Freitag, 10. November 2017

Besnik Mustafaj: “ZOOPARKU” I ZIJA ÇELËS

Romani i gabimeve të njeriut shqiptar? Në “Ora e Zooparkut”, Zija Çela ka shndërruar në lëndë romaneske perceptimin e vet individual për kakofoninë e madhe të historisë së postkomunizmit. (Gazeta Panorama, 9 nëntor.)
Posaçërisht me romanin “Ora e Zooparkut”, botim i Toena 2017, Zija Çela shfaqet si pjesëtar i racës së shkrimtarëve të mirëfilltë, të cilët janë të aftë ta shndërrojnë vetminë e tyre në gjenerator të fuqishëm për imagjinatën, duke arritur kështu ta kuptojnë kohën që jetojnë, kam parasysh këtu dramën e njeriut të kësaj kohe dhe ta shprehin këtë dramë.
“Ora e Zooparkut” nuk është një roman me kode, që i drejtohet një kategorie të caktuar lexuesish. Nuk e teproj po të them se çdo lloj lexuesi do të gjejë në kë libër atë që kërkon nga nga letërsia dhe madje do të kënaqet, mjaft që secili të ruajë qasjen e vet ndaj tekstit. Për një lexues intelektual, Zija Çela ka dhënë kësaj here një roman postmodern të fuqishëm, me një strukturë narrative shumë komplekse, ku autori është pjesë e tekstit, madje duke lënë peng në subjekt për një çast edhe njeriun e tij më të afërt, vetë Zonjën Çela me dhimbjen e saj të rrënjosur siç është e rrënjosur vija e horizontit, përtej të cilit nuk ka më botë për vështrimin e saj. Për një lexues nismëtar, ky është lirisht një roman aventurash, ku ngjarjet mbështillen e shpështillen duke ruajtur me masë suspansin, pa u bërë kurrë të mërzitshme. Ka aty personazhe të udhëhequr nga drejtësia, ka personazhe me karakter të dobët, ka personazhe të ashpër, mirëfilli me shpirt kriminal, siç ka edhe personazhe plot humanizëm, me vullnet të fortë e të zgjuar. Por asnjëri nga këto personazhe nuk mishëron vetëm një cilësi. Secili ka pak nga të gjitha, duke nxjerrë më në pah njërën, çka i bën protagonistët të vihen lehtësisht në marrëdhënie me njëri-tjetrin edhe kur në themel të kësaj marrëdhënieje është dashuria, edhe atëherë kur është urrejtja apo qoftë edhe interesi. Për një lexues tjetër, ky është kryesisht një roman dashurie, plot me enigma të seksit e të pasionit, me përshkrime të bukura të jetës së trupit të femrës e të mashkullit, qoftë kur kjo jetë trupore udhëhiqet nga impulse e qoftë kur ajo udhëhiqet nga logjika. Ka në këtë roman dhe realizëm të drejtpërdrejtë për lexuesit, që kërkojnë në tekst përshkrime dhe tablo sociologjike, siç ka edhe realizëm magjik, për të kënaqur ata që në prozën romaneske kërkojnë një hiper-realitet. Rudolf Marku thotë: “Një rrëfim në vetën e parë, ashpërsisht realist, me trajektore gjithë zigzake kohore e hapësinore, por ku retrospektivat duken iluzionisht si vazhdim linear i rrëfimit”. Më pas, ai shkruan: “Romani ‘Ora e Zooparkut’ është thellësisht modern, pa synuar që të jetë i tillë.”
Më duket veçanërisht e rëndësishme të ndalem pak te vlerësimi i Rudolfit se ky roman është modern, pa synuar që të jetë i tillë. Si mund të jesh modern, pa synuar që të jesh i tillë? Rudolfi ka formuluar kështu një koncept thelbësor që e dallon shkrimtarin moderrn në kuptimin gjenetik të fjalës, nga ai i shtiruri, i cili beson te spekulimi dhe shkrimin e shndërron fund e krye në artific. Zija Çela në këtë rast nuk rreket ta manipulojë lexuesin, duke bërë me mjetet e tij gjuhësore atë që bëjnë shumë femra sot me operacionet plastike. Stili, thotë Aristoteli, është vetë autori. Prej nga mund të shtojmë se teknikat e shkrimit, sado të rëndësishme që janë, mbeten vetëm një aspekt i stilit. Për të folur konkretisht, do të thosha se në “Ora e Zooparkut”, Zija Çela ka shndërruar në lëndë romaneske perceptimin e vet individual për kakofoninë e madhe të historisë shqiptare të postkomunizmit.
Një ndërmarrje e tillë ka kërkuar po ashtu nga autori një sy të mprehtë për të qëmtuar çfarë ishte rrënjësore dhe çfarë rastësore në fatin e personazheve të kësaj kakofonie historike, për të cilët, në mënyrë të përmbledhur, mund të thuhet se nuk ishin të përgatitur kulturalisht dhe as psikologjikisht për ta jetuar natyrshëm lirinë. Një tëharrje e tillë paraprake për të ruajtur vetëm çfarë ishte rrënjësore në përmbajtjen e këtyre personazheve, ishte e nevojshme për jetën që ata do të kishin më pas, tashmë si protagonistë të romanit. Një moralist, por jo autori, kurrsesi jo autori, do të gjykonte se ky është romani i gabimeve të njeriut shqiptar të çerekshekullit të fundit, kur edhe në botën tonë të vogël, ashtu si në mbarë botën e madhe, vdiqën më në fund ideologjitë. Pikërisht ky perceptim përbën themelin realist, mbi të cilin lartohet ngrehina letrare e këtij romani, ngrehinë kjo brenda së cilës termi ‘realizëm’ fiton një përmbajtje tjetër nga ajo që ka në të folurën tonë të përditshme.
Një ndërmarrje e tillë ka kërkuar nga autori një vetëkontroll të fortë për të mos iu dorëzuar joshjeve nga episode veç e veç, të cilat në vetvete mund të ngjanin të bukura e me tharmet për t’u zhvilluar gjatë, por që do ta zhbalanconin ngrehinën romaneske. Një fjalë goje kjo, por në fakt është në llojin e asaj vetëpërmbajtjeje që i nevojitej Uliksit për të mos ndjekur sirenat. Sado improvizues e spontan që është Zija Çela gjatë shkrimit, tipar ky që zbulon poetin brenda tij, ai e ka megjithatë të qartë Itakën ku do të mbërrijë dhe nuk hutohet gjatë rrugës, gjë që i jep rrëfimit të tij një qartësi, një dinamikë dhe një ritëm të lartë. Një ndërmarrje e tillë kërkonte medoemos dhe një zotërim shumë të mirë të gjuhës, për t’u shprehur jo në mënyrë aproksimative, siç presupozohet se e mbart ndonjëherë qasja hiper-realiste apo realizmi magjik. Jo. Gjuha e Zija Çelës ka në përgjithësi saktësinë dhe harmoninë e zemberekut të orës. Kështu, Zija Çela ka arritur me këtë roman atë, që Mehmet Kraja e quan “sintezë autoriale”.
Ato, që një moralist do t’i quante zgjedhje të gabuara të njeriut shqiptar, për romancierin Zija Çela janë në të vërtetë shfaqje të nepsit, të cilin njeriu shqiptar, i pushtuar nga vrulli për të thyer tabutë, nuk e mbante më dot nën kontroll. Nepsi për paranë, nepsi për seksin dhe plot të tjera më pak rrënuese. Sipas mësimeve ungjillore, nepsi është një nga shtatë mëkatet kapitale. Në këtë kuptim, “Ora e Zooparkut” është kryesisht një roman mbi nepsin dhe pasojat e tij shkatërrimtare. Vetë titulli i romanit e orienton lexuesin drejt prapamendimit të autorit. Për më tepër, kjo parabolë përforcohet drejtpërdrejt në tekst, me skenat ku qytetarë të Tiranës shkojnë vullnetarisht të veshin gëzofët e kafshëve të zooparkut, por jo për t’argëtuar, siç do të shkonin për të marrë pjesë në një karnaval pranveror. Diçka krejt tjetër, subkoshiente, i shtyn të luajnë plot ankth një copë herë ca role, për të cilat nuk kanë lindur, por janë bërë fatkeqësisht gjatë rrugës.
Do të nënvizoja si një vlerë të shtuar e që buron pikërisht prej perceptimit zanafillor faktin se autori, në gjithë këtë përshkrim kompleks, i ka shpëtuar për mrekulli kurthit të cinizmit. Ai nuk tregohet cinik ndaj personazheve të veta, edhe kur i sheh ata të kenë rënë vërtet shumë poshtë në batak, siç edhe nuk i mëshiron. Në këtë përballje prej të mundurish me nepsin, personazhet e këtij romani nuk bëhen thuajse asnjëherë groteskë, pra, i shmangen edhe karikaturës, sepse ata i shoqëron individualisht edhe një dilemë herë e vetëdijshme e më shpesh e pavetëdijshme. Është dilema mes fajësisë me pafajësinë, e cila do të thosha, i bën ata dashje pa dashje simpatikë, domethënë njerëzorë.

