Sonntag, 19. Januar 2014

Blerim Valla - Jo eksperimente dhe dilentantizëm në kulturë

Letër e hapur qeverisë së re komunale të Gjakovës dhe kryetares së posazgjedhur znj. Mimoza Kusari – Lila

Gjakova nuk ka kohë për eksperimente dhe për dilentantizëm në kulturë!


* Shkruan: Blerim Valla

Kultura dhe arti gjakovar sot – sfidat
dhe perspektivat kulturore të Gjakovës 
 
“Kultura është baza fillestare dhe kushti primar për ndryshimin e shoqërisë shqiptare. Që një popull të fitojë fuqi politike duhet më parë të krijojë një kulturë të lartë“ - Branko Merxhani, shkrimtar dhe mendimtar i shquar shqiptar.
Nëse kultura përkufizohet si tërësi e arritjeve të një populli-kombi, në një etapë të caktuar të zhvillimit shoqëror, që përfshin krijimtarinë e gjithanshme të jetës shpirtërore të një populli–kombi, nëse kultura është përparësi dhe nevojë jetike e një kombi, dhe nëse kultura është dinjiteti e identiteti i një qyteti i një kombi dhe i
një shteti, lirisht mund të konstatohet se kultura dhe arti gjakovar(lexo:kultura e gjallë), sot paraqet një arritje të madhe dhe cilësore në kuadër të kompleksitetit të përgjithshëm të kulturës mbarëshqiptare, pra edhe të kulturës kosovare.
Krejt kjo falë traditës dhe përvojës së kulturës gjakovare në përgjithësi, por edhe në lëmi– fusha të veçanta të artit dhe kulturës të arealit të Gjakovës, që vazhdon të reflektohet falë emrave-personaliteteve të shquara nga fusha e artit dhe kulturës gjakovare, të cilët kanë lënë gjurmë të thella dhe po vazhdojnë ta bëjnë këtë, në pasurimin shpirtëror të qenies dhe kulturës sonë.
Gjakova padyshim se ka me çka të mburret dhe të prezantohet para opinionit(botës) sa i përket artit dhe kulturës. Gjakova është qyteti që ka dhëne më së shumti shkrimtarë, muzicientë, artistë, këngëtarë ... nga të gjitha viset shqiptare, nami i të cilëve tejkalon kufijtë nacional. E zhvilluar shumë ekonomikisht dikur, Gjakova është zhvilluar gati e mëvetësishme në art dhe kulturë duke u bërë e njohur me konceptin “Kultura Gjakovare” në përgjithësi, e sidomos në fushën e letërsisë,në veçanti, për çka është i njohur edhe koncepti "Qarku Letrar i Gjakovës" (Ali Podrimja, Besim Bokshi, Din Mehmeti, Agim Gjakova, Zekeria Rexha,Vehap Shita, Enver Gjerqeku, Rexhep Hoxha, Sitki Imami, Teki Dervishi, Jusuf Buxhovi, Murteza Nura, Sefedin Fetiu, etj).


Vlerat kulturore e artistike të Gjakovës i vetmi mall eksportues

Por rruga deri tek arti e kultura e lartë gjakovare, kuptohet se ka kaluar nëpër vështirësi dhe pengesa të shumta, më shumë politike dhe ideologjike. Gjersa sot ato po kalojnë nëpër sfida,vështirësi e pengesa tjera qoftë të natyrës materiale apo edhe të globalizmit kulturor, dukë bërë përpjekje të vazhdueshme drejt ikjes nga provincializmi,improvizimi dhe daljes nga izolimi, që ka kapluar jo vetëm artin e kulturën gjakovare, pra edhe kosovare, por edhe çdo fushë të jetës në Kosovë.

Duke marrë për bazë ngjarjet e shumta kulturore dhe artistike (ato elitare dhe me vlera të mirëfillta kulturore e artistike) që kanë ndodhur dhe po ndodhin pas luftës e këtej, mund të thuhet se për fat të keq tash për tash arti dhe kultura është i vetmi mall për eksport që ka Gjakova (lexo:edhe Kosova) .
Këtë e dëshmon tradita e pasur kulturore dhe artistike gjakovare dhe një brez i tërë krijuesish dhe artistësh elitar gjakovar tashmë të njohur jo vetëm jashtë kufijve të Kosovës por edhe më gjerë të cilët dikur, por edhe ata të rinj sot, apo siç quhet “kultura e gjallë“,të cilët po vazhdojnë ta përfaqësojnë me dinjitet dhe me vlera të larta, artin dhe kulturën gjakovare kudo qoftë.
Duke filluar nga të mëdhenjtë Selman Riza, Avni Mula, Ali Podrimja, Ymer Riza, Qamil Muhagjeri (Qamili i Vogël), Besim Bokshi, Agim Gjakova, Shyqeri Nimani, Rauf Dhomi, Muslim Mulliqi, Zeqeria Ballata, Anton Çetta, Besa Imami, Liza Vorfi, Abdurrahim Buza, pastaj Ismet Peja, Din Mehmeti, Shani Pallaska, Qamil Grezda, Mazllom Myezini, Hadi Shehu, Tahir Emra, Hysen Binaku, Luan Mulliqi, Teki Dërvishi, Fitim Domi, Esat Valla, Esat Bicurri, Masar Caka, Fatmir Krypa, Ibrahim Ponosheci, Halil Muhaxheri, Agim Byci, Halil Haxhosaj, Shkëlzen Rexha, Mazllum Saneja, Myrvete Kurtishi, Luan Jaha, Armond Morina, Fatmir Hoxha, Jahja Shehu, Kastriot Nura, Shkelzen Kabashi, Sevdai Radogoshi, Besim Dina, e shumë të tjerë, të cilët janë nderi i artit dhe kulturës jo vetëm gjakovare dhe kosovare, por edhe asaj mbarëshqiptare. Për të vazhduar me brezin e krijuesve dhe artistëve të rinj si Shkëlzen Doli, Florent Nushi, Flaka Krelani, Flaka Goranci, Leonard Berberi, Ilir Bokshi, Jeton Vorfi, Liman Cana, Alban Meka, Gembi Xërxa, Zana Hoxha, Valon Shehu, Vesa Smolica, Albi Xhepa, grupit "Na", Florent Abrashi, etj, të cilët çdo herë e më shumë po ai shtojnë namin dhe vlerat e mirëfillta artit dhe kulturës gjakovare dhe asaj kosovare.
Gjakova dhe gjakovarët mburren me punën dhe aktivitetet e institucioneve të artit e kulturës si Teatri Kombëtar i Gjakovës, Klubi Letrar “Gjon Nikollë Kazazi“, shoqëritë muzikore “Hajdar Dushi” e “Ymer Riza”, Institutit për Mbrojtjen e Monumenteve Kulturore, Muzeut Regjional dhe Etnografik , Teatrit Amator ( tani Teatri i qytetit) “Emin Duraku”, Bibliotekës së Qytetit ”Ibrahim Rugova”, pastaj shkollës së vallëzimit modern “Art Design”, agjencive të modës “Bora“ e “Kujta & Meri”, por edhe të manekineve dhe fotomodeleve tashmë të njohura edhe në arenën ndërkombëtare si Ema Hana, Blerina Brovina, Elza Marku, Artnesa Krasniqi, Orgesa Hoxha, Reshat Alija etj, e mbi të gjitha të bukuroshes së artit dhe kulturës gjakovare - Pallatit të Kulturës “Asim Vokshi”.


