Mittwoch, 13. Juni 2018

Alketa Maksuti Beqari: Fizika është pika nevralgjike e sex-it


Puna si gazetar më jep mundësinë të realizoj intervista me njerëz të fushave të ndryshme.
Por kur është fjala të realizosh intervista me temë mbi sex-in vështirësohet biseda, diskutimi.
Unë i mirëkuptoj të intervistuarit, sepse fjala intimitet është e para që respektohet. Por duhet edhe të jemi të lirë, të hapur të këmbejmë mendimet. Jemi në shekullin ku teknologjia i përket fizikës kuantike dhe për sex-in flasim si të jemi në epokën e gurit. Aman po ta marrësh hollë - hollë ata kanë qënë më të lirë se ne. Por nuk dua të dal nga tema.
Ka intervista që të mbeten në memorje, sepse thënia e personazhit, të ftuarës më futi në mendime.
Dikush do më thotë se nga kjo besedë mbi sex - in me të ftuarit edhe unë marr leksione, përparoj.
Natyrisht, është e vërtetë.
Sex-i është eksperimenti i dashurisë. Sex-i është burimi që të çon tek dashuria.
Por kur e ftuara ime pohoj që është fizika pika nevralgjike e sex-it, shtanga, e kundërshtova menjëherë.
Unë nuk e pranova, edhe ju si unë nuk e pranoni këtë thënie.
Megjithatë, fizikantëve iu lejohet pak çmënduri, ndryshe do ishim pa ligje sot.
Këmbëngulja e të intervistuarës, fizikantes më la pa fjalë.
Pse? 
Sepse kanë argumente si gjithmonë.
Çfarë më tha: Nuk ka rëndësi në shtrat nëse udhëheq burri apo gruaja lojën e dashurisë, rëndësi ka sa të dy e njohin fizikën. 
Po unë që nuk e njoh, tjetri, tjetri....e të tjerë si unë tregon se nuk jemi të aftë të bëjmë sex, domethënë dashuri?
Sa përqind e njerëzve e njohin fizikën, ligjet?
Drejt me thënë kur ne meshkujt prekemi tek pika e dobët tona, burrëria edhe nxehemi pak, se e fundit prandaj jemi burra.
Fizikantja me qetësinë e saj foli:
Ligjet e fizikës janë brenda trupit tonë, ne jemi të ndërtuar prej tyre, nuk ka rëndësi nëse di fizikë, askush nuk lind i ditur, mëson.
Prandaj jemi ne të shpjegojmë rëndësinë që ka fizika mbi sex-in.
Zhvillimi i kësaj lënde, shkence, sidomos në këtë drejtim, ndikimi i saj do sjell më shumë ndikim tek trupi i njeriut dhe si ta shfrytëzojë energjinë, sienergjinë e tij.
Pyetjet e mia të përgatitura në skaletën time, dolën jashtë loje.
Biseda mori tjetër rrjedhë.
Më duhej të ndërroja taktikë, të tregohesha më i mençur.
Kjo ndodh kur fton fizikanë në intervista, dalin të papritura.
Më falni, ju drejtova që po ju pyes hapur: Ju i njihni mirë ligjet e fizikës. E quani veten, grua sex-i, ju ngacmojnë meshkujt e tjerë dhe sa eksperiencë keni ju me meshkujt?
Prisja të skuqej në fytyrë. Desha të " hakmerresha" për ne që nuk dimë fizikë, domethënë nuk dimë të bëjmë sex.
Prapë qetësisht u përgjigj: Nëse do përjashtoja veten nga ky përkufizim, do privoja veten nga të qënit grua. Meshkujt tek çdo grua shohin ose kërkojnë të zbulojnë si janë në shtrat, sa mirë dinë të bëjnë sex. Nuk ka rëndësi sa është numëri i meshkujve dhe kjo të jep eksperiencë. Eksperiencën në sex e merr edhe me vetëm një mashkull, rëndësi ka sa ai të dashuron dhe ti atë. 
U bëra tym. E kundërshtova prerë. Nuk është e vërtetë i thashë. Aventurat, çasti, momenti, këto të gjitha të japin përvojat e sex-it.
Por edhe ajo u tregua e prerë, ma ktheu: Janë përalla.
Nuk janë përalla i thashë.
Me seriozitet më shpjegoi: Sytë nëse shohin me sytë e dashurisë, flirti, aventurat, eksperiencat mbi sex-in realizohen, i dashuri dhe e dashura mësojnë njëri - tjetrin. Gjithëçka tjetër është teori e servirur, është biznes.
Nuk jam aspak dakort me ju, u shpreha dhe jam i bindur se edhe ju kështu do pohoni.
Vendosa ta zija mat me pyetjen e rradhës: Do guxonte i dashuri tuaj t' ju lidhte dhe të provonte si është kjo ndjesi e të bërit dashuri?
Buzëqeshi dhe u përgjigj direkt: 
Nuk lidhet dashuria, nuk lidhet një grua.
Dashuria është liri, gruaja zotron lirinë, ajo ta dhuron lirinë e saj.
Kam gjithë këto ditë duke lexuar në internet, dua ta kuptoj pse fizika është pika nevralgjike 
e sex-it.