Vasil TABAKU: TYRAN PRIZREN SPAHIU, NJË KRIJUES I VEÇANT ME VLERA NË POEZINË MODERNE SHQIPTARE


I vetvetishëm, I thellë, flozofik, njerzor dhe me përmasa poetike të rralla, Tyran Prizren Spahiu, tashmë është një zë mjaft I njohur në vlerat e poezisë modern shqiptare.Krijimtaria e tij poetike është një gjetje mjaft orgjinale, e ngrohtë dhe dominante që zgjonë mendime dhe krijon realitete unikale në ndërgjegjen e lexuesit.Poeti, krijuese dhe esteti Tyran Prizreen Spahiu, mbart në universin e tij krijues, mjaft vlera nga melosi I madh popullor.I mbrujtur thellë me nektarin e artit poetic popullor, ne ndërgjegjen e tij krijuese, ka hapsira madhështore që vijnë nga ky univers dhe shëndrohen në poezi modern plot dritë dhe shpirt magjik.Autori është lindur dhe rritur në trevat e Kosovës mitike pranë Prizrenit dhe në vargjet e tij janë të sendërtuara bukur ritmet e valleve të Kosovës, ritmi I poezisë popullore dhe tellësia e filozofisë së legjendave, miteve të Eposit madhështor të Kreshnikëve si dhe kthjelltësia mahnitëse e qiejëve të Prizrenit . Ai padyshim është një mjeshtër I madh I fjalës, një ligjërues poetik I mrekullueshëm, ku fjala gjenë të gjitha ngjyrimet e saj shpirtërore dhe magjike, padyshim që fjala shqip ndjehet mire në ligjërimet poetike të Tyran Prizren Spahiut.

KOSOVA BOHEMIAN

... poet i gdhendur në skulpturën e kohës
Lartëson gjuhën shqipe të bekuar
Në këtë hapësirë
Qëndron mauzoleun i pavdekshmërisë
Të lutem, hidhi një sy.
Bohemian i ulur është në kaoba
Shtyrë nga të dashuruarit.
Kurorëzua nga gjykata mbretërore
Argumentet ka shkruar në mbretërinë e kosovës.

Natyrisht, kjo poezi emblem do të mjaftonte për të identifikuar Tyran Prizëren Spahiun, si një krijues unikal me vlera të vecanta, ku dallohet ndjeshëm shpirti I tij I madh dhe I bukur plot përkushtim për Kosovën dhe cështjen e madhe Kombëtare, ku kontributi I tij intelektual dhe krijues është I madh dhe I jashtëzakonshëm.Nuk mund të anashkalohet leht një emër kaq tingëllues në letrat shqipe si Tyran Prizren Spahiu.E gjithë kjo është rezultat I një pune mjaft të madhe krijuese, I një vullneti të lartë me zemër të fuqishme atdhetarie e padyshim një talent I merituar poetic

VJEN NJË NJERI, NJË POET I VËRTETË QË LË GJURMË…

Tyran Prizren Spahiu vjen tepër I sigurt, tepeër I vërtetë, tepër orgjinal, tepër bindës, tepër cilësor, tepër serioz dhe terëp njerzor…Një autor si Tyran Prizren Spahiu, është patjetër një ardhje mjaft dinjitoze në hapsirat poetike kombëtare.Vlera e këtij autori së pari qëndron tek mënyra tepër orgjinale e ligjërimit poetik, me një zë unik dhe domethënës.Në opusin e tij krijues por edhe më gjerë në hapsirat e Letërsisë modern shqiptare, Tyran Prizren Spahiu, shfaqet me përmasat e një shpirti të madh njerzor.Poezia e Tyran Prizren Spahiut, shpalos një dimension të ri lirik dhe intelektual, social dhe atdhetar.Autori bën kujdes të vecantë për të lartësuar me të gjitha përmasat shpirtin atdhetar, VLERAT E KOMBIT DHE DASHURINË E TIJ TË RRALLË PËR VLERAT SHQIPTARE.Në këtë këndvështrim, Tyran Prizren Spahiu, dominon dukshëm lartësit e një krijuesi me përmasa kombëtare.

Më shtegto drejt diejve
ylberin të përqafoj
në kreshtat e pafund
me sy shqiponjë të shikjoj.

Të shkruash me një përkushtim sublim, patjetër që kërkohet edhe mjë angazhim tepër I madh plot lodhje, devocion dhe dashuri ndaj vendit, njerëzve dhe të vërtetës. E vërteta në vargjet e poetit vjen si një domosdoshmëri tejet e lartë për të dominuar realitetin. Tyran Prizren Spahiu është njëherësh edhe një qytetar I shquar I kohës dhe pa asnjë ekuivok një shqiptar I madh me zemër të fuqishme.Autor të tillë jan të pakët pse jo dhe të rrallë, pasi pikërisht ky përkushtim, kërkon qashtërsi shpirtërore, vlera inteligjiencie, dashuri njerzore, forcë emancipuese, vision për të nesërmen dhe patjetër forcën e një talenti të fuqishëm. Tyran Prizren Spahiu I ka të gjitha këto cilësi dhe është dominant duke I sendërtuar në letërsi me mjaft ar dhe mjeshtëri. Një vpër mjat domethënëse për këtë është vepra “IKON” e këtij autore, e cila shënoj padyshim një kolmim të krijimtarisë së tij, me fisnikërinë e rrallë ku autori sjell në vëmëndjen e lezuesit gjith krijuesit e tjerë. Kjo gjë padyshim që është fisnikëri, është devocion, përkushtim, ciltërsi dhe solidaritet me të gjithë krijuesit në rrafshin poetic që autori I solli përmes vargjeve “ikonë” duke ndërtuar kështu një përmendore të rrallë poetike me vlera të jashtëzakonshme, unike dhe cilësore.Tyran Prizren Spahiu është padyshim një poet I madh social sepse në vargjet e tij dominojnë vlerat e kohës dhe të njerëzve, përditëshmëria dhe shpirti I thellë dhe I bukur njerzor, dominon realiteti tronditës dhe të vërtetat e mësha, ku njeriu kërkon vetveten, kërkon dritën dhe dashurinë, shpresën dhe ëndërrën.Këtë autor, unë e shoh mjaft qart si një AED I madh I të vërtetës, modestisë dhe bukurisë njerzore.Tyran Prizren Spahiu, është në të gjitha kohët një zë mjaft I ngrohtë I të gjithë njerëzve fisnik, të sinqertë dhe të thjeshtë, ai asnjëherë nuk lëndon, nuk prek, nuk godet, por këshillon, kërkon, ndihmon, udhëzon dhe jep dritën e shpirtit të vet poetic për të ndricuar kohën dhe rrugën e njerëzve të thjeshtë. Ky DEMIURG I madh është kështu një shënjtë që vetëm shentëron dhe jep shpresë për zemërat e tronditura që dhembin dhe rënkojnë.

“PRAPA KURRË MË”, NJË ROMAN QË DËSHMONË VLERA DHE CILËSI TË LARTË ARTISTIKE
Tyran Prizren Spahiu është njëherësh edhe një proxator I mrekullueshëm, plot passion, mjeshtëri artistike, njohje të thellë dhe art letrar të nivelit të lartë.Pa dashur të ndalem në subjektin mjaft domethënës të romanit “Prapa kurrë më”, dua të evidentoj mjeshtërinë shkruese të autorit, vlerat që ai bart dhe pasurinë e madhe metaforike të veprës në fjalë. Tyran Prizren Spahi shpalos me mjeshtëri të lartë cështjet madhore të ditës, ai sjell në veprën e vet kohën me gjithë përmasat e saj, duke ndërtuar kështu një bota të fuqishme mendimi, pskologjie dhe ideshë të mëdha. Filozofia e autorit është e thjeshtë, e kapëshme dhe mjaft transparante. Ai presupozon kështu demiurgun e vërtetë që sjellë përpara lexuesëve, të vërtetën e madhe.Tyran Prizren Spahiu, vjen kështu edhe si një stilost I vërtetë I prozës modern shqiptare, me një këndvështrim mjaft depertues dhe plot ngjyrime psikoanalitike.Ai ndërton një frazë mjaft të qartë dhe I jep ngjyrime artistike me mjaft art, mjeshtëri krijuese dhe padyshim me shumë nectar jetik, Tyran Prizren Spahiu, vjen mes nesh si një prozator dinitoz dhe novator, ku mjeshtëria artistike krijuese ndërthuret me mjaft aftësi me realitetin, kohën dhe njerzit.Romani I tij është padyshim n jë kontribut I vlefshëm dhe serioz në prozën modern shqippe.Ky autor dëshmon se është një krijues puntor, kërkues dhe me vlera të larta artistike bashkëkohore.Në prozën e tij dëshmohet një arritje e re, e cila I jep autorit të drejtën e renditjes ndër emrat më të njohur dhe të aftë të letërsisë së re modern.

MISIONARI I MIRËSISË,POETI I SHPRESËS DHE DRITËS

Krijues të përmasave të larta si Tyran Prizren Spahiu, kanë Brenda vetes “sekretin” e misionarit hyjnor, një dhunti që jeton vetëm tek poetët dhe krijon në shpirtin e tyre një dimension të ri, domethënës dhe tëpër shprehës.Opusi krijues I Tyran Prizren Spahiut është mjaft I gjerë dhe dominues në vlerat që shpërfaq.Poezia e tij lind dritën dhe shpresën, mirësinë dhe dlirësinë, ngrohtësinë që dijn ë ta dhurojnë vetëm poetët e vërtetë,Në këtë këndvështrim, autori është tepër njerzor dhe modest, mjaft konkludues dhe rëalist.Në gjithë rrafshin e tij poetic, dominon ndjenja e lart e frymës së hyjnishme të mirësisë dhe rrezatimit të një dielli poetic mjaft të ngrohtë.Tyran Prizeren Spahiu e di m jaft mirë se cfarë është misioni I poetit në kët botë të mbushur plot padrejtësi, dhunë, varfëri dhe luftra, ku padyshim fjala e poetit është një frymim I shenjtë e shpresëdhënës.

RI-LINDI POETI.

Mirësia e jetes, Ai,
buzëqeshur,
hyri në arenën e gladiatorëve,
veshur modest me laps,
posi...
...dritëza e penës...