Sfidat dhe perspektivat kulturore e artistike të qytetit të Gjakovës - prioritetet dhe objektivat 

Por, a duhet të mbetet vetëm me kaq dhe të vetëkënaqemi me këtë. Natyrisht se jo. Për të ardhmen e afërt duhet që secili personalitet i artit dhe kulturës gjakovare, çdo artist e krijues nga qyteti i Gjakovës, e më së shumti dhe më së pari, institucionet e artit e kulturës nga ky qytet, të punojnë në financimin më të madh të tyre, e më pas, të gjithë së bashku, duhet të jenë më agresiv në prezantimin e kulturës dhe artit tonë, por edhe të krijuesve e artistëve tanë, në veçanti në Evropë, tani nga bërja e Kosovës shtet.
Pra na duhet një propagandë agresive në prezantimin e vlerave kulturore e artistike gjakovare, në veçanti në Evropë, siç janë Mitingu i Poezisë, festivalet e këngës popullore, argëtuese dhe të këngës për fëmijë, festivalet teatrore për fëmijë dhe të rinj etj .

Perspektiva kulturore e artistike e qytetit të Gjakovës – me një fjalë si prioritete dhe objektiva qenësore duhet të jenë fuqizimi dhe financimi i teatrit të kukullave (i themeluar para ca vitesh në kuadër të Teatrit të Qytetit “Emin Duraku”), themelimi i festivalit rajonal të komedisë, i festivalit rajonal të teatrove për fëmijë dhe të rinj, pastaj ndërtimi i objektit të qendrës rinore, ndërtimi i objektit të galerisë(publike) të artit, pastaj themelimi i një gazete lokale dhe i një televizioni digjital lokal (lexo: të dyja të pavarura dhe apartiake) etj .
E gjithë kjo padyshim se do të shpinte jo vetëm në zhvillimin e artit e kulturës gjakovare, por edhe të shoqërisë gjakovare në tërësi.
Krahas kësaj në institucionet dhe organizmat e rëndësishme të artit e kulturës gjakovare, duhet të zgjidhen njerëzit e duhur, profesionist të dëshmuar, krijues të afirmuar, me ide dhe vizione të qarta dhe në hap me kohën, natyrisht edhe me aftësi të theksuara menaxhimi. E jo burokrat e zyrtarë anonim, aktivist partiak dhe mediokër të tjerë që s’marrin erë në art e kulturë, apo edhe matrapaz të artit e kulturës, të cilët do të thellonin krizën e kulturës dhe artit gjakovar dhe do ta ngulfatnin edhe më tepër atë, siç e kanë bëre deri tani .
Qeveria lokale dhe sidomos zonja e parë e Gjakovës, znj. Mimoza Kusari – Lila gjatë mandatit të vet duhet të caktoj dhe të ndaj një buxhet të dinjitetshëm për kulturë dhe art, vlera e të cilit duhet të jetë diku rreth 10 % nga buxheti total i komunës. E jo si ka qenë deri tash, kur kultura dhe arti zyrtar – institucional gjakovar “u mbajt dhe mbijetoi“ nga lëmosha e qeveritarëve lokal dhe anëtarëve të asamblesë komunale, të cilët paramendoni, për afër 95.000 banorët e Gjakovës me rrethinë, në këto katër vjetët e fundit kanë ndarë buxhet për art dhe kulturë, një shumë qesharake, e cila po të pjesëtohet me numrin e banorëve, del se për kokë banori të çdo gjakovari për t’u “kulturuar“ i ka takuar hiq më pak se 1, 22 cent !!! Vërtetë shumë kjo qesharake edhe për Librin e Ginisit.
Kur mendojmë të ardhmen e kombit tonë, na duket se politika më largpamëse dhe më jetëgjatë është ajo që vë kulturën në vend të parë. Duhet ta duam kulturën tonë, ta mbrojmë atë dhe të mendojmë për zhvillimin e saj. Ta duash kulturën, do të thotë të investosh për të ardhmen e kombit tënd. Një popull pa kulturë, është i destinuar të vdesë.
Një nga prioritetet e qytetit të Gjakovës duhet të jetë arti dhe kultura dhe pikërisht propaganda kulturore te libri, etnografia, trashëgimia materiale e shpirtërore, tek aftësitë komunikuese të kulturës, pra te projektimi i saj përtej hapësirës kosovare - shqiptare.
Gjakova dhe gjakovarët duhet të investojnë sidomos në turizmin kulturor, pasi në këtë fushë kanë se ç’ka t’i ofrojnë të tjerëve .
Duke parë sfidat nëpër të cilat po kalon momentalisht arti dhe kultura gjakovare dhe në përgjithësi komuniteti kulturor i Gjakovës, dalin disa objektiva kryesore për të ardhmen e artit dhe të kulturës gjakovare:
- Duhet përqendruar vëmendjen te rivlerësimi i librit si forcë e pashtershme në ringjalljen kulturore dhe si ushqim kryesor shpirtëror i një kombi, si element thelbësor i lidhjeve të individit me shoqërinë, sidomos të rinjve me librin.
- Duhet lehtësuar botimin e librit të autorëve gjakovar , duke mbështetur ata që të prezantohen sa më dinjitoz në panairet e librit, me qëllim njohjen por edhe përkthimin e librit shqip të krijuesve gjakovar në gjuhët e tjera.
- Të shikohet mundësia e themelimit të qendrës së artit dhe kulturës gjakovare e cila do të shërbejë si bazë për themelimin e instituteve dhe akademive të tjera kulturore më pastaj.
- Një pike tejet e rëndësishme përbën ruajtja,mbrojtja dhe propagandimi i trashëgimisë kulturore,dhe në veçanti i monumenteve të kulturës dhe historisë qytetare dhe kombëtare të Gjakovës, të cilat janë dëshmi të gjalla e së kaluarës sonë.
Kjo duhet të hyjë edhe në vizionin e turizmit kulturor të qytetit të Gjakovës, pasi kjo trashëgimi tejet e pasur kulturore nuk është vetëm një histori por edhe një mundësi për turizëm kulturor, si mundësi e drejtpërdrejtë për zhvillimin ekonomik të qytetit tonë, por dhe për vet vlerat e trashëgimisë kulturore të Gjakovës .
- Përgatitja-hartimi i një guide–harte kulturore të Gjakovës (për të cilën është duke punuar autori i këtij studimi) dhe një tjetër për të gjitha monumentet e kulturës në komunën e Gjakovës. Sikurse edhe përgatitje e albumit dhe ekspozitës fotografike "Gjakova nga Ajri".
- Çdo politikan gjakovar në nivel kosovar dhe jashtë saj duhet të jetë një ambasador i artit dhe kulturës gjakovare nëpër botë. Ata duhet së pari të jenë ambasador të vlerave kulturore të qytetit të tyre.
- Jo vetëm njerëzit e artit dhe të kulturës gjakovare por edhe rinia gjakovare duhet të jenë përçuesi kryesorë i kulturës gjakovare. Duhet që institucionet komunale të bëjnë që të rinjtë të duan dhe ta çojnë përpara kulturën, duke investuar tek të rinjtë, pasi të rinjtë pa kulturë janë si krijesa pa shpirt.
- Ky vit e sidomos viti 2015 duhet të jenë vite të promovimit të artit elitar gjakovar përmes aktiviteteve të ndryshme artistike dhe kulturore, si simpoziume e tryeza shkencore të ndryshme, pastaj organizimi dhe mbajtja sa më në nivel i mitingut të poezisë – më ndryshe nga edicionet e deritashëm, pse jo edhe me pjesëmarrjen e personaliteteve të shquara të letërsisë dhe poezisë botërore. Si dhe një sërë festivalesh ndërkombëtare si ai i teatrove për fëmije, ai i komedisë, pastaj ai i këngës për fëmijë, festivali për këngën qytetare gjakovare, organizimi i një panairi për artin pamor, me pjesëmarrjen e artistëve bashkëkohorë nga tërë rajoni dhe më gjerë.
- Emisione televizive, radiofonike, pastaj përdorimi i internetit ... etj, për marketing kulturor - për ruajtjen dhe promovimin e artit dhe kulturës gjakovare, të trashëgimisë së pasur kulturo-historike, të turizmit kulturor të Gjakovës etj, etj.

