Donnerstag, 10. September 2020

Buqetë me poezi nga Ajne Ibërhysaj

Ajne Ibërhysaj



ATO PAK GRIMCA LETRE

Jeta i ngjanë një cope letre
Vjen një çast e zemrën e çjerrë
I rrënon të gjitha ëndrrat
Nëse mundesh flake edhe veten
Në ato grimca dashurie
Që ty të duken me pak vlerë
Ato ngjajnë me zemrën e tretur
Të mbuluar me puthje të heshtura

Ato pak grimca letre
E ndryshojnë edhe natën e varrit
E ty të gjitha të duken pa vlerë
Të mbushura me plot hidhësi
Mos harro
Se brenda tyre je vetëm Ti
Ndryshojmë ne e ndryshojnë stinët
Ka diell po ka edhe shi e stuhi
Jeta s’do kishte kuptim
Pa do pika hidhësi...



NJË DITË TË GJITHA TRETËN
 
Para vetes ke një udhëkryq 
Të mbërthyer në brenga
Me rrugë të pafundme
Përplasesh me shumë dilema
Ke një qiell me plot yje
Një diell me përqafime

Mos u gozhdo me ndjenja 
Se mes ëndrrash fati kryqëzon 
Miklon e shpesh ngushton fytin 
Shtrëngon duart
 
Nuk je vetëm
Sonte 
Shoqëron gota e verës 
Me naze i flet 
E përkëdhel 
E xhelozon 
Shpesh nuk i buzëqeshe 
E din se shpirti dhemb

Ti njeri 
Bekimet të shoqërojnë 
Nuk je i vetëm në këtë botë
Se një ditë të gjitha tretën
Çdo njeri ka bekime e lot
 
Ngrihu 
Mos e shtrëngo atë qafëhollë
Se një ditë
Hallet t’i gllabëron gjiri i tokës
Përqafo dhimbje e buzëqeshi jetës
Shijoje dhembjen e verës
Se një ditë të gjitha tretën 
Harrohen 
Bile edhe Ti 
Së bashku me dhembjen  tënde



FJALA VRET EDHE DRITËN E SYRIT 

Mos i lëndo fjalët
Se zjarri i fjalëve të djegë
Trupin ta dërmon
Mendjen ta ligëson
Shpirtin ta dërmon
 
Kujdes kur flet 
Se fjala edhe mund të shitojë
Me te mund të vrasësh gjithçka
Pafajësia e fjalës
Nuk është as në qiell as në tokë
 
Fjala mbetet e gjithmonë jeton 
Hidhësia të mbetet në gojë
Them se luftërat më të egra 
Me fjalë janë bërë
 
Fjala vret dritën e syrit 
Godet si plumb
Vranë miqësi e dashuri
Fjala ndëshkon
Edhe damarët e gjakut
 
Por fjala gjithmonë shndrit  si ar
Fjala dhuron  lumturi 
Fjala rëndë peshon 
Besa e fjalës është lapidar



NË ZEMRËN E QYTETIT TË GURTË 

Qyteti m’i ngjanë një i udhëtari të huaj 
Duket i ftohtë, akull 
Tani e sa kohë 
Vetëm dielli i zbehtë rrugët ndriçon 
Gjithçka e zymtë 
Edhe gurë dhe drunj 
Secili njeri rëndë merr frymë 
I ngarkuar me sindromën e shtegtimit 

Bredhi në këtë qytet të ftohtë 
Kafshimin e fjalëve e dhembje plagësh 
E ndiej në çdo gjëmë të shpirtit të tij 
Kësaj maratone jete fundi nuk i duket 
Me plasje duarsh e xhepa bosh 
Hidhësia e kafesë helmon ditën 
Fytyra të trishtuara nënash 
Me fëmijë në parzma 
I presin rrugët e pafundme