Në lëndën poetike të Tyran Prizren Spahiut, një vend mjaft të shtrenjtë zë vendëlindja, PRIZRENI I tij I shtrenjtë dhe I mrekullueshëm.Poeti e ka përjetuar thellë dramën e qytetit të vet, njerëzit, botën dhe ëndërrën e qytetit mahnitës.Nuk mund të ndodhte ndryshe, pasi Prizreni është shëndrruar në krijimtarinë e autorit jo vetëm si një ndërgjegje e dytë, por edhe si mbiemër I tij, si një gjymtyrë shpirtërore plot jehona të shenjta dhe mitike. Prizreni për autorin është vetvetja e tij, është dhimbja dhe dashuria, malli dhe brenga, drita dhe ëndërra, është puthja e parë e drojtur, fshehtësia e përqafimit dhe rrugica ku japi prej gjethesh I vashës zgjonë këngëzat e bukurisë së rrallë. Poeti e përjeton thellë dhe mjaft ngrohtë këtë metaphor të Prizrenit e cila është brenda tij si një psherëtimë që zgjatet nëpër vitet e gjithë jetës së tij.Po këtë vlerë ka Brenda zemrës së madhe të poetit KOSOVA dhe SHQËIPËRIA. Tyran Prizren Spahiu, ia ka kushtuar vetvetën këtyre dimensioneve ardhetare dhe kombëtare, ai është kështu një vetëdije e plotë e gjithckaje shqiptare, e saja që kumton shqip dhe ëndërron shqip, që lufton shqiptarisht dhe ëndërron shqiptarisht, që punon si shqiptar dhe fiton si shqiptar. Ky NJERI I bukur me shpirt të madh, ky bard I mrekullueshëm I fjalës së bekuar shqipe quhet TYRAN PRIZREN SPAHIU, një mik I madh I poezisë shqipe, një vlerë e rrallë e poezisë dhe një krijues me dimensione tronditëse që lënë gjurmë mbi fushën madhështore të poezisë modern shqiptare.
Tiranë Nëntor 2017

Sonntag, 5. November 2017

Ramiz Kuqi: Cikël Poetik




BIE SHI...


(Një mikut...)

S’u lidhe kurrë
Në asnjë fjalë
Heshtjen
E ke mik të vargut

Në cilën stinë
Ai zog i grishmë
Bukurinē e nxjerr
Me këngë?
S’u lidhe kurrë!

NË IKEA

(Restoran)

Përtej xhamave shtrihen
Kodra të blerta
Dielli me dhëmbë
Njerëzit
Me bagazh malli
Ngarkuar nëpër udhë
Vargu im
Mbushur me shi!


SI NUK U BË

Njëherë
Një grush e fjalë
Të flas shqip
Në kullën e shekujve
Gur i ftohtë
Vjeshta ik pa zë
Veç shiun e lë pas
Gjethe të zvedhura rrugëve
Refrenin e lypësit
Me një strajcë në supe
Që i bie
Skaj më skaj atdheut
Që s'i falë asgjë
Si nuk u bë
Të qeshim një herë
Më zë
Deri në qiell
Të na dëgjojë Zoti
Toka
E çarë nga brenda
Si nuk u bë....


NJERIU

Është prej gurit
E lotit
Edhe kur zbraz
Një kupë me verë
E zbraz
Të vras dhimbjen
Është njeri
Edhe kur bie në gjunj
Për një varg lirik
Kur ëndrrat e përplasin
Deteve kodeve të pafund
Numrave rreshtorë
Njeriu...

FUND TETORI

Shtrij duart ta marr në dorë
Një zog vjeshtë
Lodhur nëpër qiellin gri
T'ia lëmoj puplat
Sqepin
E kanë lagur të gjitha erërat
Me shi !


FËMIJËT

(Pesë ëndrrave të vargut)

Janë si lulet në shpërthim
Botës i falin të virgjër dashuri
Po kur prindërit i shpien për lojra
Sytë u shkëlqejnë në si rreze dielli në liri

Kështu e do babin e mamin Lenti lazdran
Valltarja shtathedhur Melina që do gjyshen shumë
Kur iku dje Vanesa te qyteti me pulëbardha deti
U tund e shkund e tëra në lot si dallgët mbi lum

Dioni si burrë mban qëndrim serioz
Lentin e ka vëlla të dashur mik e shok
Me te ndanë edhe një grimcë cokollade
Në bebëza sysh nuk do t’ia shoh asnjë pikë lot

Kur vjen Lioni trup rrumbullak
Me flokë të gjata lëshuar mbi supe
Merr një cumpare i bie me dorë
E puth në faqe ika i thotë në mëngjes në shkollë

Mos ua vrani ëndrrat fëmijëve
Edhe kur qajnë për ndonjë lodër
Ata kanë ëndrra kur bien në gjumë
Sa lulet e gjethet që mbulojnë një kodër


STINËS

I kanë rënë thinjat
Si gjethet
Në duar të plasaritura
Kanë mbetur puplat
Zogjtë
Janë strehuar foleve
Me det
Sa rëndë qenka nata pa cicërimë !

Nata është ngrirë
Mbi qepalla të syve
Lodhur janë
Të gjitha ëndrrat !


KUR TAKOHEN

Ëndrrat
Erërat frengjive
Kullave
Do të ulen zotrat
Galuc mbi fjalë?

Stinët
U mërdhinë udhëve
U përflakën
Qenka zgjuar dita sot
Midis erërave !


Freitag, 3. November 2017

GRIGOR JOVANI: CIKLI POETIK "SHPËRTHIME VJESHTE"





NJEZET E SHTATE

Kur mbusha të njëzetat, m’u shfaq Zoti në gjumë,

tha se më ruante prej kohësh një dhuratë të paçmuar.

Veç duhej të shtoja edhe ca vjet më shumë,

druhej të më linte thesar

kaq herët në duar.

Vite pastaj

gjurmoja ndër ishujt diamantet verbues,

me Sembah Marinarin, që i njihte detet në thua...

I ngjitesha pas Aladinit, mbi qylym fluturues,

të gjeja yllin,

që ruante Zoti për mua.

Ku ta dija, moj Ollgë! Dhurata e tij e paçmuar

ishe ti pas 7 vjetësh -

diamanti që quheshe GRUA!


LULELENDINA MES LAJTHIVE

Kam pushuar tani së kërkuari. E kam gjetur

vendin që më përshtatet përgjithmonë mrekullisht.

Atje do të ngrej strehën e ardhshme për vjershat,

të rilindem në tokën time të re, si një Krisht.

Ku është? Kur përshkon fshatin tim edhe ngjitesh

pranë Manastirit Shën Ilia, që e rrethojnë luledelet,

një lëndinëz e vogël mes pyllit të madh të lajthive

çan damarët gri, të hedh unë themelet.

S’mbaj mend si e quajnë këtë vend bashkëfshatarët,

e bëjnë herë pas here kamp veror të bagëtive,

në mendjen time e kam emëruar qysh herët

“Lëndina e vogël në mes të lajthive”.

Kam ëndërruar jetën që do të bëj aty, mes Parajsës,

unë edhe bashkëshortja ime e ardhshme: Vetmia.

Ia dashuroj me përkushtim visaret e rralla,

siç do ajo Librat, që ende s’kanë dalë nga duart e mia.

Ëndërroj buzëmbrëmjet që do na ulen mbi pyll,

zgjimet me cicërima zogsh në çdo rresht, në çdo varg.

Do të desha të vdisja përnatë, kostelacioneve, si yll,

të rilindesha mëngjeseve me luledelet në prag.

Problem kam kurmin tim të shpërbërshëm prej balte,

qysh do e përshtas në strehën e re poshtë lajthive!

Por gjersa do vesh kostumin e përmortshëm prej druri,

s’rrezikohem të hahem prej luledelesh dhe dhive...

KASKADER

Ti nuk e di se të kam dashur.

Unë dashuroja nga një burg.

Mbase edhe e ke kuptuar...

Por si të lidheshe me murg?


Harxhova kot rininë time,

zgjodha të sillesha si hije.

Ngaqë më ishe kaq e shenjtë,

nuk munda të të bëj me dije.


I zbardhja ditët pas një perde,

të dilje ti me çantë në dorë...

Si ata aktorët e dështuar,

që s’gjetën dot një regjisor.


Kështu një vit, kështu një tjetër,

protagonist as dhe një herë.

Mjaftonte që të kisha pranë,

pa le të isha kaskader.


Tani që vitet kanë kaluar

dhe unë të shoh sërisht nga salla,

oh, kam merak: e ke menduar,

sa brengë durojnë qeniet e gjalla?


Por zoti i mirë e ka një zgjidhje,

se ai s’ka faj në je debil:

ti ruan pranë qeniet e shenjta,

të jesh përjetshëm në idil.


Ti nuk e di sa të kam dashur,

por mbase dhe e ke kuptuar...

Nëse tani nuk jemi bashkë,

është se s’të paskam merituar!


MANASTIRI PREJ XHAMI

Kaq kohë rri jashtë vjershave të mia.

Do s’do,

një ditë do të hysh,

duke kaluar një deriçkë të hapur,

ku shkruhet: “Zemra”.

Përse ke frikë? Atje brenda është ngrohtë,

ka një qiell gjithë yje,

një pyll gjithë blerim,

ka zogj këngëtarë

dhe ëndrra.

E vetme s’do ndjehesh. Vjershat e mia

janë ndërtuar me xham.

Sheh jashtë.

Asnjë lidhje me burg.

Vetëm për të dalë do ta kesh ca vështirë.

Të pret fati im.

Jam murg.