Ibrahim Kadriu dhe romani "Të vdekurit e gjallë"


Recension nga Pal SOKOLI

Ibrahim Kadriu: "Të vdekurit e gjallë", roman, Koha, Prishtinë 2017

         Romani i shkrimtarit Ibrahim Kadriu, “Të vdekurit e gjallë” përfshinë një periudhë të caktuar kohore, një klasë politike të caktuar dhe gjithë krajatat e popullit në këtë rast të shqiptarëve të Kosovës gjithashtu në një hapësirë të caktuar. Prandaj edhe citatit, “Luftën e bëjnë heronjtë, qeverisin maskarenjtë dhe fitojnë horrat” te Viktor Hygojt, Ibrahim Kadriu ja ka gjetur fushat e shtrirjes ne Romanit e tij, i ka shtrirë personazhet sikur peshkatari i mirë rrjetën e peshkimit dhe i tërheqë rrëfimet e personazheve duke i lidhur mirë si një tërësi letrare. Ky roman përfshin një periudhe  gati njëshekullore dhe karakterizohet me studim historik ne kohe dhe hapësire të njohur gjeografike si  dhe përfshinë  njohuritë teorike, tematike te historiografisë përkatëse nga autori Ibrahim Kadriu.
         Fabula e këtij romani fillon me personazhin e parë  David Petriçin i cili i ofenduar nga një nofkë ofenduese “Derr shqiptari” nga i ashtuquajturi baba i tij Radomir Petriçi fillon dyshimi për identitetin e tij të vërtetë. Në fillim ja pashë për të madhe se përse autori deshifron aq herët përkatësinë e mundshme të tij nacionale, por pastaj pashë se ajo nofkë ishte një cytës dhe nxitës i ngjarjeve dhe e vetmi rast për ta kapërcyer depresionin qe kishte kapluar Davidin pasi i ashtuquajturi baba i tij ja përsëriste sa herë qe kthehej nga Cafe “Carica” në shtëpi të ai dhe e shoqja e tij Viktoria. Edhe pse kishte raporte te tilla me te ashtuquajturin baba, një ditë duke kaluar përskaj Cafe “Carica” sheh të ashtuquajturin baba qe kishte acaruar marrëdhëniet me miqtë e tij. Davidi i ndihmon babait te tij për te dalë fitimtar dhe dëgjon edhe nofkën tjetër” Kopil Shqiptar” për te dhe për Radomirin si baba i kopilit shqiptarë.
         Edhe pse nga ai moment Radomiri bëri kthesë në qëndrimin e tij ndaj Davidit, ky i fundit nuk ju nda kërkimit të identitetit të tij. Ne Spitalin e Paliqit, Davidi i gjënë të gjitha të dhënat për të dhe prindërit e vërtetë të tij. Agon dhe Blerina Dreni nga Prishtina ishin prindërit e tij. Shkrimtari ynë Ibrahim Kadriu këtë ngjarje e bazon në fakte historike dhe se ngjarja nuk është shumë larg nga rrethi shoqëror i shkrimtarit. Fati i rikthimit te Davidit është i përcjell me përjetime dramatike në jetën e tij. Për çudi si model të një shqiptari qe ai nuk i njihte më parë në Novi Sad,  e qe përmes Mirelës një studente nga Rumania njohu Bledar Prushin që është si protagonisti i dytë i këtij romani.
         Bledar Prushi- (para se të burgosët quhej Safet Proja) duke qenë dëshmitar i një ngjarje qe kishte ndodhur në magjistralen Deçan-Gjakovë kur në një postbllok të policisë serbe nen komandën e policëve u ndal një makinë me targa nga Peja-Pe dhe ju kërkuan dokumentet, vozitësi në vend të dokumenteve i tregoi tytën e një revoleje dhe vrau policin në vend. Edhe pse nuk kishte të bëj me rastin, u kap nga policia dhe u dënua me 4 vite burg. Safet Proja dy vite i mbajt në Dubravë dhe ishte dëshmitar i masakrës se Dubravës ku u vranë 170 dhe u plagosen 300 të burgosur. Safet Proja edhe dy vite të tjera i kaloj në burgun e Mitrovicës se Sremit dhe nga aty doli me identitetin e ri Bledar Prushi e jo me emrin e vërtetë Safet Proja. Derisa personazhi i parë