Unë, si njeri i kulturës, si prodhues, organizator dhe akterë i mijëra ngjarjeve kulturore dhe artistike në qytetin e Gjakovës, qe 25 vite, unë që kam dhënë dhe vazhdoj te jap kontributin tim modest në këtë fushë, kam mbetur i habitur dhe jam shtangur edhe me një fakt që flet për shkatërrimin e traditës kulturore të qytetit të Gjakovës. Nga burimet tona, të konfirmuara mirë, udhëheqësit e drejtorisë së deridjeshme komunale të kulturës, diku rreth 130.000 euro, ja kanë lënë borgj qeverisë së re në ardhje dhe drejtorit të ardhshëm komunal të kulturës !!! Kjo nuk do koment! Ja se cfarë dëmi i kanë sjellur të ashtuquajturit “Të parët e kulturës gjakovare” dhe qeveritarët komunal te deridjeshëm. Ja se si janë sjellur ata me paratë e taksapaguesve gjakovar! A e duron këtë kultura gjakovare dhe artdashësit e kulturës? Nuk e besoj dhe as që duhet. Pak është mallkimi…

Znj. Kryetare dhe ju anëtarë të qeverisë komunale ju lutemi veproni sa më shpejt, sa nuk është bërë vonë! Shpëtojeni kulturën dhe artin gjakovar nga antivlerat dhe nga matrapazët e kulturës, të fshehur nën petkun e pseudo-politikanëve dhe nga pseudo-krijuesit! Gjakova nuk ka kohë për eksperimente dhe për dilentantizëm në kulturë! Mjaftë ja kanë humbur dinjitetin dhe vlerat e artit dhe të kulturës gjakovare, gjatë këtyre 15 viteve të pasaluftës, të gjithë ata që kanë udhëhequr me kulturën e Gjakovës dhe ata që janë thirrur dhe kanë përfituar bajagi shumë në emër të saj, por që e kanë katandisur si mos më keq, dhe në fund, në ikje, e kanë lënë me faqe te zezë!

*(Autori është ish-gazetar shumëvjeqar per kulturë në të përditshmet e Kosovës dhe të Shqipërisë)

Dienstag, 14. Januar 2014

Letër e hapur Rektorit të UP-së, dr. Ibrahim Gashit


MË NË FUND- SHPËRTHEU!

Dr. Qemajl Sokoli

I nderuari Rektor Gashi, siç po shihet, ajo që është grumbulluar me vite në Universitetin e Prishtinës “Hasan Prishtina”, më në fund- shpërtheu!

Arsyeja e shkrimit të kësaj letre të hapur është injoranca e Juaj si rektor, dhe e prorektorit dr. Nuri Bexhetit, në lidhje me Ankesën time për moszgjidhjen
për mësimëdhënës në Fakultetin e Arteve (FA), dega e dramës.

Fjala është për atë se në Konkursin e shpallur, më 9.06.2011, për Mësimëdhës për lëndën Historia e Dramës dhe teatrit botëror, Komisioni vlerësues i përbërë nga: Akademiku Rexhep Qosja- albanolog, Dr. Hivzi Islami- albanolog, dhe Haqif Mulliqi- vetëm dramaturg, më ka refuzuar mua- doktorin e vetëm shqiptar të arteve të dramës në botë, me zbulime, krijime, realizime e publikime, kurse për mësimëdhënës e ka rizgjedhur studentin e pulenin e tyre dr. Besim Rexhaj- albanolog (!?).