LENDINAT E MALLIT

Nuk të kërkoj të kthehesh pas, moj mike.

Nuk kam ku të të pres.

U vura flakë sarajeve kur ike.

I varfër do vdes.

Kudo që shkoj s’më pret njeri pas dere.

Gjithshka nga e para.

S’do gjendesh ti në shtegun tim kësaj here.

As vitet e marra.

Shpërrndava gjysma dashurish nëpër erë,

kur isha i ri.

Mbase Zoti i mirë m’i shfaq edhe një herë.

Të bëhem njeri!

Ty s’të dua më në lëndinat e mallit.

Nuk kthehem prapë në fillim!

Nëse je atje, nuk di ç’t’i bëj hallit.

… këtij të pabindurit, shpirtit tim!


CEREMONI E PËRMORTSHME

Dashurinë, vendose të ma vdesësh,

Imzot?!

Ta çosh në varreza? Por atje ringjallet ajo,

bëhet shpirt fluturak dhe

për ironi,

lë një trëndafil tek pllaka e varrit.

Varrezat? Ato janë si panajiret e të djelave.

Vizita me stil,

shëtitjet me lule nëpër rrugicat e varreve

dhe

asnjë lot në fytyra vejushesh.

Janë ca të kushtueshme ndërrimet.

Sallonet e modës kanë rritur çmimet.

Atje, atje do ma çosh dashurinë? Vetëm

këngë nuk dëgjohen atje. Madje,

paguhen manakene amatore duke qarë,

për t’u fotografuar.

Doemos, me lule në duar...

Ndërkohë, vejushja përpara pasqyrës

provon kostumin e zi,

të përligjë se është e re dhe akoma në formë,

në të dyzetat e burrit.

Thua për këtë shkak, kohët e fundit,

etërit e shenjtë,

lejojnë hyrjen në ceremonitë e përmortshme

tek palaçot me kostumet e zeza?

Imzot,ngaqë e di se e gjitha kjo

nuk ngjan dhe kaq keq,

ma dërgove dashurinë në varreza?!


SHIRAT E VJESHTES

Uf! - tha ime shoqe. - Do na prishet koha.

Prapë Zoti me telashet e tij të shëndetit!

Tështitet lart, këtu poshtë zbrazen gjyma…

Sikur ta dinte: u prish koha papritmas,

u shkrinë retë. Dhe

na u mbush shpirti psherëtima…

Më erdhi të qesh. I thashë sime shoqe:

Kapriçot e Zotit janë kulm i gënjestrës!

E dija: vullneti ligj i natyrës -

këto shirat e vrullshme të vjeshtës.

Ngula sytë tek dheu i lagur

dhe ai më çoi mesazhin sekret:

pas shiut do të lind miliona djaj të vegjël,

të gjelbërt krejt.


AVIONI I MESNATES

- Bijës sime, që sot udhëton...-

Qerpikët e mi të pafjetur

sot morën me ty

avionin e mesnatës.

Të hodhën dorën mbi sup

dhe të lanë të zgjedhësh

vendin e dritares.

Fjalët e mia

të qëndruan pranë,

të heshtura,

të fshehura

nën pëllëmbën tënde,

që shtrëngonte timen.

Të thashë, do jem me ty,

në të gjitha udhëtimet...


KOSTUMI I PALAÇOS

Gjithnjë e më shpesh tani,

zë veten duke folur sinqerisht

me të vdekurit.

Më janë mërzitur tmerrësisht,

bisedat me të gjallët.

Nuk ndodhin vetëm natën,

nën dritën e kandiltë të hënës,

liridaljet e të vdekurve.

Shpesh herë i arratisem edhe unë

dëshpërimit të pashpresë të ditës,

nuk di si gjendem dhe i shoh

monopateve pa dritë të Hadit.

Kërkoj të humburit e mi

dhe ndjehem pjesë e tyre.

Nuk është vetëm nëna, të afërmit

dhe miqtë e shumtë,

që i njoh si veten time.

Është edhe im atë, që nuk arriti dot,

për dy-tre vjet në fund,

të më zbulonte veten.

Edhe ai, çuditërisht tani,

për herë të parë kërkon

të më rrëfehet.

Lë hapur dhimbjet, qan në supin tim,

- o zot! -

më jep dhe një të puthur!

Shkrihem në lotë edhe unë pranë tij

dhe i them:

- Baba, ku i gjendet porta Ferrit?

- Ç’e do, - më pyet, - mbretërinë e territ?!

- Dua të flak me zjarrit, të bëj shkrumb,

kostumin e shtirur të Palaços!


ÇUNI I JETIMORES

Dikush duhej të më merrte për dore. Të më tregonte

kishën në fshat. S’e mbaj mend. Një jetë larguar

në botën tej,

që ngjan me Jetimore.

Një herë vetëm, mbaj mend, kam qenë me mamanë.

Kujtohem, gjithashtu,

më shtrëngonte për dore.

Të tjerat herë i shpëtoja nga dora, arratisesha jashtë.

Ç’forcë më largonte nga ëngjëjt,

si djallin nga temjani?!

Tani jam kthyer. Por rrugën për në kishë

s’e mbaj mend.

“O njerëz, nuk më njihni?

Jam Grigor Jovani!”

Ndjehem keq. Gjersa të ndodh ndonjë ta njoh

dhe të më njohë, po rri e po pres këtu,

profit

në një hije...

“Çuni i Ilias je ti, or dreq! Ne të mbajmë mend

me fytyrë

dhe me emër fëmije!”


EPIGRAME

1.

Një shpirt pa mëkate,

Vdekjes,

dua t’i dorëzoj.

Ngaqë nuk jam gati

akoma,

... rroj.

2.

Ai prej kashte

më është më i butë,

se një shtrat pambuku.

Prandaj, me të dalë hëna,

mullarëve duku...

3.

Nga e njeh dashurinë kallpe?

Ngaqë ashtu si çdo mall:

kur të bind ta blesh shtrenjtë,

dije, të ka zënë budall!

4.

Për çka nuk mundëm të bëjmë,

shfajësohemi: “Nuk do Zoti!”

Për çka s’duhej, por e bëmë,

prapë atë e fajësojmë:

“Ngatëroi gjërat idioti!”

5.

Ç’është kështu, o zot, ky kopësht?

S’gjen me erë një trëndafil!

Dikur ishin si të tjerat,

por dështuan në idil...

6.

Dashuria nuk është mollë,

që ta përpjestosh në copë.

Ose kafshoje të tërën,

o lëre të flejë në gropë.

7.

- Ç’kemi? - pyeta kamarieren.

- Gjellë, nga më të arirat!

(Më gënjeu, fshihte gjoksit,

dy mollë, nga ato të mirat).

8.

Tani vonë e kam kuptuar,

pse më shaje me tërbim.

Doje që të të harroja

dhe të ishim barazim.

Por unë gol kisha shënuar,

ndaj dhe ndjehesha me fitim.

9.

Lotët e tu tringëlluan

në diskun e argjendtë të hënës.

Ashtu si pulat hedhin glacka

në përparësen e bardhë të nënës.

10.

Nëse do të mundnin dot,

do na pështynin gjithë gaz.

Por ja që pranuan Vdekjen

dhe çdo gjë e lënë pas.

11.

Ngjajnë me dallgë

puthjet e nxehta.

Janë shumë,

por jo të njëjta.

12.

Një brinjë huazoi

Eva nga Adami.

Nuk e ktheu akoma

dhe është bërë nami.

13.

Shiko sa me fat

janë poetët..

Edhe kur gënjejnë

janë më të vërtetët.

14.

Ç’e do që e kupton,

që kjo dashuri qe gënjeshtër...

E vërteta ka ikur

në një botë tjetër.

15.

Do të desha shumë

të të lija ca shpresa.

Por të dua vërtet

dhe... më dhimbset besa.

16.

Bëra një provë për dashurinë:

tek gishti im ngula biçak.

Pashë tek gishti i së dashurës

gjak.

17.

Erë, mos u lodh

duke më trokitur në dritare.

Në daç thyeje nëse s’të dëgjoj,

gajle mos ki fare.

18.

Ç’kujton se është

Poezia?

Një puthje

nga buzët e mia.

19,

Kanë mbetur gishtërinjtë e mi pa të tutë,

janë bërë anemikë,

si drogaxhinjtë kur u mungon doza.

Kjo është arsyeja që i lëviz si robot,

jo arteroskliroza!

20.

Më plagosën barbarët

e ç’bënë?

Vjershat e mia

u botuan në hënë.

Sinan Kërpaçi: Cikël poetik

QËNDIS ME FILIGRAN

Dëshirat e përbashkëta
i kemi përmbushur me zjarr,
e kemi pjekur shoshoqin
në pika takimi
dhe s`jemi përshëndetur
me dorë nga larg.

Të nesërmeve tona
ti nuk u habite fare
kur zjarrin e takimeve
e gjete në vargje,
dhe më ndeze mua
për ditët e reja:

qëndisje me filigran
në gjergjef të dashurisë.

ÇEL GJETHI

Një puthje dorë e dytë, e tretë nuk e kërkoj,
as si dhuratë të bujshme nga një e bukur s`e dua:
parapëlqej shumë të djersitem një jetë
e vetëm të ngjitem degëve të tua,
puthjen marramendëse ta veshësh me fletë
si në stinën kur çel gjethi, o Femër.


Pyllin ta mbaj zgjuar me atë jetë-pemë
pa e reshtur shushurimën që krijon një e puthur.
Do kërcej hop-hop me akrobaci degë më degë
si majmunët që pashë te parku në Pekin
për puthjen me krahë, dorë e parë, vetë i dytë:
në hotel “Gongsjao” ne e ngritëm lart
si degë më degë dhe kat më kat.