Davidi( Diellori)kërkonte identitetin e tij, personazhi i dytë Safet Proja ikë nga identiteti i tij dhe vazhdon jetën me emrin e ri Bledar Prushi. Safet Proja gjoja ishte vrarë në mbrojtje të familjes se tij dhe si ushtarë i UÇK-së ju kishte ngritur një përmendore në oborrin e Shtëpisë se tij. Derisa ai me emrin Bledar Prushi jetonte në një podrum të një avokati qe Bledari e kishte shpëtuar nga një mbytje në lumin Danub e qe quhej Desimir Ristiç. Ky pas denoncimit te Radimir Petriçit ne gjykatë kundër tre paramilitarëve serb qe kishin vrarë dhe masakruar shqiptarë në Kosovë merr anën e Bledarit dhe Davidit dhe këmbëngulë ne dënimin me burg të kriminelëve të luftës; Zoran Mariç, Gojko Bazhdareviç dhe Nikolla Gavella. Rreth emrit te Safet Projes si ushtarë ishin krijuar mite te ndryshme trimërie nga një grup njerëzish të cilët kurrë nuk kishin kontribuar për bashkëkombësit e vet por kishin krijuar gjithashtu një identitet te rremë dhe përfitonin dhe qeverisnin.
         Bledari vendosë të braktisë vendlindjen dhe ti kthehet protagonistes tjetër të këtij romani Mirelës. Mirela ishte ajo qe i njohu në mes veti Davidin dhe Bledarin, lidhje kjo qe doli se Mirela ishte trashëgimtare e një shqiptari tjetër Adem Vrajolli nga Braina e Karadakut i cili kishte ikur në prag të luftës se dytë botërorë  në Rumani dhe ishte shpallur si i vdekur pasi nuk dihej për 50 vite për të. Pas 50 vitesh shkruan një letër dhe lajmërohet si i gjallë dhe kthehet motrës se tij te vetme të gjallë. Autori luan me personazhet, identitetin e tyre, duke u dhënë atyre role historike dhe realiste të përfaqësimit të se shkuarës, të sotmes dhe perspektivës. Kthimi i Ademit në familje pas 50 vitesh sikur në legjenda Konstantini Doruntinës ose në një të kaluar kthimi nga asqeri turk në familje, përfundon me lumturi ashtu siç përfundon edhe  Davidi- Diellori i cili e gjënë identitetin e tij si shqiptar dhe i kthehet jetës i lumtur të prindërit e vërtetë të tij Agoni dhe Blerina dhe të vëllai Diellori dhe Dafina. I vetmi qe vazhdoi aty ku e kishte lënë Ademi ishte Bledari qe kthehet të Mirela ne Rumani. Përgjatë gjithë romanit zhvillohet një dramacitet në kërkim të identitetit. Për masakrat, dhunimet dhe plaçkitjet gjatë luftës se fundit në Kosovë autori i nxjerrë në pah nëpërmes personazheve autor të krimeve. Bledari na mbetet borxh shumë në këtë roman se nuk u kthye në Kosovë identitetit të tij dhe ta rrënoj përmendoren e rrejshme dhe se bashku me të edhe gjithë përfituesit e rrejshëm rreth asaj përmendoreje. Davidi përmbysi vdekjen e vet si shqiptarë, përmbytë edhe jetesën e vet 23 vjeçare si serb dhe i kthehet jetës normale si shqiptar ne Kosovë. 
         Romani ka një sfond të besueshëm historik, ndërthurjet e pik vështrimit kundrejt një paanshmërie apo rindërtimi historik. Autori i ndërlidhë nëpërmes rrëfyesve  një proces të përvetësimit selektiv të së shkuarës dhe në përfaqësimin e një të tashmeje, cilësisht të dallueshme nga e dëshirueshmja. 
         Romani “ Të vdekurit e gjallë” na paraqitet si një rilexim kohe, si shtrat i kohës rrëfimtare, kohës si kujtesë shpirtërore, të kohës se sotme ku prapë ka ikje nga identiteti edhe pas 20 viteve liri dhe pavarësi, i kohës se Faruk Nezave dhe kohës se konfliktualitetit të brendshëm me dallime ideologjike. Romani ka njëzet kapituj dhe 285 faqe me një dramacitet qe lexuesin e mban pezull deri në përfundimin e leximit.