Rëndë eci rrugëve të këtij qyteti të ftohtë 
Hy në zemrën e qytetit të gurtë 
Aty brenda pushon dimër i madh 
Një geto e dhimbjes së njeriut 
E brenda vetes 
Digjet shpresa e një dite tjetër 

Endem rrugëve ku mëshira ka ikur 
Dielli lind e trupin nuk e ngroh 
Qytet i ftohtë si zemra e gurit 
Dëgjon fjalosje për hiçgjë 
Zhurmë fjalësh e debatet boshe 
Vitet e fjetura ikin e vegimet shtegtojnë
E në ëndërr perëndimin e diellit shohim




YJET NA SHOHIN NDRYSHE

Ecim mes ëndrrave dhe dëshirave
Shpesh përflakim veten  me to
T’i mbledhim rrezet ta bëjmë një diell
Presim t’i shohim yjet
Yjet na shohin ndryshe
E ditët zhveshin e vjelin besimin
Ngjajmë si pyjet pa gjethe
Jeta si stuhi deti
Lundrojmë mes tallazeve 
Ëndrrat qeshin 
Shtrëngojmë duart e lutem drejt qiellit
Se rrugëtimi është sa një frymëmarrje 
 
I shenjtë çasti i bekuar 
Bashkë me fatin diku nxitojmë
Pikë dashurisë
Pikë shpresës
Pikë vdekjes 
Jetë vdekje rilindje 
Trinom i përcjellë
Me trishtim dhembje e gëzime
 
Me Even shenjtërohem
Çuditërisht biem e mbetemi të mjerë
Gotën e jetës bashkë e shijuam 
Nuk e di bota çfarë ka brenda 
Ngjanë si pikë vese 
Nuk i dihet 
Një çast prek diellin 
E në anën tjetër
Përqafon qiellin..



SOT DUA TË PI KAFE ME TY 

Thjeshtë dua të pi kafe 
Me diellin e syve ty 
Me fytyrën flakëruese 
Me buzëqeshjen tënde 
Me shpirtin e shenjtëruar 
Me madhështinë e shijes së kafesë 
Sot dua të jem me ty
 
Ti je shija e kafesë 
Më dhuro pak grimca 
Të mirësisë e shpirtin tuaj 
Më rrezato trishtimin 
Japi ngjyrë kafe hidhërimit 
E ngrohe shpirtin 
E bëje të lumturuar 

Sot dua të pi kafe me ty 
Thjeshtë të pi 
Me ndenja për miqtë 
Edhe për miqtë shtegtarë 
Që ditët na i vodhën 
E vetëm net na dhuruan 
Sot, sot të pi kafe

Për ëndrra, për ato ëndrrat 
Ndoshta unë nuk kam ditur 
Të ëndërroj sa duhet... 


Do pi kafe edhe për ty 
Por mësohu me buzëqeshjen time 
Leri trazimet të ecin tutje 
Se vitet ikin por në kalendar mbesin 
Si gjurmët e gishtave 
Si dëshirat në filxhanin e kafesë 

Të lutem 
Eja të pimë kafe 
Harroi kujtimet e premtimet 
Asgjë nuk mbetet e përjetshme 
E shija e kafesë 
Ndoshta na ëmbëlson jetën 

Sot 
Thjeshtë dua të pi kafe me ty 
Se ti e shija e kafesë që vini si aromë 
E ditëlindjes...




MË PRANO ASHTU SIÇ JAM

Puthja ime i dashur
Ka ngjyrën e shpirtit 
Ka peshën e dhimbjes 
Ka mallkimin e fjalës 
Ka frymën e trupit tënd
Ka bekimin e perëndive

Më puth i dashur 
E dehu me mua
Nata mos të ikën
E dielli le të harrojë të lind
Mëngjesi të na gjejë të shtrënguar 
Ashtu si vathë qershize 
Ndjenja ka përcëlluar 
Në ballë lexohet 
Sytë e ty flasin 
Je dashuruar

Me valsin e puthjeve 
Të kalërojmë nëpër kështjellën 
Të cilën perandorët nuk e pushtuan
Me prano ashtu siç jam
Nuk kam faj
Pse balerinë puthjesh kam qëlluar
Ka kohë që të kam dorëzuar
Me puthje do ta vras shpirtin tuaj
Se të dua...