Ta sjell puthjen mbresëlënëse, të gjallë
si krijesë me shushurimë shumë të vjetër
nga i largëti, i skajshmi, i pandari – kontinenti tjetër,
o Kokrra e Majës me një puthje majë,
o Femër në pesë kontinente me jetë
pa e numëruar dhe një të ngrirë.




NGA RRUGË QORRE

Vlerësimi i bregut për bukurinë – vlerësimi ynë
nuk është më pak se: “E mrekullueshme!”
e thënë njëzëri
për lozonjaren nazemadhe që kërceu
dhe u zhyt në Jon që nga shkëmbi.


Nuk gjej fjalë të them si e çan tani dallgën,
nuk di çfarë vlerësimi t`i jap
për mënyrën si noton:
largohet e largohet nga bregu dhe unë
e pas e fluturuara prej shkëmbit lë vetëm shkumë
dhe statuja në breg.

Si të dal nga një qorre t`i zë udhën në det?!
Kjo nuk është bukuri e shekullit njëzetenjë,
nuk është as e shekullit njëzet,
por jashtë kohe!
Si të shndërrohem nga statujë bregu në njeri
dhe t`i shfaqem bukurisë nga një rrugë qorre?!


DETI NA BËN VEND

Më qëndro afër, dua të mbahem fort
për detit jonian të Borshit dhe për ty,
duke lënë bregzallin pa “ti dhe unë” të shkretë,
duke u dhënë valëve çfarë kemi ne të dy.


Të ndodhë jo larg nga një tendë,
tendë-çergë,
ku merr gjumi arratinë dhe s`e di psenë.

Dita borshjane do ikë e bukur, o grua yll,
nata, po e Borshit, më e bukur do vijë,
me çlodhjen e pritur të kurmeve në shtrat.

Në s`i shtruam valët joniane si çarçafët
e bashkëshortorit që i nder ti në tela
harroje e dashur se bëjmë rehat pa këto vela.




KREHËRI I DIELLIT

Sot dielli në Malin e Gjerë nuk më lindi
si tridhjetepesë vjet më parë,
s`e kish në dorë një krehër
për balluken time dhe të asaj.


E pa një krehër për kaçurela
pse del në majë ky diell e kërkon vlera?!
Pse nuk fshihet gjakftohtë në re
të ruajë imazhin e asaj që pa dje –
ballukeve tona.
Vërtet nuk di të krehë më ai,
vërtet me rreze harroi të krehë?!

Nuk e mbaj mend si të puthja dje
pa mend e dashur, s`e mbaj.
Dimër qe, vjeshtë qe apo si tani behar?!
Vetëm se kur gjuante në Mal të Gjerë
nga flokët gjer në thua të kthente në ar.




HURMA NË BREG

E mbolli në tokë dhe në kujtimet e mia,
e rriti, e bëri tri bojë sa unë
nëna po me dorën e vet,
dhe sa u bë pemë për kokrra
“e braktisi”: deshi djemtë.

Në udhëtimet me det kokrrat e hurmës
më duken si far i ndezur në breg,
në udhëtimet me ajër më ndizen si yje
me një çelës nga nëna ime.

Më shfaqen të pjekura kokrrat e saj
herë si yje dhe herë si far
te tavolina ku shkruaj vjersha,
që i ka ngulur fort të katër këmbët
tek e rritura e nënës.




DO RRINË NË DET

Sot jam në bregun që më mungoi dje
me dëshirën të boshatisem disi
nga emrat e njerëzve
dhe të mbushem me emrat e peshqve.


Nuk më kërkojnë gjë, lahen në ujë,
dalin të padjallëzuar në sipërfaqe
dhe vështrojnë gojëhapur nga unë.

Te shezlongu e jetës mua di e pret
përhumbur në ca emra që e kanë lodhur
me një lodhje pesëdhjetë vjet.

Eja, e dashur, bëj si bëj unë, janë peshq
e nuk na ngjiten pas, do rrinë në det.
Eja, o e velave t`u mësojmë emrat.

Emrat e bukur, emrat e peshqve,
të harrojmë të lodhshmit, kallpët,
stresantët e njerëzve
në kohët jashtë kohe me justifikimin “moderne”.

Nuk vijnë nga fshati, nuk zbresin një qafë...
Eja, e dashur t`i takojmë bashkë,
eja, e dashur t`u mësojmë emrat
që i mbajnë në det prej shekujsh.

OKSIGJEN I RRALLUAR

Jam “Te Selvia”
në katin e trembëdhjetë
pa mundësi për më lart,
me të vetmen dëshirë:
të hidhem
dhe ta pres Mungesën
në Parajsë.


Mos të rri më vetëm
i vrarë përditë
nga dashuria
në lartësi
me oksigjen të rrallua.


MUGUÇALI

Muguçali nuk e ka një burim që t`i japë ujë,
përroi im e merr ujin që i duhet nga rrëketë,
rrëketë që i lëshohen me rrëmbim
nga Buzat e Kërpaçe
dhe ikën drejt Çullunarit me bujë.


Hajduti i Buzave, hergjeleu pa fre
e përplas dallgën deri te shtëpia ime
duke marrë me vete edhe gardhin e nënës.
Përroi im, zhurmëmadhi im
u vjedh buzave rrëketë dhe më shkon te këmbët!

Në Muguçal e putha poshtë qiririt të hënës
atë që desha ahere djalë:
ha e ha ai pritat e babait tim,
ik e ik ai për Çullunar,
binte në katarakte, ngrihej e përsëri po tutje.
Ajo hidh e unë prit ato puthje
përmbi valë të hergjeleut, përmbi valë.

Sadbere Gagica Spahija:Tre Poezi

MË GRISH VLORË

Të kapërcej nëpēr qiell
Me një tufë trëndafilash në dorë
Ta takoj Idriz Seferin nga Gjilani
Midis burrave të kombit
Në orën e poetēve një copë hapësirë
Ta prek edhe detin me dallgë
Më grish, Vlora e Ismail Qemalit
Të vij, me buzēqeshje Kosove


DO TI MARR ËNDRRAT MË VETE

Nga do që të shkoj
Qyteteve të panjohura me dritë neoni
Edhe këto net vjeshte mbi varg
Ta ndërtoj një fjalë dashurie kullë
Ta ngroh shpirtin e mërdhirë nëpër dhimbje
Me buzëqeshjen tënde do të hapëroj
Si një yll që udhët i ndriçon

PARA MEJE

Zgjatën rrugët horizontet
Diçka ka mbetur mes fjalësh pa e thënë
Ulur mbi një gur të ftohtë shikoj qiellin
Mbushur përplot me re
Në dorë mbaj puplat e një zogu
Aty në tarracën time kujtim
Pas meje vijnë disa zëra të çudishme që s'i njoh
Diçka ka mbetur grimcë shkronje në sintagmë!

Ramiz Kuqi: QYTETI I GJETHEVE

Pasditën e ditës së martë, në fund të një nëntori të ftohtë, A.bëri disa punë nëpër kopsht. Disa ditë ishte mejtuar të mblidhte ato pak gjethe të mollës, të cilat era çdo ditë i hidhte në barin e gjelbëruar , dhe numri i tyre sa vinte e shtohej çdo ditë. Mori një thes najlloni të madh dhe copë-copë mblodhi, i futi në të derisa ai u mbush deri në grykë. E lidhi mirë dhe e solli me
karrocë tek dera e oborrit për t’u rënë në sy punëtorëve , të cilët në mëngjes, pa u gdhirë dita mirë, i mblidhnin dhe i bartnin me kamion për t’i hedhur dikund.
Mblodhi edhe gjethet e plepave, të cilat ishin shpërndarë si ngjyrat në tepih . Edhe në rrugë e buzë shtëpive atë pasdite njerëzit i pastronin o borret e tyre dhe , krej kjo dukej si një angazhim i organizuar.

Atë mbrëmje A. mbathi patikat e bardha, sepse ishin më të lehta se këpucët, të cilat ia kishte blerë bashkëshortja për ditëlindje, kur ishte në vendlindje.Hodhi rret qafës shallin e zi, të leshtë e të ngrohtë, vuri kapelën mbi kokë dhe u ngjit udhës e bëri tri rrathë udhë, rreth e përqark shitoreve të shumta e nëpër rrugë të ndriçuara.Herë –herë vinte nga një erë e lehtë që i derdhej atij në fytyrë, por kjo nuk i bëri përshtypje shumë.

Në kthesën e parë u takua ballë për ballë me Mishelin, fqiun francez tekanjoz me të cilin një kohë të gjatë, gati dy vjet e më shumë A. pati një grindje të lehtë, me fjalë. Ai e luti që t’i priste degët e stërgjatura të plepave, të cilat verës pengonin depërtimin e rrezeve të diellit për çka njerëzit aty kishin nevojë të madhe , ndërsa kur merrte udhë stina e vjeshtës, gjethet era i shpiente ngado: nëpër shkallët e hyrjes në shtëpi, nëpër tarracë dhe, ato era i përçlaste edhe mbi kulm të shtëpisë , të cilat pastaj i mbushnin qyngjet përplot dhe, shiu që binte shpesh andej, i nxirrte telashe A.

-Mund të bisedojnë z. Mishel, kur ai kishte dalë për të shikuar disa degë mjedre , të cilat për as më shumë se një centimetër kishin kaluar në anën e oborrit të tij?

-Po, po. Por më parë eja te gardhi i kufirit. I sheh këto gjethe të mjedrave?- i tha A.

-Po, i shoh.

- Duhet t’i këpusësh, ja m’u këtu. Kanë hyrë në territor të huaj.