Dienstag, 12. Juni 2018

Alketa Maksuti Beqari: UNË JAM SEKSI...


Unë jam seksi i dytë?

Ti që je seksi i parë
më lakmon, sa më admiron.
Në çdo petal të luleve 
Mbi trupin tim kërkon
Të prekësh, të marrësh aromë.

Në enigmë, në fshehtësi,
Gjithë gjithëçka kërkon
Lojën time të trupit e fjalës
Misteri i lozonjares të frymëzon.

Ti që je seksi i parë
më dëshiron, sa më adhuron.
Në çdo kurrorë dafine, ulliri
Mbi kokën time kërkon
Të ndjesh, në paqe të jesh.

Në magnetizëm, në busull
Gjithë gjithëçka do
Tërheqjen time të orientuar
si Toka rreth Diellit e ëndërron.

Unë jam seksi i dytë?!!

Dienstag, 5. Juni 2018

Buqetë poetike nga Fran Tanushi

Fran Tanushi

Nga libri "Shkalla e Diellit"

SHKALLA E DIELLIT

në një vend
atje diku mes bjeshkëve
ku dielli lind vonë
e herët perëndon
është dhe një shkëmb
në formë të germës „V“
shkalla e diellit i thonë

në kohët e lashta
kur nuk kishte kalendar
malësorët matnin motin
me diellin në shkallë

dhe kur ajo „V“ binte 
te shkëmbi i rrëzuar
aty
kur dielli puthte atë rrëzimë
vendësit thonin 
erdh dita e ver‘s

është e shtata ditë 
pas të shtatit mars
dita kur verë markja
nëna ime
u bë Nënë



DY DASHURI

Në një tavernë në qytetin e lindjes 
të një buzëmbrëmje të qetë verore 
poeti me të birin kuvendon

Kush të pëlqen më shumë Jozef 
Gjakova a Augsburgu

Gjakova qytet mbi Krenë 
me Dri dhe Erenik përbri
fusha e kodra përreth

Augsburgu i lashtë
me lumenjtë Leh e Vertah
në një fushë të rrafshët

Në të parin lindi nëna e Nënës Tërezë
në të dytin baba i të madhit Moxart

Të dyja janë të bukura babi
dhe për të dyja ndjej dashuri

Në Augsburg lindi Bert Brehti
në Gjakovë i podrimesi - xhaxhi Ali
Në njërin kam lindur dhe unë 
e në tjetrin ke dhe lindur ti




SHTEGTAR

ti që shkele shumë rrugë të botës
por malli të ktheu atje ku u linde
e sheh atë Shtëpi atje

në atë oborr të gjerë
me dyer nga lind dielli
e me dritare që vrasin terrin
nga lindja në perëndim

mes atyre pemëve të llojllojshme
ca të prera ca të rrëzuara
si piktura në kornizën e thyer
mbështjellur me hardhi
si me vargje poetike

në të dikur jo shumë moti
kanë jetuar shumë njerëz
dhe një poet i bjerrë fatit
që maceja e zezë udhën ia preu

sot zërat në të janë rralluar
barin oborrit hëna po ia djeg
e dielli ka nisur të soset