Pra, ky Komision pos që s`ka qenë profesional, ka qenë anues dhe tendencioz. Turpësi!?

Që ironia të jetë edhe më e madhe, të kota ishin ankesat e mia të drejtuara Fakultetit, Senatit e Këshillit për studime. Bile-bile, rektori i atëhershëm dr. Mujë Rugova, prorektori dr. Bajram Berisha, dhe Dekani i FA-së Adem Rusinovci, përmes veprimeve të përçuditshme, të liga e autokratike, as që donin ta dinin për këtë gjë. Pandërgjegjëshmëri, apo jo?!

Në Kosovë, edhe përkundër kualifikimeve të rangut botëror, e të aftësive të verifikuara profesionale, po qe se s`i takon “Klanit Qosja”, vështirë se mund të inkuadrohesh në këtë institucion. Mjerim!

Ndonëse, Dega e artit dramatik e FA-së, asnjëherë deri më tash nuk e ka shpallur konkursin për mësimëdhënës të Produksionit të filmit, të Historisë së filmit, si dhe atë të Teatrologjisë, përmes lidhjeve klanore për ligjëruesë i angazhonte diletantët, siç është Gani Mehmeti, etj.

Fatkeqësisht, edhe tash ato po i ligjërojnë jo profesionalista, si: Jeton Kelmendi - dramaturg, i cili as që e di kuptimin e produksionit, Sulejman Kllokoqi- xhirues i gjorë e luftues i irredentizmit shqiptar, si dhe Emin HaliIi-regjisor i mjerë(!?).

Në degën e artit dramatik të FA-së, ka edhe shkeljet tjera të rënda profesionale e ligjore. Aty, falë një Rregulloreje të qoroditur, pos që ka individë të cilët vetëm me fakultet po ligjërojnë edhe në nivelin master, ka edhe të atillë që pa studjuar fare në ndonjë akademi të artit dramatik, janë profesora të skenarit të filmit, e të regjisë së teatrit (!?). Po kjo, me pas ndodh diku në Afrikë ka njëfarë arsyetim, por që po ndodh këtu midis Europës, është - njëmendësi!

E, të mos flasë për përfshirjen në procesin mësimor të KOS-istëve e UDB-ashëve famëkëqinjë, dhe fëmijëve të tyre.

Pa dyshim, se pakuptimshmërit ka edhe në fakultet tjera, si në atë të Gazetarisë, në të cilin në vend të gazetarëve - zhurnalitëve të shkolluar, duke filluar nga dekani, mësimëdhënës janë deshtakët në profesionet e tyre, kryesisë të albanologjisë.

Ndaj, është për t`u çuditur fakti, se si Organet kompetente mbikëqyrëse të UP-së, dhe ato shtetërore të ndjekjes:policia dhe prokuroria, pse nuk i kanë shënjestruar, këto, dhe shkeljet tjera të rënda ligjore të cilat kanë, por edhe po ndodhin në këtë institucion!

Për fund, rektor i nderuar, në mënyrë që të mos i merrni në qaftë studentët dhe artin tonë, po ju sugjerojë që përkohësisht ta mbyllëni Degën e artit dramatik të FA-së, ta pastroni atë nga kursista e mediokra, dhe në bazë të kritereve profesionale ta përzgjedhni kuadrin e mirëfilltë arsimor.

Pra, urgjentisht duhet të ndërmerrni masat e duhura ligjore e t`i pastroni fëlliqësira që po gëlojnë e kundërmojnë. Në të kundërt, pos studentëve, do të ju mallkoj historia dhe ardhmëria.

Dr. Qemajl Sokoli, producent, filmolog dhe teatrolog

Mitrovicë, më 11. 01.2014

Montag, 13. Januar 2014

Bujar Salihu - Pesë poezi


ËNDRRA PËR ITAKEN

Po të shkruaj për natën e përmbysur nga yjet...
Peisazhin e këputur si degëz ulliri
Edhe ca shenja të harruara që po më rishfaqen
Si në një ëndërr të operuar
Vetëtima e vetmisë po bie si terr i kalbur
Ca trëndofile në një udhë të huaj
Nesër e dua Itaken time, varrin mbi Itakë e dua

 


SHI BIE MBI EMRIN TIM

Të enjtën rrokulliset vdekja, pastaj pushkatohet edhe një poet
Qafës së klithjes ceng lëkurash marimangë e shtatë fytyrës
Varrit të enciklopedisë hedhim krip dhe guralecë, ecim pa rrëshqit
Magjia e kafshimit prap mallkim për portretin e verdhë

Dhelpra dhe dhëmb të palarë, zi si koha dje më kafshojnë
Vegime të fjetura, mashtrim apo ëndërr e huaj
Imazh nga po ai burg, arkivol rudhash, thinjash dhe mërzi
Stoliset nisja jote e vonë, hija e zezë dhe prap je ti

Pezull, çast litari, sy të përshpirtshëm teh vetëtime
Kur e keni parë të thyer qiellin pse jeni ndier mirë
Nuk e di si keni mundur të putheni gojë me gojë
Në darken e të shtatve vishnit lëkura të huaja pa faj

Thatë është në këtë moqalishte harrimi të pistë
Ju shaheni sa herë ju është kujtuar emri juaj
Sipër mbrëmjesh terri nuk di kush rron
Shi bie mbi emrin tim, pastaj shqiptohet një denim…


KËNGA E SHTATË PËR QIELLIN

Nesër mund të më gjesh në vetminë e ngulfatur nga hija
Aty si gjithmonë jam ulur pranë njerëzve të huaj, në përpjekje për të përbirë fluide vreri
Si zakonisht në stinën time mund të fluturoj pa pyetur askënd
Po ti eja sepse edhe nesër nuk do të fluturoj,
Se vetëm edhe nesër pa atdhe jam...

Nesër mund të bëhet vonë, prandaj po nisem sot, sot ti mos eja
Ne vetëm një pikë të huaj, si kërthizë të lidhur ëndrre kemi
Në qoftë udha ime natë, unë vijë me kalin e bardhë,
Hirësi, nesër fillon ringjallja
E nesërmja fillon fiks në ora pesë e dy minuta, kur edhe lind dielli

Sa mirë është të kesh Atdheun tënd, dhe një diell që lind ekzakt
Sa shumë na ka dashur robëria dhe prap të lirë jemi, shpirti yt ndjesë pastë
O Faik Konica...