-Hëm, i erdhi si e porositur kjo A. për të hapur dialog për degët, aq të gjata.-Po këto degë disa metra mbi oborrin tim, të kujt janë?- i tha si me shpoti A.

- Janë të plepave të mi, u shpreh si me nervoz Misheli. Por janë lart disa metra, në qiell gati.

- Po gjethet?

-Ende nuk ka ardhur vjeshta.- i tha dhe iku kokëulur. Tërë procesi u hodh në gjyq. Degët u prenë , ndërsa Misheli nuk u duk më të gardhi i kufirit.

Sonte A. iu kujtua tërë ajo udhë e gjatë, gjyq më gjyq. Kur e pa Misheli, uli kokën sikur të kishte vënë në qafë një palë duq me peshë të rëndë. Sa nuk u kërrus i tëri për toke. A. kishte kohë që nuk e kishte parë. Ai punonte në një klinikë si kirurg.
Ma dërgo numrin personal!,- i kishte shkruar Farkatari. Të martën që vjen, kam termin të lirë. Do të vini në orën nëntë e tridhjetë minuta.-Janë të dhënat e sakta?

-Po, të sakta janë.

Qielli atë mbrëmje iu duk A. zi, nga mjegullat e dendura , të cilat kishin mbuluar qytetin e gjetheve. Gjethet ende s’ishin shkundur të tërat.Ndoshta do të ketë natën shi,- foli me veten ai. Kjo vjeshtë do të mbahet në kujtesë për të mirë. Disa ditë me diell, pak shi dhe me temperatura që rrallë vijnë këndej. Një ditë ai kishte lexuar se po priteshin valë të ngrohta indiane. Vërtet ashtu edhe ndodhi. Një javë të tërë njërëzit lëvizën me këmisha të lehta.Me fytyra të buzëqeshura. Një gjallëri e paparë. Fëmijët loznin nëpër parqe. Të rejat adoleshente endeshin nëpër rrugë, gjysmë të lakuriqësuara. Si të ishte ditë pranvere !

Donnerstag, 2. November 2017

ZIJA ÇELA: TRADHTIA E XHUXHAVE

Kur në qytetin tonë filluan të shiteshin pasqyra magjike, siç u reklamuan, të gjithëve na shkoi mendja te Borëbardha. Emërtimi i tyre ishte spekulim tregtar, me një fjalë, gjysmë i vërtetë. Këto pasqyra kishin korniza vezake, bateri dhe një buton kontakti. Me ta shtypur butonin, në qelqen e tyre krijohej dalëngadalë një imazh, që s’ishte tjetër veçse fytyra e Mbretëreshës së ligë. Dhe sapo bëhej e plotë, dëgjohej pyetja  “Ma thuaj pra me zërin tënd, kush është më e bukura në këtë vend?” Atëherë pasqyra i përgjigjej mbretëreshës: “Bota thotë se mbi këtë dhè, më e bukura ti je.” Më kot prisje paskëtaj që, ndanë kështjellës, të shfaqej duke kënduar djaloshi bukurosh, vajza e ndrojtur ta ndiente se ai ishte Princi i ëndrrave të saj dhe pasqyra ta korrigjonte përgjigjen, duke i thënë njerkës ziliqare se Borëbardha ishte më e bukura në atë mbretëri, e bukur si perri.
Pikërisht hileja e pasqyrës ngjallte pakënaqësinë. E shumëfishuar në qindramijëra copë dhe e përhapur gjithandej, ne mendonim se tashmë ligësia njerëzore ishte bërë aq e fuqishme, sa helmi i saj do ta vriste përfundimisht Borëbardhën e dashur. Prandaj shumë njerëz e morën në mbrojtje në gjithfarë mënyrash, deri me protesta në rrugë. Ndërsa një grup shokësh, ku bëja pjesë edhe unë, gjetëm mënyrën tonë. Dhe kjo mënyrë do të ishte një shfaqje teatrore. Veçse vetëkuptohet jo me aktorë profesionistë, që e kanë skenën vitrinën e profesionit. Por me njerëz nga zanate të tjera, të cilët do t’i thërriste vetëdija të bashkoheshin në këtë mision.
Për t’u dalluar nga mbrojtësit e tjerë, fillimisht krijuam logon tonë. Midis varianteve që hartuam, zgjodhëm një strishë me tre shirita paralele. Njëri ishte i errët, çka do të thoshte se flokët e princeshës Borëbardhë ishin të zinj si nata, tjetri i kuq për buzët e saj si trëndafili, ndërsa pasuesi krejt i bardhë për lëkurën si bora.
Pastaj, menjëherë, iu kushtuam shfaqjes. Çfarë do të vinim në skenë dhe si do ta siguronim pjesën? Do të kërkonim në Internet ndonjë tekst të gatshëm? Jo, duke u mbështetur në subjektin e përrallës, e morëm vetë përsipër. Do të shkruanim një dramë me tri tablo. Tabloja e dytë, kur Borëbardha arrin në shtëpinë e xhuxhave dhe mirëpritet aty, do të ishte më e gjata. Prandaj e nisëm prej saj, duke synuar që t’i shtonim dialogjet e monologjet.
Meqë pjesa do të luhej nga të rriturit, na u duk e udhës t’ua ndryshonim emrat edhe xhuxhave. Por me synimin që, mundësisht, emrat e rinj të ishin sa më pak të përhapur. Si propozoi njëri emrin Menukidi, ne të tjerët i erdhëm rrotull shpejt me Zanuki, Renuku, Nukadevi, Onukazi, Nunuku dhe Asnuku. Ishte e çuditshme që asnjërit s’iu desh kohë për t’u menduar, thua se prej ndonjë urdhri të brendshëm, secilit i buronte emri nga goja. Tablotë që mbetën, duke qenë të shkurtra dhe pa ndryshime të ndjeshme, i shkruam me një frymë.
Kështu, tani mbetej të gjenim njerëzit që do ta luanin pjesën. Sa më shpejt t’i siguronim, aq më parandaluese do të ishte përhapja e pasqyrave gënjeshtare. Meqë kishte më shumë personazhe, ramë në një mendje që edhe kërkimin e aktorëve ta nisnim nga tabloja e dytë. Madje, për ta shpejtuar punën, vendosëm që çdo ditë të gjenim një personazh. Shtatë ditë ka java, po aq xhuxha ka përralla, i dhamë zemër njëri-tjetrit. Pasi shqyrtuam disa kandidatura dhe hartuam toplistën më të përshtatshme, u vumë menjëherë në lëvizje.
Të parit i trokitëm në derë një juristi të njohur, të cilin e shihnim shpesh në ekranet televizive. Duke u nisur nga fiziku i bëshëm, sipas nesh ai duhej të luante Trashaluqin, me emrin e ri Nukadevin. Sapo e theu vështrimin nën vetulla, e kuptuam se diç nuk shkonte dhe gjithë hallin e kishte pasur tjetërkund.
“Mos u shqetësoni për rolin, ju s’keni për të përgatitur ndonjë mbrojtje të gjatë”, i bëmë të ditur. “Gjithë-gjithë, ja çfarë do të thoni: Mos u mërzit, Borëbardhë, Nunuku do të jetë duke ardhë.”
“E si”, u hodh ai, “për kaq gjë të humbas dy orë në shfaqje dhe nja njëzet të tjera në prova?!.. Ju shkon mendja sa kushton ora ime e punës?!”
Kur vajtëm tek i dyti, thua se na zuri për fyti. Ne na duheshin figura publike dhe ai i tillë ishte. Deri pak vite më parë kishte qenë kampion boksi, por në kulmin e karrierës ishte dhënë pas klubeve të natës. Ndërsa forma sportive i kishte rënë, fama i kishte mbetur dhe ende kishte plot fansa përreth. Për fat, ai nuk pyeti se cilin xhuxh do të luante, por vetëm çfarë do të thoshte në skenë.
“Do të thoni një shprehje që e dini prej kohësh”, e qetësuam.
“E cila është?”
“Mendja e madhe e zeza e të zot.”
“Këtë kurrë s’e kam ditur”, na tha troç. “Por unë di atë tjetrën, grushti i madh nderon të zonë. Doni ta them këtë në skenë? Nuk doni!”, u përgjigj vetë, duke na treguar edhe grushtin, edhe derën.
Tek i treti vajtëm me shpresën mos dilte i vërteti. Ishte një nëpunës dogane, burrë i sjellshëm që në ashensor i përshëndeste njëlloj tërë banorët e shkallës, ndërsa për kalamajtë do t’i gjendej shpesh në xhep ndonjë pako çamçakëz. Ne i kishim paracaktuar tjetër rol, por meqë e gjetëm me rrufë, ndërruam mendje aty për aty. Ai e njihte mirë përrallën që kishim dramatizuar, ishte në krahun mbrojtës të Borëbardhës dhe s’kishte nevojë për shpjegime të tepërta. Veçse, për sa kohë biseduam, atij nuk iu ndanë teshtimat. As ne nuk ia ndamë urimin: “Shëndet, shëndet!”|
“Eh, kështu më urojnë edhe njerëzit e shtëpisë, por shëndeti im po shkon poshtë e më poshtë”, u ankua. “Me gjasë, duhet të jetë ndonjë grip importi, që shoqërohet me pneumoni. Më vjen keq, por megjithëse teshtitës më gjetët, nuk jam në formë për të luajtur Teshtitësin. Renuk e kishit quajtur ju?”
I katërti do ta ndante shtatën në mes dhe ne e pamë si brez ndalues për humbjen. Ky ishte ungji i njërit prej shokëve të grupit. Vetë nuk kishte fëmijë, por linte kokën pas nipit. Është një Menukid i sigurt, parashikuam të kënaqur.
Ai na priti në zyrë dhe na gostiti me lëngje, fruta të thata dhe çokollata. Ne e kishim përpunuar rolin e Doktorit, duke i shtuar gjaknxehtësisë së tij jo vetëm pendesën, por edhe mençurinë vepruese të njeriut të mirë. Duket se ungji ishte njoftuar përpara për rolin, sepse teksa na buzëqeshte, u shpreh gjysma në shqip dhe gjysma në anglisht:
“Pra, në emër edhe të xhuxhave të tjerë, unë do t’i them Borëbardhës: We’ll protect you from the Queen.”
“Po”, thashë unë, “sepse Borëbardha ka nevojë që ju ta mbroni nga Mbretëresha.”
Ai buzëqeshi përsëri dhe, pa i përmendur një nga një punët që e prisnin, la të kuptohej se lojën në teatër e kishte të pamundur. Megjithatë e falënderuam, sepse për ne ishte hera e parë që vizitonim një kabinet ministri. Jashtë, kur nisëm ta shfajësonim, nipi i tij dha një shpjegim që na habiti: “Ç’është e vërteta, nuk janë punët që e pengojnë. Por ndoshta gjithkush ka mbi krye ose Mbretëreshën, ose Mbretin e tij. Kohët e fundit ungji ka ngrënë nga Kryeministri ca kritika therëse, që e kanë dërrmuar moralisht.”
Në këto rrethana vendosëm t’i drejtoheshim një njeriu të thjeshtë, që banonte pranë liceut tonë. Megjithëse kishte një kamion të vjetër, me karroceri metalike dhe spondat e larta të valëzuara, më shpesh mbetej pa punë, sesa me punë. Kur e takuam dhe i folëm për rolin, ai pyeti:
“E ç’është ky Zanuki?”
“Është Fatlumi. Ai që te përralla...”
“Pash Zotin, mos thoni kopalla! E ku e shihni fatin e lumtur tek unë?!.. Po nuk solla nesër dru nga Puka, fëmijëve të mi u mungon edhe buka.”
I gjashti në listë ishte koloneli, që e kishin nxjerrë në pension për shkak të një plage plumbi. Gjatë vjeshtës, ai kishte mbajtur një bisedë publike aq të ngrohtë, sa të gjithëve na bëri për vete. Madje rastin e plagosjes e rrëfeu modestisht, duke u skuqur në fytyrë. Prandaj për kolonelin kishim menduar Nunukun, rolin e Të Turpshmit. Në fillim sikur pranoi. Por pastaj diç i erdhi në mendje, u ngrys në fytyrë dhe na u kthye i shtangur:
“Po mua më gjetët të bëhem xhuxh, një burrë një metër e tetëdhjetë cantim?!”
E kishim parandier se secili, duke e përfytyruar veten shkurtabiq e duke u gërditur nga imazhi, mund ta shtronte këtë pyetje. Prandaj e kishim të gatshme përgjigjen. Për t’u dukur sa më të shkurtër, xhuxhat do të lëviznin më gjunjë nëpër skenë, ndërsa pjesën e kthyer të këmbëve do t’ua mbulonin pelerinat që mbanin.
“Unë të bie më gjunjë?!”, u hodh me ngut koloneli, si të kishte uthull në gojë. “Sa të jem gjallë, kurrën e kurrës! Po unë edhe atje, në Afganistan, më këmbë kam luftuar kundër rebelëve.”
Kështu erdhi radha e të shtatit, që për ne do të ishte Asnuku. Atij nuk i thamë se, sipas përrallës, ishte Gjumashi. Madje, tani që rolet ishin të lira, e lejuam ta bënte zgjedhjen vetë, në përshtatje me karakterin dhe temperamentin e tij. E vërteta është se as bëri naze, as e zgjati:
“Për hatrin tuaj”, tha gjithë vendosmëri, “nuk po jua prish projektin. Unë po marr rolin e Princit, djaloshit bukurosh.”
“Sikur nuk shkon për moshën tuaj”, i kujtuam me takt, duke u munduar ta fusnim në hullinë e xhuxhave, prej ku e kishte nxjerrë ndonjë keqkuptim.
“E përse nuk shkon?!”, ngulmoi ai. “Teatri është fabrika e moshës. Në dhomën e grimit hyn i moshuar, në skenë del i rinuar.”
Java mbaroi dhe, kur e hodhëm vështrimin prapa, pamë se me Asnukun kishim mbërritur tek Askushi. Pastaj kaluam një muaj me këtë brengë, ndërkohë që shitja e pasqyrave magjike ishte frenuar disi nga mbrojtësit e tjerë të Borëbardhës. Më në fund, meditues për nga natyra, nipi i ministrit bëri një zbulim shafitës. Ai tha se e keqja kishte nisur nga grupi ynë, vetë ne e kishim ndjellë tersin. Dhe si provë na dëshmoi emrat e rinj të xhuxhave. Secili prej atyre që kishim gjetur, e përmbante në trupin e shkronjave mohuesen nuk: Menukidi, Zanuki, Renuku, Nukadevi, Onukazi, Nunuku dhe Asnuku.
“E pra edhe ne ishim shtatë”, thashë i hutuar. “Si nuk u kujtuam atëherë t’i luanim vetë shtatë rolet?!”
As që prisja përgjigje. Përgjigjen tashmë e merrja me mend, nuk, nuk, nuk!..