TITULLI JE VETË TI

e di se Ti ke diell mbi krye
e prush votre për brinjë

e kam ditur qëmoti
se ti i pjek bukët më të shijshme
për gjithë të shkapërderdhurit
që iu dhe
dhe i do në gji

e shoh
me sytë e zemrës së përvëluar
oh
me sa dhembje e shoh
se si
ti
kërrusesh përditë
me pritjen e plumbtë në shpirt




KU MBET DASHURIA

kot e kërkoni dashurinë 
ajo ka ikur
labirinteve të jetës

dikush ia dha e tha
e rrëmbyen poetët

e futën në vargje
e kthyen në këngë
e gjëmën ia bënë

e fshehën
mes kopertinave të librave të trashë

prej të zezave ta shpëtojnë




PRITJA E VONUAR

edhe sonte
ashtu si mbrëmë
tërë kohën nuk u bëra rehat
ndjeva se pritja u vonua
dënesja zvarritjes trasenë ia shtroi
pashë
tej dritares xhamthyer
kur diçka
drejt qiellit u ngrit
e pasi shkundi retë e rënduara
tek unë Ra




TI QË MË VJEN E IKËN ME NATËN

shfaqesh si një vetëtimë 
rrufe në qiell pa re
yll i shkëputur në mesnatë

mbrëmë m'u diftove në ëndërr
mendova se të kam pranë
e mua më doli gjumi

të kërkova gjithë ku munda 
t’i mbaja në mend vetëm sytë
humbe si një pikë uji në det

ëndrrat i more me vete
brenda qiellit të syve tu
edhe sonte mbeta vetëm

jeta s'qenka ëndërr
ëndrra një oqean i pafund
çelësin e portës dëshirave ua fsheh




EKZODI

sa çuna qe ikën edhe këtë vit
pa bujë e pa zhurmë
prej qytetit tim të rralluar

e harruan nëpër bulevarde
njomakët e rrugëve të kalldrëmta
fëmijërinë e tyre plot gjallëri

vrapuan strehëve të metropoleve
për një jetë me vasha veshur allafrënga
e minifunde të hapura në mes

në kërkim të mollës së artë
prej kopshtit të fshehur nga dielli
të një vjeshte të ardhur vonë

vajzat belholla përkundin ëndrrat
me mërzinë e pritjes së gjatë
të një kohe që nuk duket kund




PSHERËTIMË NË ERRËSIRË

në thellësinë e një nate të errët
yjet u tretën në lartësi

për çudi dhe hëna ra të fle
kohë e mbytur në mërzi

shpirti i parehatuar rrotullohet  
sipër një dysheku të ri  

pabesisë iu vranë epshet
ëndrrat u zhveshën një nga një      

psherëtimat e dhembjes rriten   
natës duke ia vrarë qetësinë




RRUGA E GRAFITEVE TË GRISURA

ëndrra të këputura në mes
enigmë e fshehur në pagjumësi 

me petka të leckosura veshur
 shtatit ia mbështjellin pafajësinë

në shoqërim të gjykuesve të mëkatit
tatëpjetës numërojnë shkallët e fatit

rrugëve me grafite të grisura
jetës nën këmbë ia grithën tokën

s‘e di se cili tha për ta diçka 
e flijuan veten për të sotmen




RITI I FLIJIMIT 

rrugëve plot me gjemba mbushur
nën këmbë të zbathura gjakosur 
pluhurin moteve ua kam shkundur

në uratim të fatit të (pa)shkruar
himnin e vdekjes mortit ia këndova
si të ishte këngë e fisit tim të lashtë

s'jam mësuar me ligjin e nënshtrimit 
nga erdh ai që mbolli këtë farë
trishtueshëm në vete e ndiej kujtimin

koha e mbushur me përjetime
edhe lisat i plaku i bëri të brishtë
përballë motit t'sertë fatit iu përkulën

kurrë s'do t'ia mësoj ritin flijimit
atë rit të lidhur me mëkatin jetim 
ku jeta vdes e vdekja lind




TITULLI I HUMBUR

Gjithnjë e më shumë po ngushtohesh
për masën e kostumit të ri
të janë tkurrur dhe telat e zemrës
a të mbeti kund vend për dashuri

Nëse ndonjëherë edhe do të vdesësh
kjo nuk do të vijë nga shëmtimi
ty do të të vrasë bukuria jote
mohi i dashurisë – mallkimi

Ti je shumë e bukur për t'u dashur
madje dhe ty ajo të tremb
ruaje vetë dashurinë sa jetën
mos të ta vrasë bukuria - dhëmbë

Ndalojeni diskriminimin e shqiptarëve të krishterë!