 


RROTULLIM

Në fundin e parë të rrotullimit tim
Rreth boshtit tënd
isha zog i plagosur lehtë
Në fillimin e rrotullimit të fundit
Me lëvizje somnabule
U bëra autor i vetëplagosjës së rëndë
Në fundin e rrotullimit të fundit
Jashtë gjendjës somnabule
U bëra autor i vetëvrasjës së parë
Tani pas çdo rrotullimi
Fillon një rrotullim i ri
Më shumë se somnabul, më pak se jetë
Më pak se jetë
Mund të (mos) jetë jetë

 


NDODH
 

Po të mos ndodhte
kështu si ndodhi
sigurisht
se do të ndodhte ndryshe

Ndryshe do të ndodhte
sikur të mos ndodhte
kështu si ndodhi

Ndodh të ndodhë kështu apo ashtu

Samstag, 11. Januar 2014

Rrok Berisha - "Kujtime të varura"


Recension

LIBËR ME VLERA
TË MIRËFILLAT IDEOARTISTIKE

Nga Mikel GOJANI

  • Rrok Berisha: "Kujtime të varura", Bota sot, 10.1.2014
 
Krijimtaria e deritanishme poetike dhe publicistike e Rrok Berishës përfaqësohet me këta tituj të librave, si “Ti aty mbush ujë”, “Kërkimi i vetvetes”, “Vetmia e udhëtimit”, “Larg e Afër”, “Shpirti i dritës së amshuar” (poezi kushtuar Nënë Terezës (shqip – anglisht), “Akuarelet e Shpirtit”, “Kujtime të varura” (poezi); “Krimbi në mollë”, “Bardh e zi”, “Kukullat”, “Shitësit e Mjegullës”, “Argatët e Dreqit”, “Letër jo e zakonshme” (memoare dhe pjesë ditari nga koha e kaluar dhe periudha e luftës), “Anton Frrokaj - në piedestalin e përjetësisë” etj.
 
Kohë me parë krijuesi Rrok Berisha botoi librin e tij poetik të titulluar “Kujtime të varura”, që ngërthen në vete 88 poezi, me motive nga e kaluara dhe këtoditëshmëria jonë.
 
Libri është i konceptuar në këta kapituj: Fillimi a fundi, Matje e saktë, Krih të thyer e pupla të kallura, Murosje e fjalës, Madhështia, Homazh prindërve të mi dhe Ku është dashuria. Këta kapituj krijojnë një strukturë unikale përmbajtjesore.
 
Duhet potencuar në fillim të këtij shkrimi se autori Berisha besnikërisht i ka qëndruar rrugës së tij krijuese, duke ruajtur shkallën e avancimit të lirikës së tij në përgjithësi, apo edhe duke e shtuar nivelin e arrirë motivor e artistik. Përbërës kryesor i ka temat dhe motivet atdhedashurie, po ashtu edhe ato filozofike e sociale, të cilat shtresohen ideoartistikisht në relacione bisedore ndërmjet poetit dhe lexuesit, duke krijuar shpeshherë edhe një paralelizëm ideor, përmbajtjesor e stilistik me vargun tonë tradicional poetik.
Libri poetik “Kujtime të varura” të autorit Rr. Berisha, prezanton në vete larushi temash dhe motivesh që janë shprehje e fuqishme e një zëri të çiltër poetik, që në botën e tyre zihet shumëçka që ka të bëjë me kohën dhe realitetin. Vargjet e këtyre krijueseve i përshkon një natyrshmëri poetike, ku brenda subjektit të vargut poetik dominon frymëzimi mbi botën dhe realitetin. Ngjyrimet e kohërave dhe atmosfera e ndezur me esencat e saja të zjarrta, ku çdo gjë frymon nga ndjenja e thellësisë dhe gufon në rrafshin e përjetimit të realitetit, të përjetuar më ndryshe, kuptohet herë më bukurinë e saj, me ëndërrimet, mirëpo ndodh edhe me trishtimin e saj. Objekt frymëzimi dhe preokupimi për këto krijuese janë ngjarjet dhe momentet e ndryshme që prekin thellësinë e botës së tyre shpirtërore.
 
Vëllimit poetik “Kujtime të varura” të autorit Rrok Berisha, i prin një poezi mjaft të arrirë, si për nga aspekti motivor, po ashtu edhe artistik. Është kjo poezia e titulluar, Në aeroport, që prek realitetin tonë të trisht me esencat e saj mjaft tragjike, të zbrazjes së atdheut tonë dhe migrimit të popullatës sonë, sidomos të të rinjve, në vende të tjera të perëndimit dhe globit. Janë këta avion, “si zogj të hekurt që fluturojnë” duke bartur me vete shumë të rinj të këtij kombi dhe atdheu. Një realitet që edhe sot prek shpirtin e këtij populli, edhe përkundër mbërritjes së lirisë dhe pavarësisë së Kosovës: Zhurmë/ Zogj të hekurt fluturojnë/ Ulen, ngritën/ Avionë shkojnë e vijnë/ Përplot të ngarkuar/ Shumë zhurmë në aeroport/ Dhe/ Di t’i mashtrojë loti i ndarjes/ Shpresë e një takimi të ri/ Pritje dhe përcjellje/ Tërë koha rrugëtim...
(Poezia, Në aeroport, fq. 5)
 
Nga e njëjta frymë përshkohet edhe poezia, Nga toka e dhembjes, ku autori me një duf të vrullshëm shpirtëror shpreh që bregun që ka pllakosur këtë popull, sidomos pjesën me vitale të tij, të rinjtë, të cilët për nja kafshatë buke janë të detyruar të migrojnë jashtë atdheut: Zogjtë e hekurt – avionë/ kompozojnë melodinë e ndarjes/ Nëpër aeroporte të Prishtinës, Shkupit Tiranës.../ E porte – gjithandej mëmësisë.../ Bartin e largojnë/ Nga kjo tokë e dhembjes/ Të rinjtë plot freski/ plot ëndrra...(Poezia, Nga toka e dhembjes, fq. 9.)
 