(Nga libri “Princi i buzëshejes”)

Dienstag, 10. Oktober 2017

Dhjetë poezi nga Jahe Fida

Jahe Fida

N’troje shqipe, shqip lind dielli!

N’troje shqipe, shqip lind dielli
shqip ndriçon dhe në të rënë
shqip na mbullon edhe  qielli
shqip ndriçon dhe e bukura hënë!

Shqip qanë,shqip qesh dhe toka
shqip lotohet, shqip gëzohet
shqip këng’tari këng’s ia thoka
n’tokat shqipe shqip jetohet!

Shqip përsh’ndesin t’bukurat kreshpa
shqip rrjedh uji në shtrat të tij
shqip  lul’zojnë dhe zonjat bjeshka
shqip blegëron edhe bagëti!

Shqip ia thot fyellit çobani
shqip mbillet dhe fara n’arë
shqip krismën pushka bani
kur lind djal, sinjal shqiptar!!

Shqip respekt për mikun n’votër
plumbin n’ballë shqip mbi armikun
n’tokat shqipe, shqiptart zotër
turi vrarur nuk e pret mikun!

N’troje shqipe, shqip është folur
Shqip do flitet sa t’ketë jetë
shqip dhe retë lotët falur
Një flamur shqipja do ketë!



Për dy drinat…!

Ulur diku në breg të lumit
aty ku gurgullima me nota luan
ku notat e hedhura i ngjajn pentagramit
ca melodi brilante me këmbuan!

Më erdh një notë nga Drini i zi
këndohej fuqishëm trimëria dibrane
oh çu mahnita, s’doja gjë të pëpti
Të dëgjoja mrekullit e asaj ane!

Më vinte dhe një zë nga Drini i Bardhë
ku takoheshin të dy isha ulur shtruar
këngë nga Kosova, aty më kanë ardhë
mes lotësh këngët kam dëgjuar!

Dëgjoja këngët dhe meditoja
më ngacmoj një ide mbase e kot
emrat e degëve të Drinit do t’ ndroja
s’e di pse më duken, nuk u shkojnë sot!

Qelibar Drini i Zi nuri i ndritë
dhe pse një nënë  të zie emetoj
në atë  lum janë të gjitha historitë
krenaritë e zonave ku Drini kaloj!

As Drini i bardhë, nuk rrjedh si dikur
në fillesat e rrjedhës së tij
skuqur vjen Drini, sikur dhe flamur
me gjakun dëshmorësh uji është ngji!

Bashkohen të dy në Kuksin e vjetër
aty takohen vitalet krahina
mbi basen liqeni duken të fjetur
por jooo, dy drinat nuk flejnë mbi dafina!

Dëgjoja muzikën nga drinat  kënduar
këndohej pë luftrat me krajla e mbret
por dhe për sërbet keqas turpëruar
për trimat që mbrojtën vendin e vet!

Dëgjoja këngët mes lotësh mendoja
një emër, për drinat, një emër ti ri
një emër ma të mirin për ta doja
për dy drinat me t’madhe histori!

Kukës, më 28.09.2017



Mahnitëse!

Mahnitëse  më erdhe sonte
më the mos them asnjë fjalë
se zemra më ndjente , më donte
për ty kish qenë dashuri e parë

Më lerë të të dua në heshtje
dhe loti në faqe të rrodhi
të dridhej trupi, buza qeshte
djersa mbi shtatin hynor brodhi!

Nuk fola vërtet asnjë fjalë
heshta, siç m’a kërkove Ti
në hështjen tënde ndjesia e rrall
kish fjetur e ëmbla, e bukura dashuri!

Mos fol asnjë fjalë të lutem
ëmbëlsisht mbështetu tek unë
e di viganë do të të dukem
por para dashurisë i vogël shumë!

Mos folë asnjë fjalë, s’ka nevojë
buzët flakëruese do tët’ puth
zjarrin përvëlues ta shikoj
e lumtur je si askush!



Më lerë!

Më lerë të shijoj këtë mëngjes,
freskinë e ajrit të vendit tim,
Të shijoj kosherën e mbushur,
zogjt e kthyer në strehëzën nënë,
të nisë ditën me këngët e shpirtit,
t’i shetis ditës më diellin e ngrohtë,
dhe ditës të shijoj dhe sekondin e fundit!