Nga Gani MEHMETAJ

Letër Kuvendit e Kryeministrit të Republikës së Kosovës
Kosova është i vetmi vend në Evropë ku varret e të krishterëve e myslimanëve janë të ndara, ku të krishterin me asnjë çmim zyrtarët komunalë nuk lejojnë ta varrosin në varret komunale.
Bashkësia Islame e Kosovës me ndihmën e zyrtarëve komunalë ua ka ndaluar shqiptarëve katolikë e protestantë t’i varrosin të vdekurit aty ku varrosen myslimanët. Sipas arsyetimeve të zyrtarëve komunalë nuk mund të përzihen varret, sepse, thonë ata, u fyekan myslimanët! 
Ndarjen e varreve të shqiptarëve sipas fesë e ka bërë pushtuesi turk, e ka thelluar pushtuesi serb dhe po e vazhdon përçarjen pushtuesi i ri- Bashkësia Islame e Kosovës që e bënë ligjin të ne, i terrorizon shqiptarët e fesë tjetër dhe ata që nuk janë besimtarë. 
Zyrtarët komunalë, të ndërsyer nga BIK-u e forcat më antikombëtare i nëpërkëmbin shqiptarët e krishterë, i terrorizojnë e i fyejnë me të nisur procedurat e varrimit. Në Gjakovë kur qeveriste M. Kusari një shqiptari ia shkulen kryqin nga varri, në Prishtinë para dhe pas luftës ua kanë përdhosur varret, në qytetet tjera, "shumica myslimane" i terrorizon shqiptarët e krishterë, por gjërat heshtën për hir të “tolerancës fetare!” 
Kur priftërinjtë e pastorët ankohen në instancat më të lata, zyrtarët tonë u thonë: "Nuk mund ta lejojmë varrimin e të shqiptarëve të krishterë me myslimanë, sepse nuk do ta lejojnë myslimanët, nuk e lejon as Bashkësia Islame e Kosovës. Po ua dhamë lejen, natën do t'ua rrënojnë ekstremistët islamikë, ashtu sikurse po ua rrënojnë, ndërsa jemi të pafuqishëm t'u dalim në mbrojtje!" 
Ç'do të thotë kjo? Se myslimanët e BIK-ut e paskan të drejtën absolute të varrimit në varrezat e caktuara nga shteti? Se myslimanët u lënduakan nëse hapet një varr i të krishterëve pranë varrit të myslimanit? Se shteti qenka vetëm i myslimanëve? Apo se shteti u dorëzua para kriminelëve që përdhosin e rrënojnë varre?
Ku jetojmë zotëri të nderuar deputetë e kryeministër? Në Evropë, ku varret e të krishterëve, myslimanëve, hebrenjve e budistëve nuk ndahen, apo në shtetet islamike, ku i krishteri nuk guxon të varroset pranë myslimanit? Si është e mundur që edhe pas 18 vjet çlirimi shqiptarët e krishterë diskriminohen, kurse myslimanët privilegjohen, ashtu si i privilegjoi dikur Serbia. E lejoni ju edhe më tutje këtë diskriminim të pafalshëm e kriminal? Pajtoheni ju që shqiptarëve të krishterë t'u ndalohet varrimi në varret e komunës që pa të drejtë i ka pronësuar Bashkësia Islame? Jemi shtet laik apo islamik? Duam të vazhdojmë me modelin e Bangladeshit, Arabisë Saudite e Iranit, apo duhet të marrim modelet e shteteve evropiane, SHBA-ve e Kanadasë? 
Patëm mundësinë ta merrnim traditën e mirë të Shqipërisë, ku bashkëkombësit tonë (ortodoksë, katolikë, myslimanë e ungjillor) i varrosin në një vend. Por nuk e bëmë, e morëm traditën arabe e anadollake. 
Ju e dini se koalicioni i krishterë euro- amerikanë e bombardoi Serbinë dhe e çliroi Kosovën. Ju e dini se duke i diskriminuar shqiptarët e krishterë, zyrtarët tuaj po i fyejnë e diskriminojnë gjyshërit tuaj që ishin të krishterë para se t'i bënin turqit me dhunë e me përdhunime grash myslimanë. Ju e dini se BIK-u është bërë fabrikë e vdekjes, sepse për secilën kufomë myslimane që e varros marrin nga shteti mbi 250 euro, në Prishtinë tarifa e vdekjes është 290 euro. Ju e dini se Stejt Departamenti Amerikanë e akuzoi shtetin tonë se e financon BIK-un e islamizmin. 
Në Kosovën tonë e tuajën janë përdhosur e dëmtuar qindra varre të shqiptarëve të krishterë, por nuk është kapur e nuk është dënuar asnjë kriminel për këto përdhosje. I shikon nëpër gishtërinj policia e prokuroria këto akte të shëmtuara të prishjes së varreve, apo solidarizohet me keqbërësit? 
Është urgjente që të ndërpritet praktika e dënueshme e diskriminimit të shqiptarëve të krishterë; të përcaktohet me ligj se në varret komunale do të varrosen të vdekurit e të gjitha besimeve, ashtu si në tërë botën e qytetëruar; të zbatohet ligji e të dënohen zyrtarë që bëjnë diskriminime fetare, në emër të shtetit apo në emër të fesë tjetër; të dënohen zyrtarët që pengojnë varrimin në varre të përbashkëta. 
Shqiptarët katolikë janë mësuar me diskriminim e përbuzje, i diskriminoi pushtuesi mizor turk, i diskriminoi pushtuesi i egër serb, po i diskriminon shteti ynë me BIK-un që është mbi shtetin. Ata po e përballojnë në heshtje e durim diskriminimin. Por a duhet ta durojnë shqiptarët diskriminimin e bashkëkombësve nga mendësia anadollake shkretinore në shtetin e dytë të Arbrit?
Intelektualët shqiptarë, opinioni publik, i pa ndotur nga fryma shkretinore dhe i pa korruptuar e i pa fëlliqur nga Turqia, duhet të reagojnë, duke iu drejtuara instancave perëndimore e SHBA-ve për ndihmë kundër diskriminimit fetar. 
Ndërpriteni arrogancën e mendësinë mesjetare të diskriminimit që e la Turqia e Serbia, ndërsa vegla e tyre BIK-u po e zbaton me ndihmën e zyrtarët të korruptuar. 
Zbatojeni traditën e mirë të Shqipërisë, ku të krishterë e myslimanë nuk diskriminohen, por janë të barabartë në varreza.