GUNË DASHURIE NË VALBONË

Në Valbonë aty ku rri ora Shqipnisë
Mes kurorash e shtigje t’mprehta
Dimrat e gjatë i shkrinë guna e dashurisë
Me të shenjtërohet edhe mëkati i Shën Mërisë
 
Në ato maja malesh ku bardhësia pushton 
Gjatë gjithë stinëve
Shkëmbinjtë i puthin akujt me dhimbje
E rrezet përmallshëm shpërndahen
Me borën përqafohen gjethet
Deri sa të shndrit syri i pranverës

 
Në Valbonë dielli thyhet mes dertesh
Bora i pushton shtigjet e ndanë dritë
Fshehtas do gjej një shteg bese
Me imazhin tuaj t’i nisë mëngjeset
 
Shtojzovallet lozin me vetminë
Të rrëmbejnë e kallin trupin si stuhia
Ta grijnë syrin e shtohet mëria
E në pikë të verës të mërdhijnë ngricat
 
Eci mes shtigjeve të Valbonës
E mbështjellë si ujëvare valësh
Dikur moti gjyshi 
Në këto anë kishte kaluar dimra 
Duke i fal shpirtit flakë e valë
 
Eci brigjeve të Valbonës
Edhe dhembjet rrokullisën si ortekë bore



KOMBI IM...

Kombi im 
Të kam si shtjellë ajri 
Ma mbështjellë e drithëron trupin
Trete errësirën e shndrite qiellin
Kombi im
Të kam diell
M’i ngrohë dejtë e gjakut 
Nga hiri njomesh e mban bajrakun 

Kombi im 
Të kam rreze drite
Gjallëron shpirtin 
I vret çakejtë me syrin e shqiponjës 

Kombi im 
Të kam dritë syri e flakë zemre 
Fjala shqipe rrjedhë si vala 
Godet shekujt me gjak pellazgu

Kombi im 
Të kam fron në tokë e qiell
Syrin det e shpirtin mal
Gurë e dru bëhen hi e Ti Rilinde 
Nëpër shekuj frymove Ilirinë

Kombi im 
Të kam nënë e babë 
Emrin ma bekove
Me diellin u shenjtëruam 
Me emrin Shqiponjë...




MBI LOTIN E FUNDIT

Këto rrugë sikur të kishin gojë 
Të rrëfenin për fjalët e njerëzve 
Çfarë flitet e pëshpëritet pas shpine 
Sikur të godisnin 
Fytyrën e mjegullt me të vërtetën
Sikur të godisnin e zgjonin ndërgjegjen
T’i trazonin e t’i shkundnin mendimet
T’i braktisnin e t’i degdisnin hidhërimet 
Sepse ndjenjat 
Dua të mbeten me ftohtësinë e yjeve 
Vetëm dëshira e fundit fjalë 
Të dehet me frymën time e tënden
Me pafundësinë e pendimit

Sikur era e bartë lotin e retë rëndohen
Ngushëllon heshtjen e shpirtin gërryen 
Sa të lehtësuar do ishim në zemër
Kjo rrugë e fundit e shtruar me lot
Bëhem mall i mallit të përqafimit tënd

Mbi lotin e fundit
Sikur shpejtësia godet zemrën e vdekjes 
Mëshirën e mërisë e përkul pikëllimi
Pesha puthjeve bie mbi trupin e ftohtë 
No pasaran 
Buzët mbesin vula e fundit

Si fantazmë inati me veten 
Vetëm heshtja e zjarri i mërzisë 
Më qëndrojnë aq pranë në këtë çast 
Sa pak paskam dashur në këtë botë