Sikundër mund të vërehet edhe nga vetë titulli i këtij vëllimi poetik, autori i ka ofruar lexuesit një poezi me domethënie të caktuar. Në të çështje dhe probleme nga më të ndryshmet. Te poezitë e Berishës ngërthejnë në vete kryesisht metafora të tejdukshme, ndjehet kudo mjedisi rrethues, bashkë me njerëzit dhe natyrën që rrethon me trajtat e tyre të përditshme e të mugëta që nuk vepron tjetër veç trazon gjithnjë e më shumë shpirtin krijues. Brenda këtij subjekti ngërthehen edhe hidhërimi, edhe vetmia, edhe reagimi i një shpirti i cili gjen prehje vetëm në ëndrrat e veta. Në këtë varg po ashtu e gjejmë edhe trajtimin e temave që lidhen me problematikën sociale e psikologjike, si mëtim i hershëm për të ndjekur lëvizjet e reja të mendimit po ashtu edhe të alternimeve jetësore. Motivet që kanë ngjizur krijimtarinë e këtij autori shtysën e kanë në vëzhgimin e hollë e të vazhdueshëm të evoluimit e të transformimit të botës shpirtërore të individit dhe të kolektivitetit. Poezitë e këtij krijuesi merren me fatin e njeriut bashkëkohor. Fati, dashuria, dhimbja, dëshira, kujtimet, vetëdija, lotët, shpresa, ëndrra, errësira, humnera, drita, zjarri etj., janë lajtmotiv që i japin dritë dhe shkëlqim kësaj forme të të krijuarit: Secili ka një kornizë/ Si kafaz mbyll vetveten/ Rininë/ Dashurinë/ Dhembje/ Dëshirën/Trashëgiminë/ Kohën...(Poezia, Kornizë, fq. 19)
 
Frymëzimet që ngjizin në shumicën e vargjeve poetike të këtij krijuesi vijnë si lirika dhe përjetime trazimesh të erërave të shpirtit që bukurinë e kanë edhe në dhimbjen njerëzore të dashurisë. E vështruar me një kuptim të gjerë dashuria bëhet shkak i gëzimit dhe i trishtimit, i shpresës dhe zhgënjimit etj. Realiteti i fundit i okupimit në Kosovë shprehet përmes këtyre shprehjeve dhe ky sfond i errët pasqyrohet në mënyrë shumë origjinale, duke përçuar edhe mesazhin më të rëndësishëm dhe shumëdimensional. Ardhacakët na i kallën shtëpitë, bjeshkët/ Djepat na i thyen, pemët e vreshtat na i prenë/ Por dashurinë, për etninë/ Nëpër shekuj s’kanë mundur të na vrasin... (Poezia, Erdhi koha, fq. 25).
 
Një itinerar mjaft mallëngjyes dhe të shumëpritur autori e bën edhe nëpër atdhe, nëpër Mirditën historike dhe heroike, me të cilën pjesë një pjesë të madhe të kësaj popullate e lidhin shumë lidhje gjenealogjike dhe etnologjike, që deri dje ka munguar. Ai me zërin e tij kumbues thërret për një bashkim kombëtar, ëndërr e shumë brezave tanë. Autori përmes vargut të tij është optimist që kjo ndjenjë do të realizohet: në Luginën e Fanit/ Adriatikun e Kosovën/ Për tërë kombin – Shqipërinë/ Kalimashi ka hapë gjoksin/ Nëpër zemër të shkëmbit/ Aortë e bashkimit/ Furnizon gjithë etninë/ O, populli im/ Çmallu e thaj lotët/ Bjeshka ka hapur gjoksin.(Poezia, Kujtim trishtues, fq. 52).
 
Dashuria për atdheun, kombin, tokën arbërore dhe çdo gjë që lidhet me ashtin arbëror, janë tema mjaft të shfrytëzuara si frymëzim për poetët tanë, këtyre temave as kësaj radhe nuk ka mundur t’i shmanget as autori Berisha. Këtë frymë e ndjejmë te vargjet e poezive në vijim të librit, si E fjalët mungojnë (Për kombin tim), Në dritën e shpirtit, Kjo dashuri e tokës etj. Duke shfletuar vëmendshëm librin e Berishës, kam përshtypjen që ky libër është përplot përshkrime emocionale, rregulla stilistike, begati gjuhësore me shumë natyrshmëri e hedhur në vargje, e mesazhe të cilat të rikujtojnë që poezia realisht, është art i së bukurës dhe i mesazheve. Librin e veçon edhe një brumosje e arrirë në fushën artistike, që autorin e nxjerr në pah jo vetëm si njohës i fjalës së shkruar artistike, por edhe shumë sensuale ndaj botës shpirtërore të të individit dhe kolektivitetit të cilit i takon vetë krijuesi. Berisha, përpos larushi temave që trajton, ai vepron edhe me zemrën e madhe të prindërve, përkatësisht nënës (si hyjneshë e botës) dhe babait shumë për përvuajtur. Këto dy figura i gjemë të skalitura mjaft mprehtë te kapitulli i parafundit të librit, Homazh prindërve të mi. Këto figura i gjemë te poezitë, si Nëna, Urat, Kopsht bujarie, Ashti i fortë, Dhembja (homazhe për fëmijërinë pa fëmijëri të babait Canë), Këngë krenarie, Dy emra – lidhje e gjakut dhe e gjuhës, Kam dy varre etj: Në fshatin e lindjes të lojës dhe fëmijërisë/ Në kodrën e zabeleve/ Në atë lartësi madhështore/ Kam dy varre/ Tridhjetë e nëntë vjet e pesë muaj më parë/ Varrosem babanë/ Me njëzetë e pesë nëntor dymijë e nëntën/ Afër varrit të babait/ Pushon në paqe trupi i nënës... Poezia, Kam dy varre, fq. 111. Ose poezia tjetër me të njëjtin frymëzim:Zefi është Canë e Cana – Zef/ Pjesë e gjakut të njëjtë/ Askush nuk mund u shkuli rrënjët/ Askush nuk mund i ndau/ As t’ua helmojë dashurinë...(Poezia, Dy emra – lidhje e gjakut dhe gjuhës, fq. 105).
 
Poezitë e këtij orientimi tematik gjithsesi i shquan një ton i ngrohtë mallëngjyes. Prandaj, Berisha është një poet i cili i këndon gjithnjë e më shumë , dhe atëherë me mjete të njëjta poetike, lirisë shpirtërore e historike të njeriut dhe të truallit të tij.
 