Donnerstag, 31. Mai 2018

Beqir Musliu: SKËNDERBEU

Beqir Musliu


S K Ë N D E R B E U
(poemë – magjistrali)

Gjuha e shkri në diell si fjala ‘pëshertima
E gurit të fortë në dashni emën i kish dhënë
Rrugës së shtruar me trëndafila e shkreptima
Gjakun për ta ruajtë bashkë meshqipen Nanë

Kalanë mbi andërr e çelën vetëm andrrat e veta
At’botë kur shqiponjat sollën gëzim dhe dritë
Së bashku me malësorët e kunorëzuen ndër shkrepa
Të madhnuem me kohën e Arbërit mbetën historitë

Rrugës së lavdisë kush i doli mbanë aq krenar
I madh në dashni dhe i patundun në shpresë
O vetëm shqipja që fërfëlloi flatrat në zjarr

Tash me të urtin Promete u zgjua në histori
I bani të lirë e të oastër të lidhun në besë
Tanë Ballkanin e madhnoi me Bijtë e tu Arbën


E P I L O G

NË TROLLIN e lashtë e të madhnuem të Arbërisë
Askush nuk pati aq fuqi sa me shkimë zjarrin –
Por, ajo në verën e vet e çeli lulen e barin
Me përjetue aq të pastër Parajsën e Bukurisë.