Kjo ditë po ikën me dashurinë tonë
Të mirët ikin lehtë 
Si me krahët e fluturës 
Aq shpejt ikën e ikën bashkë me erën
Dhe, një ofshamë e një afsh pikëllimi
Ma mbështjellin frymëmarrjen e pendimit

Frymëmarrjet dhe rrahjet e zemrës 
I numërojmë me shpejtësinë e ikjes 
Sikur tretëm nga vetja në këtë jetë 
I ëmbli qortim e i mjeri mallkim
Godet lehtë mirësinë e shpirtit
Kjo makinë bartë pengun tim e tëndin
Malli digjet me shkrumbin e ikjes
E shpirti e matë kohën 
Me frymën tonë e pikëllimin 
Sot pendimi e vendos pikën
Loti bie mbi lotin e fundit 
Ofshamë...



ETJA E FJALËS

Etja shuhet me lotin e fjalës 
Dehet me shijen e pritjes 
Ndizet me çmendurin e ikjes 
Shtohet me dhembjen e viteve


KULLA 

Dikur me burra të fjalës 
Me kuvende të shënuara në histori 
Sofra e begatonte syrin 
Oda shpërndante dituri



VENDI IM 

Përflakur me zjarrin 
E prillit të thyer e kryeneç 
Kryqëzohen idhujt 
E ngritëm bashkë me ty (z)emër 
Ante i emrit tim 
E Promethe i rrufeshëm 
Vendi im tokë e diellit 
E djep i humanizmit 
Ndarja e vëllait me vëlla 
Vret idhshëm shpirtin 
Vendi im 
Dy lot me ranë mbi drithërimat e hartës 
Një për pranverën 
E tjetri për dimrin zemërak të kufijve 
E shtatë lot malli 
Plagët e nënave m’i mbështollën 
Bleron në qiellin e shpirtit (I)liria 
Ndëshkon gjaku 
Gjethja e njomë sythin  e pranverës 
Ëmbël këndon gjinkalla në fusha e male 
Dimri triumfon brenda teje e lindi dielli 
Sytë e tu e blerojnë edhe shiun e pranverës 
E mbron çdo pëllëmbë 
Me syrin e dëshmorit 
Atdhe 
Ti je harta e zemrës 
Ti je tmerri i djajve 
Sikur shekujt e koha 
T’i bartin dhimbjet 
Vendi im tokë e diellit 
E djep i humanizmit



GRUA 

Në një milion yje 
Ti shkëlqen e fal mirësinë e dritës 
Je mëngjesi i rrëzës së syrit 
Je aroma e përqafimit të shpirtit

Dhuron jetë e jetë kërkon 
Krijon degë lumit, etja të mundon 
Zjarr e ke udhën e flakën e lufton 

Me lot vese plagët i shëron 
E ftohtë si guri e diell dhuron 
Të bluajnë duart ditë e natë 
Tempulli i lutjeve ti qëndron 

Frymon fjala jote e shkëmb bëhet 
Qiellin e grysur e bën me ylber 
Rrugët me dafina i mbulon

Grua 
Je rrugëtimi i mëkatit të Krishtit 
Emër i shkruar në harkun triumfit 
Me ty fillon shenjtëria e jetës 
Para teje përkulën edhe engjëjt 

Grua 
Je hyjnia që Zoti ia dhuroi tokës!




TË DUA NË HESHTJE 

Kur ti më harron 
Unë të dua në heshtje 
Më vjen hija jote 
Qeshë e zgjon mëkatin e fjetur 

Nëse të harroj unë 
Ti ma zgjon mallin 
Me zhurmën e shpirtit 
Mes kujtimeve çmallem 

Ti ma drithëron flakën e shikimit 
Ma zgjon mallin e fjetur 
Me ty e mund edhe veten 
Andaj të mbajë tatuazhe në zemër 

Në mes shkronjash të kërkoj 
Mes fjalësh e metropolesh 
Diku u tretëm e mbetëm 
E humbim mes njerëzish

Keine Kommentare:

Kommentar posten