Poezia e Berishës, siç u tha, sajohet më së shumti nga një tematikë e njëjtë. Në kapitullin e fundit, Ku është dashuria, ngërthehen poezi që kryesisht dominon ndjenja e dashurisë. Këtë frymë e gjejmë te poezitë, si Ajo ndjen ja që kishim, Të shpresosh kot, Ku është dashuria, Kënaqësi e trishtim, Gjinjtë e vashës të quar peshë, Poetët kanë mision të veçantë etj.
 
Në fund, thënë në mënyrë përgjithësuese, poezia e Berishës i sendërton synimet krijuese pikësëpari me qartësinë, komunikimin dhe përjetimin e saj të drejtpërdrejtë, po ashtu edhe me krijimin e një natyrshmërie poetike. Plasimi i tillë tradicional i ideve dhe motiveve, i kuptimit e i domethënieve dhe i gjithë përbërësve të vlerave poetike është gjithashtu një rrugë e mundshme e realizimit të saj tërësor. Kjo formë e të krijuarit të artit poetik, njëkohësisht njëherësh edhe e përcakton edhe vlerën ideoartistike e estetike të vargut
përgjithësisht. Vargu i Berishës është një varg mjaft i stabilizuar dhe me vlera të veçanta si në aspektin motivor, po ashtu edhe artistik.

Xhemal Ahmeti - Inteligjenca në çajtore


«Res publica literaria [albanica]» - sot do ta përkthenim kështu: «Republika e intelektualëve [shqiptarë]». Ka një të tillë? Nëse po, si funksionon ajo?
Deri në shekullin 18-të në këtë republikë përllogariteshin ata që publikonin punime shkencore, filozofike, vepra letrare, pra intelektualët. Britanikët të njëjtin «rrjet» deri vonë e quanin «republic of letters», sot gabimisht e kanë zëvendësuar me togfjalëshin «scientific community-n, që vetvetiu është një reduktim i kuptimit dhe ndikimit të asaj republikës së mëhershme.
Duke filluar që nga vitet e 50-ta janë botuar disa dhjetra studime - ne përdorim referencat më të freskëta - që flasin për «Projektin europian të ilumnistëve» (Manfred Geier: 2012), për «Diskurset, polemikat intelektuale» të shekullit 20 (Dietz Bering: 2011), për «Tekstet themelore të kulturës europiane» (Hanjo Kesting: 2012 I-III) e shumë të tjera të mëhershme. Si bazë për dokumentimin e ekzistencës së këtij rrjeti ofrohen letërkëmbimet e Leibniz, Linné, Voltaire, Rousseau, Franklin, Newton, Diderot, Zola, Camus, Beckett e shumë intelektualëve tjerë të formatit universal.
Monografët e këtij versioni historik kanë imponuar bindjen sikur epokat si ajo iluministe, moderne, postmoderne të jenë programe intelektualësh të përbashkuar, me një qendër koordinimi e cila është kujdesur për akumulimin e ideve dhe ndërtimin e strategjive të ndikimit, realizimit të tyre. Qëndron kjo apo më shumë del të jetë vepër e imagjinatës së pasardhësve që besojnë në aksiomën e modifikuar nietzsche-ane që thotë se; pasi individi nuk ka guxim të marrë përgjegjësi për gjëra të mëdha, shpik kolektiva?


Lidhjet dje

Realsocializmi marrëzisht e dashuronte këtë ide, sepse përputhej me idenë e tij të kooperativizimit të frymës intelektuale. Bazuar e thirrur mu në traditën e «res publica literaria»-s, formalistët rusë Viktor Shklovskij dhe Juri Tynjanov- i arsyetonin metodën e tyre të përhapjes së «evolucionit letrar» hapësirave të botës së kuqe me anë të lidhjeve të shkrimtarëve, instituteve dhe misionarëve që stërvtnin në Institutin Maksim Gorki e ngado. Ata me këtë shpresonin se si ilumnistët, idealistët do përshpejtojnë zënien e epokës me frymën që sajonin.
Shoqëritë shqiptare, si satelite të hemisferës me drapër, yll e çekan, përvetësuan këtë formë organizimi ashtu siç bënte Qendra. «Lidhjet e shkrimtarëve» shqiptarë imitonin zbehtë por njëjtë synonin masivizimin e evolucionit letrar - si Moska dhe Pekingu. Çka sollën ato për fund? Më shumë qenë vegël e shtetit në deshifrimin e teksteve antishtet; linçimin e talentëve që s’iu lavirohej fryma e shpirti për diktaturën dhe; si forume parazitësh socialë që jetonin në kurriz të bujqëve që mezi siguronin ekzistencën dhe qytetarëve që kishin frikë ta lexojnë ndonjë libër të ri se në mos nesër deklasoheshin shkronjat brenda tij tradhëti. Ato shërbenin edhe si klane rekrutimi, afirmimi, përjashtimi apo gjykimi.
Pas përtokjes së sistemit monist shoqatat dhe lidhjet e intelektualëve humbën pushtetin, mirëpo jo edhe ndikimin. Ato filluan të jetojnë pa ideologjinë dhe shtetin, të fragmentuara, por edhe më tej (d)efektive, nuk veprojnë më intelektualisht, por si klane, klube, më shumë grindanjoze se mbledhëtare.


Klubet sot

Sferat kulturore (hapësirat shqiptare dhe në diasporë) janë të populluara me plotë shoqata, klube. Ato mund t’i klasifikojmë në tri kategori: A. Trashëgueset e lidhjeve nga socrealizmi B. Klubet dhe shoqatat që janë krijuar për inat të parave se të përjashtuar dhe C. Asociacione të krijuara nga individë për çështje socialiteti e vetëkonfirmimi (në diasporë sidomos).
Pse ky gjykim? Për shkak të efektit të tyre. Grupi A merret me vetëveten; botohet, vetëlavdërohet, shpërblehet, zhvat para nga shteti. Grupi B mblidhet herë pas here belbëzon me vetveten, mban kumtesa që depërtojnë jashtë vetëm si një lajm përgjysmëlëne gazete dhe përpiqen t’a bëjnë më mirë se A për t’ua marrin bukën. Grupi C sa herë që mblidhet mendon se shërohet nga kompleksi i inferioritetit - qoftë ndaj letrarisë së origjinës e qoftë ndaj vendeve ku jeton anonim (Rroftë Nietzsche që ia qëlloi me individët pa guxim).
Është kjo res publica literaria shqiptare? Qenka katastrofë. Jo nuk është kjo. Ka një «Res publica literaria [albanica]», mirëpo ajo funksionon ndryshe.