Por … – deri te Troja e re, e quajtun: Iliri
Edhe shpata e vuejti n’dhimbje historinë e vet
Para dashnisë secili u kthy’ n’gërmadhë, mbet –
Legjendë mbi fatosat që u flijuen për Liri!

Kumbonat e trandën bjeshkën në ankth e kumbim,
Deri në gjelbrimin e pranverës së zezë n’ar –
Kangëtarët e rinj i nxorrën lahutat për këndim.

Me na shpie në nji kohë që na duhet me e dashtë –
Për të cilin lulja n’ballsamim u zgjue me na varë
Aty, ku shqipja e pavdekëson Skënderbeun e lashtë !


( P O S T S C R I P T U M )

DIKUR edhe djajtë shitoheshin n’zili me hovin tand
– Edhe tokës me të grishë n’emën i vinte randë.
Fusha shkretnohej, e lumi rridhte në atë pik’llim
Nuk lindte kanga, as lahuta s’binte n’tërbim –
Kur vorrimi yt i shejtë u ba mbi këtë Dhe
N’gojë u ngrinë klithmat për ty, o Skënderbe
Dhe të uruen si shejtnitë – Prometheu me qenë
Me ujitë me gjakuntand djersën e me vesë lulen
Me mbjellë synin tand si ma t’mirën dritë n’male
Aty, ku trimninë dhe krenarinë bjeshkëve ua fale!
Tash po jeton edhe aty ku s’kanë dijtë me të dashtë
Mbi shkrepa je ngritë si petrit me shpatën e lashtë –
Aty, ku dikur ashti yt shëronte o çdo plagë e varrë
Që mbajte tanë Ballkanin për emnin tand, o varë …
Tash – të grish me zbritë edhe shqipja në kreshtë
Katundari në mal, e blerimi me të pasë edhe n’vjeshtë.
Bjeshkët me ty me u krenue në pikëllime e n’hare –
Kur ti ende jeton madhështor mbi ne, o Skënderbe !
Lulet tue u rritë edhe nëpër çdo saksi e n’dritare –
Dielli tue të ngrohë në Krujë, Lezhë, në tokën kosovare !
Gjithkund kanë klithë e kanë brohoritë: “O, Skënderbe –
Ti që na shpëtove, ti që na ktheve votër e A t d h e ! ”
Kalatë u ngritën për hir tandanin deri n’qiell e n’naltësi –
Me mbrojtë qetësinë tande me shqipen të lirë n’malësi

Tash je shtri dhe po rrin mu aty ku s’të harruem
– Në tokën që për ty, përherë ka klithë dhe pa le
Aty, ku edhe gurët kanë hapë gjuhët, o Skënderbe –
Aty, ku si perëndi, e shenjt t’Madh t’dashunuem !
Aty, ku lulet thaheshin n’brymë me vesën si ar –
Të mban të gjallë ndër kohë e mote çdo shqiptar !

Po të shohim t’gjallë pranë luleve në nji, o, Kumbonë
Flakën në hinin e gjallë tue ndezë përsëri me flakë –
Tue lindë prapë vigab si lulja e re mbi saksi e gjak –
Tash me emnin tand po e shërojmë edhe sëmundjen tonë !

( GJILAN – PRISHTINË, 1963 – 1968 )

Andon Zako Çajupi: TRIM I SHQIPËRISË

Andon Zako Çajupi

TRIM I SHQIPËRISË

Kush ka qenë trim një herë? 
Aleksandr' i Math i vjerë, 
Pirrua me shokë të tjerë 
në Shqipëri kanë lerë, 
Po nga të gjithë m'i zoti, - 
Skënderbeu Kastrioti. 
0 mbret i dashur, ku je? 
Ku je, more Skënderbe? 
Si duron ti nënë dhè? 
Nukë të vjen keq për ne? 
Që ditdnë, që 'na le, 
vendi yn' u bë rajë')... 
Të lutemi dit' e natë, 
n'atë jetë ku ke vatë, 
dërgona shpresë e uratë 
të mos rrojëmë si gratë... 
Të ngrihemi të lëftojmë, 
Turqit ti dëbojmë, 
Shqipërinë ta shpëtojmë 
Dhe lir' e me nder të rrojmë.