të dhënat e kërkuara, që të mos pengohet procesi. E ndërsa vihet në pritje të gjysmagjelit, i vjen letra e dytë nga Gana, me të njëjtën përmbajtje. Thua se gjithë milionerët e botës, paskan pat mbiemrin tim. Por dy gjëra të ngjashme edhe mund të ndodhin, ndaj unë nuk e bëra të gjatë i dërgova edhe këtij të dhënat që më kërkonte. Tashmë isha bërë aksioner në një pasuri milionëshe të cilën po e prisja si ujin në shkretëtirë.
      Në pritje të padurueshme të njoftimit për tërheqjen e çekut, nuk mund ta shprehja dot lumturinë, që së fundi më kishte buzëqeshur fati. I bëra rrush e kumbulla edhe ato të pakta kursime që kisha mbledhur gjatë jetës. Tani s’do kisha më nevojë për to, pasi do mbërrinte çeku që do më bënte të pasur. Kaloi një muaj e dy, por nga ana tjetër s’po bëhej njeri i gjallë. Në krye të vitit më vjen një mesazh tjetër, që ma prishi mendjen. Ai vinte po nga Afrika.
       Këtë radhë milioneri nuk e kishte humbur jetën aksidentalisht, por kërcënohej prej sëmundjes së kancerit në të përbrendshme. Po kështu ai nuk kishte mbiemrin Aliaj, por arsya që e kishte drejtuar tek unë, paskej qenë një shkëndijë hyjnore që i kishte dërguar Zoti para se ta merrte në gjirin e vet. Ai duhej të bënte një bamirësi me përmasa ndërkombëtare para se të shkonte tek shën Pjetri. Mesazhi i tij është i gjatë dhe ka shumë referime nga Bibla. Për të mos më lodhur gjatë leximit, e kishte përkthyer në google. Po kështu edhe unë për të mos e lodhur shumë lexuesin, po jap një përmbledhje sa më të shkurtër:
        “...quhem Donald Ham Humi, nga Koreja e Jugut. Jam 58 vjeçar dhe i ve që aktualisht vuaj nga kanceri i ezofagut. I shtrenjti im Murat, unë ju drejtohem juve për shkakun se disponoj në Bankën e Afrikës shumën prej 3.5 milion dollarë dhe më duhet një njeri i ndershëm, besimtar i përgjëruar i Zotit, i cili duhet t’i tërheqë këto para dhe t’i përdorë për punë bamirësie. Zoti ma solli menjëherë njeriun e duhur nëpërmjet internetit ku unë gjeta emrin tuaj           
       Deri më tani, unë kam shpërndarë para për disa organizata bamirësie në Evropë dhe Kenia. Tani që shëndeti im është përkeqësuar kaq keq, nuk mund ta bëj këtë vetë më. Bibla thuhet në librin e Markut 8:36 (Për çfarë dobie ka njeriu nëse fiton tërë botën dhe humbet shpirtin e tij?) Unë e mora këtë vendim nga shtrati im i sëmurë këtu sepse nuk kam asnjë fëmijë që do të trashëgojë këto para…”
        Etj etj etj.
        Hajde e mos u fut në tundim pastaj! Tjetri do të bëjë bamirësia ndërkombëtare e ne që kemi kaq shumë nevoja, të mos i japim mbështetje. Pa e bërë të gjatë iu përgjigja duke e siguruar se qysh kur mora vesh problemin e tij shëndetësor unë u lidha me të plotfuqishmin, duke i bërë atij lutjet më përgjëruese që nuk ia bëri asnjë i gjallë deri më sot, për shpëtimin e jetës së mikut tim Donald. Natyrisht që i shpreha edhe gatishmërinë time për ta ndihmuar në shpërndarjen e bamirësive.
        I entusiazmuar prej kësaj gatishmërie, Donaldi më dërgoi mesazhin tjetër në të cilin më lutej t’i dërgoja urgjentisht të dhënat standard që kërkonin edhe bamirësit që kishin humbur jetën nga aksidentet.
         Sigurisht që do ia dërgoja edhe ato, por paraprakisht i bëra të ditur se krahas lutjeve që i bëja Zotit për shpëtimin e shpirtit të mikut Donald, unë isha lutur Zotit të shpëtonte edhe jetën time të kërcënuar prej covid−19. I bëra të qartë se ai e dinte mirë ç’do të thotë të ndodhesh në prag të vdekjes e pa para në xhep, ndaj bamirësitë e tij duhej t’i fillonte duke ndihmuar së pari mikun e tij i cili e priste ndihmën si ujët e paktë në përvëlimin e shkretëtirës. 
       U bëra optimist dhe ia bëra kabull vuajtjet covidit. Me të mbërritur çeku i Donaldit edhe ai do ma merrte të keqen
       Pasi e mendova gjatë këtë punë, duke fluturuar prej gëzimit, i ktheva këtë përgjigje:
        I nderuar mik Donal!
        Prej çastit që mora vesh për fatkeqësinë tuaj, i lutem Zotit çdo çast, që t’ju shpëtojë juve dhe mua nga e keqja që na ka zënë dhe kam besimin e patundur se ai do e dëgjojë lutjen time. Nga sa marr vesh nga mesazhi juaj ne të dy jemi në një gjendje të pashpresë për jetën. Ju i sëmurë nga kanceri, kurse unë nga covid−19. Ndërsa kemi të përbashkët rrezikun që na kërcënon, kemi të ndryshme ca gjëra të tjera. Unë or mik kam nevojë për ndihmë, ndaj ju lutem që misioni juaj i bamirësive, të fillojë nga unë, pasi nuk kam mundësi të përballoj as terapinë mjekësore. Unë besoj se Zoti përsëri e bëri mrekullinë, duke na lidhur së bashku në momentet tona më të vështira për jetën.
      Ndërsa unë i lutem Zotit vazhdimisht për shpëtimin tuaj, ju lutem gjithashtu edhe juve, që para se të fillojmë bashkëpunimin tonë bamirës, të më ndihmoni me të holla, sa më parë që të jetë e mundur, pasi virusi im po përparon, duke më kërcënuar seriozisht jetën dhe ka mundësi që shpejt ta bëjë të pavlefshëm misionin tonë bamirës. 
         Isha i bindur se shpëtimtari im, do e merrte në dorë situatën dhe s’do më linte të shkoja dëm. I dërgova edhe të gjitha të dhënat që më kërkonte, me përjashtim të Nr. Llogarisë time, e cila atij s’ka ç’i duhet dhe pasaportës e cila në gjithë botën është për përdorim personal. Kaluan javë e muaj dhe miku Donald nuk u bë më i gjallë. Nisa të shqetësohem për të dhe mësova se ai vejushi, kishte tre gra që i zbukuronin jetën. Faqet e tij skuqnin si molla dhe kanceri i ezofagut e kishte privuar vetëm prej pijeve alkolike të cilat ia kishin nxirë jetën. Iu drejtova i shqetësuar në postën personale internetike dhe ai prapë nuk mu përgjigj.

       Atëherë i shqetësuar u ndala dhe përsëri iu luta Zotit ta çonte në parajsë shpirtin e mikut tim.