Fryma si zyrë?
Studiuesit që përmendëm, ata që pretendojnë të historizojnë «res publica literaria»-n e epokave, kamuflojnë! Synimi për ta menduar iluminizmin, idealizmin, romantizmin si epoka të koordinuara intelektuale është po aq i kotë sa edhe hovi i formalistëve rusë. E vërtetë se intelektualët nëpër shekuj kanë korresponduar me letra por si? Voltaireqorton Rousseau-në t’ia ketë futur kot me mendimet që publike; Zola proteston për rastin Deryfus (13.01.1898) pa u konsultuar me njeri; Krijuesit e teatrit, filozofisë e letërsisë së absurdit Camus, Ionesco dhe Beckett as që kanë llogaritur njëri tjetrin edhe pse kanë jetuar dhe kanë frekuentuar pranë njëri tjetritpromenadës e lumit Seine, etj.


As te shqiptarët
Edhe res publica lieteraria shqiptare përbëhet nga intelektualë individualistë që herë pas herë marrin diskursin dhe opinionin në dorë pa asistencën e ndonjë klubi apo lidhjeje. Në Perëndim asociacionet e tilla luajnë më shumë rolin e sindikatave në mbrojtjen e të drejtave politike, sociale të autorëve - jo më tepër. Asociacionet ndërkombëtare të këtij tipi deri më tani kanë kryer dhe kryejnë funksionin e njohjes ndërmjet autorëve të kulturave të ndryshme, mirëpo asnjëherë në historinë e tyre nuk janë spikatur për ndezjen e ndonjë debati, diskursi a paradigme universale. Si tek shqiptarët.
Çka mund të thuhet është: Shoqatat, lidhjet, klubet e intelektualëve shqiptarë der tani dalin të mira për komunikim brenda një grupi të interesit. Po a nuk e luajnë këtë rol madje edhe më me dinamikë, harmoni dhe muzikë çajtoret, kafenetë dhe odat?

 / zeri.info/ 11.04.2014

Fran Tanushi - Pesë poezi

 
ATY KU MBYTET BUNA NË DET

i lodhur nga lëkundja
e valëve të trazuara
ëndrra iku dhe u fundos në det...


kur valët e përbinë
më kaploj frika
thash u mbyt dikush në ujë

aty ku buna mbytet në det
bënë roje bajlozi i zi
s’le urë të ngritet aty

e unë i mora inat dhe detit
që i përplasi dallgët
në shpirtin e poetit
 
 
 
ËNDRRA TË VARROSURA

aty ku ëndrrat e mija
të varrosura qëndrojnë
peshën e rënde të jetës
me dhimbje e ndjejë

nuk hesht pse jetës i frigohem
jasht deshirës sime gjthqka ec

por si të i bije murit me kokë
për këtë tokë
të cilën zogjt e vet
me mburrje e glacojnë

 
 
VRASJA E HESHTJËS

më nje kollitje të thatë
e vrava heshtjën
e këputa përmjedis
vetëm pse doja të e dija
se (a) jam i gjallë

 
BUKURI QË S’PLAKËT

mos thuaj se harruar jemi
e koha përjetimet i ka shlye(r)
kujtimin e ,,marrëzive'' tona
të mbjellura moteve që s’vdesin
ate bukuri të cilë vitet se plakën
e kam ruajtur në fshehtësi

mbyllur e kam më kujdes
në arkën e vjetër nën dry
pluhurit të harresës
të i rezistoj
e të cilin (mund)e hapim
vetëm Unë e Ti


 
KUJTIME TË VARURA

Ditë e zakonshme ishte atë ditë
si të gjitha ditët e tjera në vazhdim
të qëndrimit tim aty

Që herët isha ngritur nga shtrati
duke mënduar për të

Në shëtitjen e mëngjesit veror
shikoja të gjitha rrugët
për të cilat malli më kishte djegur

Dielli mbi qiellin e kthjellët
më rrrezatim
kalonte qafat e maleve të thepisura

Dukej si një saç i madh
mbi qerepin e bukës së shijeshme

Në degët e dëndura të pemëve
i degjojë zogjtë më endje
(si) në kor duke cicëruar

Që herët ishin zgjuar ata
këngën e gjinkallave duke e mundur

Sa shumë me djeg malli
për atë vënd
si të mos kam ku vete tjetër në këtë planet

Freitag, 10. Januar 2014

Eroll Velija - Tetë poezi


ME TY

Kur jam me ty e dashur
Sikur diç më djeg sikur më sëmbon...
Nuk vdes zjarri kurrë në zemër
E acaru kur shtrëngon.

Kur jam me ty e dashur
Flokët e tua kur I shpupuris
Dhembja në thellësi të shpirtit më vret
Më pëplas hundebuzë me dashurinë peng.

 

MË PUTH
 

Më puth e dashur
Stuhi e tërbuar
Ma shuaj zjarrin e dashurisë
Që mes mijëra e mijëra puthjesh
Sërish guxon të ndrij.

 

VARRI IM
 

…dhe ajo se kishte menduar kurrë
Se varri im do të ishte
Buzëqeshja e saj.

 

DIGJEM
 

Dashuria
Në fije shkrepse
Më shndërroi…

Me afshin e buzëve tua
Nëse më fryn…
Digjem

 

BUKURIA

Sado hyjnor të jetë bukuria
Nëse ate askujt s'ia fal
Vyshkesh në vetmi.


DASHURIA


Sado hyjnor të jetë dashuria
Nëse ate askujt s'ia fal
Vdes nga vetmia.


ETJESËMBIM
 

Ndoshta kujtimet do të treten
Dhe mua s’do të më kujtosh më kurrë
Por kur të kujtosh dallgët e zhubrosur
Do të ndjesh sëmbim në zemër.

 

VAJZA E BUKUR PERI
 

Dallgët shushurisin diç secrete
Lënë vrag në rërën e etur
Unë I ngujuar me ëndrra jete
Me vajzën e b ukur Peri.