Më lerë të pres dhe natën si ditën
I mbushur plotë ngrohtësi në shpirt,
ëndrres së natës të mos ia kem frikën,
të qesh, të qesh e vetëm të qesh
nën hënën e plot shtojzovalle
Të  vallëzoj bashkë me yjet qiellor
të gëzoj unë dhe ti të më ndjesh!

Më lerë dhe ndonjë pikë loti
të rrëshqas lehtas nëpër faqe!
Ti mos e helmo të shtrenjtën zemrër!
lotë gëzimi që s’i kisha ndjerë që moti.
i prisja me padurim të më vinin,
të shpërthenin, e të më mbushnin
të më rinonin e të fluturoja si qëmoti!

Më lerë, kështu, mos ma prish gëzimin
të shijoj ditën dhe jetën në vazhdim
mos ma prish gëzimin, ma shto bletën
kosheren ta shoh mbushur plotë
mjalta të shtohet, shijen t’i shijoj
më lerë të jetoj mes gëzimësh
më lerë të lutem, vetëm kaq kërkoj!



Ah vetmi…!

Ah,vetmi kusht të shpiku,
kush të bëri hileqare
si s’iu dridh aspak qerpiku
sjell trishtime me kamare!

Eh vetmi, mos mua afro
të kam thënë nuk të dua
shko vetminë, atë tako
s’të bëj shoqe, s’je për mua!

Dhe në më merr inat
ta them troç, këtë pres
tët’braktis nuk bëj mëkat
jo vetmisë i kam dhënë besë!

As njëherë nuk e tradhëtoj
me atë jam bashkudhëtare
ndryshe jetën nuk e shijoj
me shoqërinë dal fitimtare!

Ik vetmi, mos më lakmo
kot e ke, s’të qas dot
ik gjej shoqen, me të shko
me të ço jetë e mot!



Kur më the fjalën magjike!

Kur më the fjalën magjike
Nuk e di si kam duruar
I dhe fund asaj dreq frike
për një çast mbeta hutuar!

Kisha frik’ mos isha n’ëndërr
kur zjarrmisht puthjet dhuruam
kur tronditjet  shtuar n’zemër
bërë me krahë e fluturuam!

Jo s’i hapnim nji ato sy
e nuk thamë tjetër fjalë  
kish qenë çasti mrekulli
Për at çast sa shumë mallë!

Kisha frik’ mos isha n’ëndërr
kisha frik’ të hapja sytë
m’dukej vetja sikur dhëndër
s’do harroj, joo, atë ditë!



Dua...!

Më besoni!
Do desha ta kisha gjithë botën mike
dhe fjala armiqësi të mos ekzistonte
e pa mundur, kjo është tezë utopike
kush ma dëgjonë do më qortonte!

Le të ketë armiq, por unë nuk i dua
dua të këm vëtëm kundërshtarë
Pa kundërshtarë s’dua me jetua’
rrezikoj të bie në gjumë, të mbetëm i tharrë!

Dua shoqëri të kemë sa më shumë
ama shoqeri që vërtet të ketë vlerë
se shoku i keq të prish më shumë punë
se një armikë në gjendje të mjerë!

Dua…!
Por nuk e di nëse ia kam arrirë
dhe nëse si duhet do veproj
nëse gaboj, është me pahirë
gabim le të jetë, e korrigjoj!

Vetëm në faj të mos shëndrohet
se për fajtor ka vetëm ndëshkim
vështirë të gjejë kohë të korrigjohet
por përsëri dhe prej tij , del mësim!



Sevdanë më lëshove, m’zuri dashunija!

Po ç’të bëra unë, more gjetsh belanë
S’po më ndahesh dot, më l’shove sevdanë
rehat dua t’rri, nuk dua tët’ ngacmëj
Fort po m’troket zemra, nuk di si t’ia bëj!

Fort mirë ti e di, nuk të pyet sevdaja
në të zuri fort, të ka gjetë belaja
dhe në don të ikësh, ajo s’të lëshon
sëmundje e bukur, sevdanë kush se don’!

Po ç’të bëra unë, pse mua më gjete
isha fshehur fort, mbyllur n’shtatë sepete
tani që më gjete dhe zemrën trazove
mjal do tët fal për sevdanë që m’lëshove!

Dhe ti mirë e dinë s’e çfarë unë dua
naze mos më bëj, afro buztë e tua
zemrat kanë me u kall, në sy shkëndija
sevdanë më lëshove, m’zuri dashunija!



Livadhi nuk është për ty!

Livadhi bukur hijeshuar
gjelbëruar bari, lulja çel
qylym t’bukur toka shtruar
t’mbledh nektar dhe bleta del!

Blegërinë dhe qëngji i vogël
lozonjar në kët’ lëndinë
dhe fëmija lunë me gogël
falë natyra bukurinë!

I sheh ti, o truri im
donë të hidhesh në livadh
brenda meje ndjen trishtim
më l’sho, m’thua , s’dua gardh!

Hesht , ta ktheva, mos me t’ndi
po t’dëgjuan, mua m’kanë tallë
livadhi nuk është për ty
hesht të lutem, mos m’bëj tellall!

Po të lash t’marrësh livadhet
apo arrat t’marrësh mbarë
me mua bota do të tallet
me t’drejt thonë: qenka tru tharr!



Ç’pati ëndrra...! 

Ç’pati ëndrra që m’trazoj
dhe pranë meje Ty të solli
një pikë loti t’më pikoj
deng kujtimet m’i mbështolli!

Ç’pati kjo ëndërr e marrë
që na ngjalli kohën e vjetër
a s’e dinë se bënë zarrar
Kur Ti je në zemër tjetër!

Ç’pati ëndrra budallaqe
që kujtimet më trazoj
prap të putha gushë e faqe
dhe Ty lot n’faqe t’pikoj!

Ëndrrën, ne të dy, e shamë
na trazoj, na ndezi flakë
porsi ëndrra shpejt u ndamë
zemrat tona pikun gjak!

Na trazoj kohën e vjetër
ato kohë që u përvëluam
veç një dhamë, jo puthje tjetër
puthjet e tjera s’e shoqëruan!

Ç’pati ëndrra zullumqare
që në grackë mua më çoj
sikur të kisha ashiqare
iku ëndrra, më tradhëtoj!

Këpucë me numër të vogël blini!

Viron Kona
Nga Viron Kona

Këpucë me numër të vogël blini!

Njeriu, dihet ka shumë halle,
dalin befas e radhë s`mbajnë, 
rreth e rreth si një gjeratore,
na e sjellin mendjen vërdallë.

Duam, s`duam  janë tonat,
na takon neve t`i zgjidhim,
si drurin q`e gërryen mola,
na marrin ngadalë shpirtin.

Por në jetë ka edhe përvoja,
nuk do të ishte keq t`i dini,
kur t`ju zërë një hall i madh, 
këpucë me numër t`vogël blini.

Atëherë mendjen s` do ta keni,
te halli që po ju merr shpirtin,
po te këpuca me numër t`vogël, 
që ju vret e ju cingëris gishtin. 



Eureka!1). 

-Ti the se në një dhomë jetoni dhjetë  vetë,
dhe pranë keni kasollen me dhenë e  dhi.
Që t`ju shpëtojë nga ky hall që ju ka zënë,
një zgjidhje praktike po ju këshillojë  tani:

Merri dhëntë e dhitë që i ke në kasollen pranë, 
futi në dhomën me burra, gra, pleq dhe fëmijë,
pas një jave, kur t`takohemi e t`flasim përsëri,
do t`shihni se hallin do t`jua zgjidhë me magji.

Fshatari bëri siç  e këshilloi  kryetari,
n`dhomë me familjen futi dhënë e dhi,
njerëz  e kafshë bashkë u ngatërruan,
si në komunitetin primitiv, jet` lemeri`.

Pamja e dhomës dot nuk përshkruhej,
bagëtitë  blegërinin, fëmijët sytë me lot,
gratë, burrat,pleqtë s`dinin ku të flinin, 
çdo përpjekje për zgjidhje, ishte e kot!

Ditët zvarriteshin sikur të ishin vite,
pritja s`durohej, eh sa t`vijë kryetari,
ai kishte çelësin e zgjidhjes  magjike,
që ata të gjorë  do t`i nxirrte nga halli.

Ditën e caktuar kryetari u duk mes tyre,
dhe sa i takoi:“Eureka!”thirri me krenari:
sakrificës suaj t`madhe sot i erdhi fundi, 
tashmë të keqen po jua kthej n`kënaqësi:

Hiqni nga dhoma juaj dhentë e dhitë, 
i çoni n`kasollen ku lirshëm blegërinin,
tani lëvizni, gjallërohuni, merrni frymë,
ku ishit, ku jeni, e ndjeni ndryshimin?

Kur familjarët mbetën t`vetëm në dhomë,
nisën të përqafoheshin me gaz e lumturi, 
shpëtuam! - i thoshin me qejf njëri-tjetrit, 
jetë të vërtetë e moderne,do t`bëjmë tani!

Lajmi i rrallë kaloj gojë më gojë, mor dhenë,
u komentua gjatë zgjidhja që dha kryetari,
t`mos e harrojmë, o njerëz zgjedhjet q`vijnë,
e gjetëm kryetarin që na nxjerrë nga halli.


1).“Eureka”(evrika) ka kuptimin “E gjeta!” një britmë e Arkimedit(pas zbulimit të parimit  të dendësisë dhe të pluskimit, i njohur edhe si “Parimi i Arkimedit”. Sipas gojëdhënës ai e zbuloi atë kur po lahej në vaskë dhe doli jashtë duke bërtitur “Eureka”. Arkimedi(287 p.e.s-212 p.e.s) shkencëtar dhe matematikan i madh i lashtësisë.